21 februari; Khama Rhino Sanctuary, 27 km gereden

De nacht was lang en het was zelfs voor mij een opluchting toen het om een uur of half zes licht werd… Want we hebben toch behoorlijk onrustig geslapen, niet alleen vanwege de dunne matras maar ook vanwege het feit dat door die dunne tentwanden je echt alles kon horen wat er buiten kroop, sloop, liep en vloog! Het was volle maan, gelukkig, want ik moest na een paar uur op bed liggen opeens heel erg nodig naar de wc… Maar ja, daarvoor moet ik naar buiten en daar had ik niet zo’n zin in; uiteindelijk heb ik een sprintje getrokken de ladder af, en ben ik even gauw naast de auto gaan plassen, en heel gauw weer de tent in! Je weet maar nooit of er net een neushoorn aan komt lopen tenslotte… Om een uur of vier ‘s-ochtends hebben we nog van de maansverduistering kunnen genieten – een raar effect, waarbij het binnen korte tijd donker werd en daarna weer geleidelijk licht.


Na het opstaan hebben we op ons gemak gedoucht en ontbeten, en zijn toen nog een paar uur gaan lezen in de auto met de deuren open voor de wind, voordat we om 1 uur besloten om, op het heetst van de dag even langs de receptie te gaan en te informeren naar Bhejane en daarna weer een paar uurtjes rond het park te rijden en te wachten tot 3 uur; ze zouden er tussen 3 en 4 moeten zijn, en al hadden we verwacht dat ze toch zeker de avond van tevoren aan zouden komen, volgens de receptie waren ze er nog niet.


Al is de kans dat je twee keer op dezelfde plek iets ziet niet zo groot zijn we, na het bezoek aan de receptie, toch maar weer hetzelfde rondje gaan rijden als gisteren in de hoop dat de neushoorns er weer waren op hetzelfde veld waar we ze gisteren hadden gezien. Uiteraard was dat niet zo, dus we besloten een kort rondje te rijden en langs de bosjes aan de andere kant van het veld weer terug te rijden. Het landschap in het park bestaat uit grote grasvelden met hoog gras, en dichte bosjes van zo’n 2-3 meter hoog gemiddeld waarbij je alleen maar rechtuit zicht hebt en totaal niet kunt zien wat er na de volgende bocht ligt. De ‘weg’ ligt hier dwars doorheen, een slingerpad van zand dat in het midden waar de wielen niet komen al weer dichtgroeit met gras… Toen wij een scherpe bocht om reden zag ik opeens grote lichtgekleurde vormen in de schaduw van een boom aan de weg liggen, en het kostte een paar momenten om te beseffen dat het neushoorns waren. Hans trapte op de rem en we stonden op zo’n 2-3 meter stil van een vijftal neushoorns die hun middagdutje aan het doen waren geweest en nu wakker geschrokken waren… Wauw! We hebben een tijdje bij ze gestaan, met lopende motor want je weet maar nooit wat ze doen, en genoten van deze grote prachtige beesten. Wel voelde we de adrenaline kloppen want neushoorns kunnen behoorlijk chagrijnig zijn! Een paar meter verder op lagen er nog 4 iets verder van de weg vandaan – we hadden ons groepje van de vorige dag teruggevonden!


Helemaal vol van deze ervaring hebben we nog een tijdje rondgereden – en even flink verdwaald geraakt dankzij de ellendige kaart en de ellendig aangegeven weggetjes – voordat we rond half 3 weer bij de receptie stonden. Maar nog steeds geen teken van Bhejane dus we zijn maar even naar de “picknickplaats” (een uitgestorven gebied op een kruising tussen twee paden waar betonnen bankjes en tafels neergezet waren, dichtbij het restaurant) gereden om in de schaduw nog een half uurtje een boekje te lezen en, in mijn geval, even wat rond te lopen. 5 minuten nadat ik weer in de auto gestapt was en een beetje zat te dutten hoorde we gekraak links naast ons en het volgende ogenblik liep een neushoorn (we denken een zwarte) op zijn gemak over de picknickplaats te grazen, op zo’n 10 meter afstand van de auto! Hans en ik zaten doodstil te genieten van dit gezicht, en maakte al grappen toen hij aan de andere kant van de weg weer in de bosjes stapte dat hij nu onderweg was naar het restaurant om uit het zwembad/vijver te drinken… Het zou je maar gebeuren!


Maar inmiddels was het drie uur en zagen we tussen de bomen door dat er mensen stonden bij het restaurant, dus besloten we even daar naartoe te rijden, kijken of dat Bhejane was. Dat klopte, de meeste mensen waren er al en de gids was zelfs al de vorige avond aangekomen. En ik had de afgelopen dagen nog verschillende keren gevraagd bij de receptie of ze er al waren! We zijn toen met z’n allen naar het kamp gereden, waar iedereen een tent mocht uitkiezen en een beetje kennismaken. Later bleek trouwens dat de neushoorn inderdaad naar het zwembadje was gegaan om te drinken…


Onze begeleiders bestaan uit drie man: Douwe, onze Zuid Afrikaanse gids, Vermaak de kok en Sanana (volgens eigen zeggen banana maar dan met een S) de koks-hulp en manusje-van-alles. De deelnemers zijn bijna allemaal Zuid-Afrikaans, in verschillende vormen van naturalisatie van oorspronkelijke Afrikaners, 4e generatie Engelsen tot een 1e generatie Duitser en Zwitser die lang geleden of juist kortgeleden naar Zuid Afrika zijn verhuisd. Naast Hans en mij is er een genaturaliseerde Zwitser die zonder zijn vrouw op stap gaat, een Duits-Zuid-Afrikaans echtpaar (een Duitse dokter die 2 jaar geleden naar Zuid Afrika is verhuisd), een Zuid-Afrikaans echtpaar en een Engels-Zuid-Afrikaans echtpaar. 5 auto’s in totaal dus met als 6e auto de truck van de drie begeleiders. Een hele leuke groep met over het algemeen een goed gevoel voor humor en goede groepschemie, bleek al gauw. De meeste, behalve wij en de Duitse dokter, zijn fanatiek 4wd rijders, en Douwe was al gelijk ons tips aan het geven hoe we moesten rijden en wat we wanneer moesten doen, dus we voelde ons ook gelijk op ons gemak en deel van de groep, ondanks het verschil in ervaring. Uiteraard zijn Hans en ik de jongste, de oudste is de Zwitser, die over de 70 moet zijn. Voor de rest liggen de meeste leeftijden rond en in de 50.


Die avond hebben we gelijk al een gevoel gekregen van de sfeer van de tocht, met een lekkere Zuid-Afrikaanse stoofpot met rijst, groente en versgebakken brood, allemaal in gietijzeren potten op het grote houtvuur klaargemaakt dat al heel de middag brandde in het midden van het kamp, en na het eten een ketel “moerkoffie” (“sterke” koffie die wij nog altijd slap vinden) en een ketel heet water die de rest van de avond op het houtvuur blijven staan zodat iedereen thee of koffie kan pakken zoals hij wil. Ons werd verboden om te helpen met afwassen of andere huishoudelijke taken, dat deed de gids samen met Sanana en Vermaak. Er werd uitgebreid gekletst en gelachen, en er was al gelijk een ontspannen sfeer. Iedereen ging vroeg naar bed, want morgen zouden we een vroege start maken met ontbijt om half zeven en vertrek zodra de veldkeuken en de tenten opgeruimd waren, rond half acht.


free counters