4 maart; Fish Rivier Canyon – Namib Rand Nature Reserve, 556 km gereden

Vanavond slapen we in Tolou’s Lodge aan de C27 in de buurt van de Namib Rand Nature Reserve onderweg naar Sesriem, een boerderij die op een nogal aparte manier omgebouwd is tot lodge met kleine huisjes. Het is allemaal nogal groots opgezet, met een grote eetzaal en zo’n 10 huisjes, en allemaal keurig onderhouden maar allemaal zo vreemd en onhandig, een beetje knullig zelfs; alles is er wel in het huisje, maar onhandig en knullig ontworpen in onze ogen. We kunnen ons eigenlijk niet voorstellen dat hier ooit meer dan 1 verdwaalde gast tegelijk verblijft, maar er zullen toch wel gasten komen want er moet toch een behoorlijke investering gemaakt zijn geweest om dit allemaal op te zetten. We verwachten eigenlijk een beetje dat hier misschien grote groepen jongeren langskomen, aangezien alles redelijk hufterproof lijkt te zijn in het huisje! Voorlopig zijn we de enigste gast en zitten we in ons kamertje te wachten tot de zon ondergaat zodat de stroom aangaat; het is een bewolkte dag geweest dus de stroom die afhankelijk is van zonne-energie gaat pas na zonsondergang aan… Om 8 uur is het avondeten en inclusief in de prijs was ook ontbijt, dus we zijn heel benieuwd eigenlijk; we verwachten aan tafel te zullen schuiven met de familie zelf! Het is weer eens iets anders denk ik maar, en het is in ieder geval redelijk goedkoop – al merken we dat Namibië over het algemeen best duur is; toerisme heeft hier echt een grote vlucht gemaakt de afgelopen vijf jaar. Hans merkte het al aan allerlei dingen en het werd ook bevestigd door de manager van de Canon Lodge van de Fish River Canyon.


We hebben een lange dag rijden achter de rug, al is het redelijk vlot gegaan, en zijn dus ook lekker opgeschoten richting het noorden. Onderweg kwamen we weer een Commonwealth oorlogsbegraafplaats tegen, waar we even een korte stop hadden om er rond te kijken. Het had heel de nacht geregend en druppelde vanochtend nog steeds een beetje, en het was ook best koud; wel zo’n 25 graden! Ja echt, het voelde koud aan, maar wat wil je ook na dagenlang zo’n 40-45 graden in de schaduw meegemaakt te hebben… In ieder geval hebben we tot diep in de middag kunnen genieten van de relatieve koelte en het feit dat het bewolkt was en dus de zon niet zo schel was.


Vanochtend zijn we uit Fish River Canyon vertrokken, richting Luderitz; afhankelijk van of we nog iets zouden kunnen regelen om de Namib in te kunnen zouden we vanavond of in Luderitz overnachten of bij Aus, 130 km voor Luderitz, afslaan en naar het noorden richting Sesriem en Sossuvlei gaan rijden. Zodra we bereik hadden, bij Seeheim aan de grote weg tussen Keetmanshoop en Luderitz, hebben we gebeld naar het bedrijf dat de Namib tour geregeld had om te overleggen hoe nu verder. Ze was heel erg begripvol en gaf aan haar best te zullen doen om voor ons alternatieven te vinden voor het geld dat we nu besteed hadden, en dat ze ons zo snel mogelijk terug zou bellen. Inderdaad belde ze al een uur of twee later terug met eigenlijk maar 2 echte opties; een 3-daagse 4wd tocht vanuit Solitaire naar Walvisbaai, vertrek de 10e, of een dagtocht vanuit Luderitz. Al was de tocht vanuit Solitaire best wel aantrekkelijk, qua tijd komt het heel slecht uit omdat we al behoorlijk dicht bij Solitaire zijn, en dus tijd van tevoren zullen verliezen omdat we qua afstanden niet zo heel veel kunnen doen in andere delen van Namibië, en naderhand heel weinig tijd hebben om nog alles wat we willen doen te kunnen doen.


Niet alleen dat, wij zitten gewoon ook heel erg met de auto in onze maag, en niet zozeer de auto als wel het feit dat we, om zo’n tocht goed te kunnen doen, de auto moeten laten repareren… Maar we weten niet hoe ingrijpend die reparatie wel niet is, en verwachten eigenlijk dat er stiekem behoorlijk wat aan schoort (onder andere omdat er 130000 op de teller stond toen we hem meekregen, wat heel veel is voor een 4wd van 2 jaar oud, en ook omdat onze medereizigers in de Kalahari bevestigd hadden dat de auto afgebeuld moet zijn geweest) – en we hebben geen enkele garantie dat onze verhuurder die reparatie terug zal betalen, gezien hoe negatief hij was tegenover het überhaupt naar de Kalahari en de Namib gaan. We zullen al genoeg gezeur krijgen over de band die we noodgedwongen in Kang gekocht hebben (omdat er niets anders was en we een reserveband nodig hadden) en die niet precies hetzelfde merk is als de rest van de banden, en hebben gewoon geen zin om ook nog om andere dingen te moeten vechten.


Uiteindelijk hebben we dus besloten dat de optie die ons het minste (extra) geld, tijd en stress zou kosten is om de tocht af te zeggen en te proberen een en ander van de reisverzekering terug te krijgen in Nederland. We krijgen in ieder geval een fooitje terug van het bedrijf dat de tocht regelt. Heel erg jammer maar het is helaas niet anders en we denken op zich wel een goed verhaal te kunnen hebben aangezien we echt vanwege omstandigheden niet in staat waren om de Namib tocht te doen. Douwe en de vrouw die ons vandaag geholpen had hebben al aangegeven ons te willen helpen met eventuele documenten die we nodig hebben om een en ander te bewijzen, wat ook een prettig gedachte is.


Dus, na dit besloten te hebben en de vrouw weer teruggebeld te hebben zijn we na een tankstop in Aus van de asfaltweg afgegaan richting Sesriem. De rit tot dit punt was al heel erg mooi, met rode rotsen en heuvels, maar vanaf dit punt werd het alleen maar mooier. We reden namelijk aan de landkant van de Namib woestijn, door verschillende bergketens, en reden dus door prachtige landschappen van hoge ruige rode en paarse bergen, bedekt met een dun laagje groen, weidse valleien met hoog zilverachtig gras, en af en toe een knalrode duin rood stuifzand met een paar boompjes erop. Tegen de middag begon op de horizon grote regenwolken te vormen waardoor je in de verte donkere gordijnen van regen zag en hoge, dreigende wolken. Echt een heel erg mooie rit!


Morgen hebben we nog maar een kort stukje naar Sesriem te rijden en dus tijd om een overnachtingplaats te zoeken van waaruit we met een georganiseerde tocht naar Sossuvlei kunnen gaan. Hopelijk vinden we ook een pinautomaat ergens, al ben ik daar bang voor eerlijk gezegd aangezien er hier niet veel meer is dan af en toe een boerderij of een lodge/camping; uit alle pinautomaten hier in zuidelijk Afrika kan je maar maximaal 200 euro halen, ruim voldoende voor dagelijks leven maar als je zoals ons rondtrekt niet altijd voldoende…


Het avondeten viel ons 100% mee, het was zelfs hartstikke goed en lekker en de eigenaar was overduidelijk dolblij met gasten – hij en zijn vrouw en zus zitten hier maar alleen, dat is duidelijk; ze zitten in het midden van niets en hebben een “farm-line” (waarbij er 8 families op een telefoonlijn zitten), geen televisieontvangst, en nauwelijks radio-ontvangst (en voor elektriciteit zijn ze afhankelijk van een generator, wind en/of zonne-energie want netstroom is niet te betalen) dus die zijn natuurlijk hartstikke blij met bezoek! Ze hebben een grote eetzaal en daar hadden ze speciaal voor ons twee plaatsjes gedekt, en we hebben een overheerlijke maaltijd gehad met een druiflimoen cocktail vooraf, oryx-schnitzel, groente op verschillende manieren klaargemaakt en knoflookaardappelen, en alles vermoedelijk vers uit eigen tuin. Toe een overheerlijke cake die duidelijk versgebakken was, en verse thee. We kregen oryx, omdat, zo gaf de eigenaar aan, toeristen in Namibië graag de lokale, voor hun exotische dieren proeven.


De eigenaar is trouwens een apart figuur, geweldig om mee te maken; Jan Cornelison, naar eigen zeggen een viking van origine, en een heel erg gastvrij en aardige man – hij kon maar niet ophouden met praten en tips geven en vragen en heeft ons over van alles en nog wat verteld, van de lokale geschiedenis tot hoe we het beste verkoeling konden vinden vanavond en de insecten vermijden tot hoe Hans het beste in Sossosvlei over het diepe zand moest rijden! Hij gaf ons ook een boekje mee met accommodatie in Namibië en waarschuwde ons voor de regio Sesriem, want daar was alles onbeschrijfelijk duur – tot wel 400 euro per persoon per nacht (weliswaar all-inclusive, maar toch). Dus we besloten als het enigszins kon in een keer door te rijden naar Swakopmund – en om inderdaad zelf naar Sossusvlei te rijden, omdat dat volgens Jan uitstekend te doen was, zelfs de laatste 5 km diep zand.


free counters