10 februari; Dullstroom – Satara (Kruger NP), 420 km gereden

We waren gisteravond tot onze schrik erachter gekomen dat onze reisstekker niet (meer) geschikt was voor Zuid Afrika, dus besloten vandaag op het volgende plekje op de route, in Lydenburg, in de supermarkt te vragen waar we aan zoiets konden komen. Toevallig verkochten ze die daar, dus konden we opgelucht op weg!


Onze route ging vandaag over de Panorama Route, via Blyde Canyon en alle mooie uitzichten en natuurverschijnselen. Af en toe stak een aap of een Afrikaanse hoender (zwart met witte stippeltjes) over, heel leuk om te zien. We hebben genoten van het wijds uitzicht bij God’s Window en de drie Rondavels, en ik heb me verbaasd over de prachtige gaten bij de Bourke Luck Potholes. Hans was ook daar al eens geweest in 2003en had me verteld hoeveel indruk het toen op hem gemaakt had, en ik wist van internet en foto’s precies wat ik moest verwachten, maar vond het geweldig om daar te lopen over die bruggetjes en omlaag te kijken in Blyde Canyon naar de waanzinnige gaten die de rivier over de eeuwen uit de rots had gesleten! Ik begreep nu ook wel waarom Hans daar zo enthousiast over was geweest, ik vond het echt heel indrukwekkend.


Oorspronkelijk hadden we bedacht om vlak vóór Kruger, in Klaserie, te overnachten, zodat we de volgende ochtend vroeg Kruger in konden rijden. Het bleek alleen ter plekke dat Klaserie vooral bestond uit twee en een halve hut en veel dure privé reservaatjes en lodges. Dan was het verstandiger toch nog maar Kruger in te rijden, zelfs al was het al rond drie uur. We hoefden tenslotte maar 45 kilometer te rijden naar het eerste kamp waar we wilden overnachten, en de kamphekken sloten om half zeven. Ruim voldoende tijd om, zelfs met de snelheidslimiet van 50 en eventuele dirtroad afsteggertjes van de asfaltweg naar drinkplaatsen onderweg, op tijd binnen te zijn.


Via Orpen gate reden we Kruger in, en omdat we daar toch moesten zijn om wat administratie in te vullen (ze houden in Afrika heel erg van formulieren invullen…) besloten we gelijk daar in alle drie onze geplande kampen een huisje te reserveren. Het was dan wel niet druk want het is laagseizoen, maar het kan maar al gedaan zijn. Hans had al zo veel verteld over Kruger, over de dieren, en hoe dicht bij ze komen, maar ik had zoiets van, dat overkomt ons nu niet en het zal wel meevallen… En zeker op dit korte stukje zouden we toch geen dieren zien? Ik geloof dat we nog maar een paar kilometer gereden hadden toen we onze eerste apen zagen, en daarna impala’s – Rietbok in het Zuid-Afrikaans – en zebra’s, gnoes, gieren en prachtige vogels, en zelfs een aantal giraffen! En niet een paar, maar hele kuddes. Ik kon het gewoon niet geloven, al die dieren, waanzinnig – en inderdaad vaak heel dichtbij de auto. Je kwam maar af en toe een auto tegen, maar als die dan stilstond langs de weg wist je dat er iets te zien was…


En op een gegeven moment bij een rivier in de verte zag Hans mijn eerste olifant, op zijn gemak aan het drinken! Waanzinnig, echt fantastisch om te zien, zo in het wild een OLIFANT!!! Hans waarschuwde nog wel dat ik er nog veel en veel meer te zien zou krijgen, maar voorlopig had ik toch maar deze gezien. En in dezelfde rivier een stel hippo’s en zelfs een schildpad – ik geloof dat ik heel opgewonden was en nog aan het genieten was van die ervaring toen Hans op de rem sprong want naast ons, op zo’n 3 meter afstand aan mijn kant, stond een olifant uitgebreid te grazen. Ongelofelijk, echt zo’n mooie ervaring; hij was heel relaxed, klepperde hoogstens even met zijn oren als vriendschappelijke waarschuwing, en was heel kieskeurig graspollen met zijn slurf aan het schoon slaan en bladeren van de struiken aan het ritsen voordat ze in zijn mond gingen.


Hans moest me overtuigen om niet gelijk honderden foto’s te maken, maar wat een leuk gezicht – ik heb nog nooit van zo dichtbij een olifant gezien; twee stappen en hij had bij ons gestaan. Nog helemaal opgewonden kwamen we eindelijk in Satara aan, na een rit van zo’n 2 uur door het park, en bij de receptie hebben we gelijk een ochtendwandeling van 3 uur geboekt voor de volgende ochtend. Starttijd: Half vijf…wow! Nadat we ons geïnstalleerd hadden in ons ronde stenen huisje met rietdak zijn we gaan eten. Om halfzeven gaat hier de zon onder, dan is het om zeven uur pikdonker, met zo veel sterren dat je zelfs de Melkweg kunt zien. We hadden onze grote (zware) zaklamp meegenomen en daar zijn we nu ook heel erg blij om, want niet alle plaatsen zijn even goed verlicht 's-nachts en er kruipt, tjirpt en vliegt van alles rond! Na het eten hebben we een lekkere douche genomen (je zweet jezelf hier kapot) en daarna gelijk in bed gerold. Wel moest ik even mijn hals en arm insmeren met zonnemelk, want ik was al weer roodverbrand natuurlijk!


free counters