16 februari; Kasane (Chobe NP), rustdag

Vandaag houden we een echte rustdag in Chobe Safari Lodge – de eerste dag waarin we geen kilometer (zelf) rijden. Vanmiddag om half vier gaan we een gamedrive van 3 uur in Chobe doen, maar nu zitten we lekker op onze veranda in de schaduw te lezen, dutten en computeren, en vooral ook te kijken. Want op het grasveld tussen de kamers en de hutjes staan veel bomen, en zijn heeeeel veel apen… Er wordt dan ook gewaarschuwd dat je heel voorzichtig moet zijn en ten alle tijden de deuren dichthouden, want de apen zijn hondsbrutaal en heel gewiekst. Af en toe is het grasveld uitgestorven, maar af en toe zit een troep op 20 meter afstand te spelen, eten en te vlooien, en zonet rende een grote troep bavianen vlak langs ons; op 4-5 meter afstand, ze schrokken ook wel van ons, maar wat een grote, enge types! Als die rechtop staan dan zijn de volwassenen bijna even groot als wij, en het waren er wel zo’n 15 – volwassenen, kleintjes en zelfs een pasgeboren baby’tje.


Net lopen er drie wrattenzwijnen vlak bij ons over het gras, we hoeven hier geloof ik niet eens op gamedrive te gaan! Ze zijn op de watersproeiers op het grasveld afgekomen, en gaan nu lekker op 30 meter afstand van ons na een frisse douche grazen, rollebollen op het gras en zonnebaden… Wat een geweldig gezicht! Inmiddels is het tegen 1 uur, en liggen die drie nu al weer 2 uur te snurken op het gras, en bewegen ze alleen als ze moeten verschuiven zodat ze in de schaduw van de boom kunnen blijven liggen. De wrattenzwijnen hebben urenlang diep liggen slapen in de schaduw, en zonet zijn ze met moeite en enigszins slaapdronken opgestaan om al grazend tot vlak naast onze veranda te komen – ze trekken zich dan ook niets aan van de mensen die langslopen of, zoals wij, kijken!


De gamedrive door Chobe was fantastisch leuk, we hebben wel 150-200 olifanten gezien in totaal! De auto was best vol, 3 rijen van 3 stoelen en de stoel naast de gids waren allemaal vol, maar Hans en ik hadden goede plekjes gescoord aan de buitenkanten voorin. Bijna al gelijk in het park zagen we onze eerste olifanten, tussen de bosjes door langs de rivieroever lopend. Het was heel indrukwekkend om te zien, want door alle begroeiing zag je niet gelijk hoe groot de groep was – uiteindelijk toch een stuk of 12 inclusief kleintjes, hele kleintjes en jongeren. Vooral de baby’s zijn heel leuk om te zien, die rennen en spelen en struikelen onder het lopen, en worden geholpen of geplaagd door de anderen.


Continu zagen we tijdens het rijden olifanten; alleen, of in grote groepen, voor ons op het pad of langs of in de rivier… Soms wel in groepen van 20-30, spelend en spetterend in de modder en het water. Je zag goed hoe de volwassenen op de kleintjes lette, en op de mannetjesolifanten die soms op enige afstand ook in het water bezig waren. We hebben ook een eenzame mannetjesolifant in “must” gezien (klaar om te paren), onrustig heen en weer aan het bewegen – daar zijn de gidsen altijd heel voorzichtig mee, want die kunnen dan heel agressief zijn; dus de motor blijft draaien en de gids alert.


Maar ook zagen we wrattenzwijnen, grote bavianen, nijlpaarden in het water, en allerlei vogels; gieren, reigers, arenden, allerlei hoenders (ook die grote Afrikaanse hoenders met een blauwe kop en zwarte veren met witte stippeltjes) en honderden andere soorten. Er zaten twee Zuid-Afrikaanse vogelliefhebbers in de auto, dus bij ieder vogeltje moest de gids op de rem stappen om uitleg te geven en ontstond er een discussie of het nu bij wijze van spreken de grauwe Afrikaanse mus of de grijsgevlekte Afrikaanse mus… Af en toe een klein beetje irritant, maar goed, ze hebben zeker ook recht op een leuke gamedrive en wij raken dan weer opgewonden van andere dingen! Ook zagen we honderden gieren in bomen, op hun beurt aan het wachten om bij een dood olifantje te kunnen. Op en om het karkas hupte en vochten tientallen andere gieren, echt een all-you-can-eat buffet voor die vogels…


De rit zelf was ook hartstikke leuk, want in Chobe zijn de wegen geen wegen maar paden dwars door de bush – en door de regen waren er soms grote gaten gesleten in de weg of diepe plassen waar dan omheen gemanoeuvreerd moest worden. Ook is het landschap heuvelachtig dus soms bedwong de gids kleine hellingkjes die in ieder geval heel steil leken, geweldig om mee te maken natuurlijk!


’S-avonds bij het buffet was er allerlei lokaal wild te krijgen, dus heeft Hans kudu, rietbok, antilope, en wrattenzwijn geproefd; ik heb kudu-stoofpot en geroosterd wrattenzwijn geproefd. Wrattenzwijn was het lekkerste, maar ja, gezien wat een luizenleven die beesten hebben snap ik dat wel! Na het eten heb ik voor de tweede keer een kort uittreksel getikt om te verzenden, en maakte Hans de mobiel en de laptop klaar om wat e-mailtjes te verzenden en hopelijk mails te ontvangen (dat moet via infrarood-verbinding tussen de twee). Maar het ging iedere keer mis en de laptop liep steeds vast, we hebben wel drie kwartier zitten hannesen en raakte er allebei nogal verhit van. Uiteindelijk gaf Hans het op en zijn we naar bed gegaan. Heel erg frustrerend!


free counters