6 maart; Swakopmund, 16 km gereden (PARACHUTESPRONG!)

Ontbijt in het pensionnetje, dat The Secret Garden heet, was misschien wel het best verzorgde ontbijt dat we tot nu toe gehad hebben. Ik heb nog even gauw een verslagje getikt, en voor het ontbijt hebben we nog even e-mail verzonden en binnengehaald. Bij het afrekenen hebben we gevraagd of ze misschien een goede, vergelijkbare plek wist voor vannacht, en niet alleen wist ze dat, ze heeft gelijk gebeld om vast te leggen dat we langs zouden komen; dus we hadden gelukkig al gelijk een overnachtingplaats voor vanavond geregeld, bij A La Mer hotel dit keer (even netjes als de vorige en zelfs iets goedkoper), dat scheelde weer!


Nu moesten we de auto regelen; die moest een kleine beurt hebben, alleen het bleek dat de garage die we nodig hadden overgenomen was geweest in de afgelopen 8 jaar en nu geen Mitsubishi meer deed… Maar gelukkig wezen ze ons door naar een Mitsubishi-garage, die beloofde om 2 uur tijd te hebben voor ons. Het was inmiddels half 10, dus we zijn gelijk doorgereden naar het vliegveld net buiten de stad waar we de skydiving-club binnenstapte en vroegen of we een tandemsprong konden maken. Toevallig was er voor die dag besloten te gaan vissen met een groot deel van de club, omdat het zo rustig was, maar de piloot heeft even gebeld en gaf aan dat we gelijk konden springen, zodra de instructeurs waren komen opdagen! Wauw, het ging dus echt gebeuren…


Binnen een uurtje waren de twee instructeurs aangekomen, en kregen we van de piloot, en daarna nog van de instructeurs zelf, instructie hoe we moesten springen, en mochten we ons aankleden in een speciaal pak en werden we in allerlei riemen ingesnoerd. Alles werd continue gecontroleerd en opnieuw gecontroleerd, door verschillende mensen – en dat geeft een gevoel van veiligheid, dus Hans en ik waren ook geen seconde bang, alleen opgewonden in mijn geval dat we het gingen doen!


Met een busje reden we met de instructeurs diep de woestijn in naar een ander vliegveldje een paar kilometer verderop. Net toen we bij een soort van landingsbaan (een iets gladder stuk van de woestijn dan de rest) aankwamen vloog de piloot met zo’n klein vliegtuigje, type Piper-cub (?) als grapje vlak langs het busje, misschien maar op 10 m hoogte, voordat hij landde. Het vliegtuigje zelf was van binnen volledig gestript, alleen de stoel van de piloot stond er nog en overal waren dingen vastgeplakt met duct-tape… De piloot stuurde het vliegtuigje even relaxed alsof hij op een rustig landweggetje reed! Maar het was totaal niet eng hoor, gewoon heel ontspannen allemaal.


Het is een heel klein vliegtuigje waar we eigenlijk maar net inpasten met z’n vieren achter de stoel van de piloot, waarbij we op de grond zaten tussen de benen van de instructeur, die onderweg naar boven alle riemen nog een keertje controleert en je uiteindelijk helemaal vastsnoert aan zichzelf – hij heeft tenslotte de parachute om! Ze hadden ook videocamera’s bij zich, in een speciale houder op de pols, waarmee ze voor, tijdens, en na de sprong alles kunnen vastleggen voor een dvd-tje die we daarna meekregen.


Omdat we een flink stuk moesten klimmen, naar zo’n 3,3 km hoogte, vloog het vliegtuig in grote loops tussen Swakopmund en Walvisbaai omhoog – maar eerst haalde de piloot nog even een grapje uit door vlak na het opstijgen heel steil omhoog te vliegen, en daarna gelijk horizontaal, zelfs een beetje omlaag zodat we het gevoel hadden dat onze buik gewichtloos werd!


Onze instructeurs waren hele goeie, rustige jongens die alles precies uitlegde en regelmatig checkte of we oké waren – maar zowel Hans als ik was geen seconde bang eigenlijk, we vonden het allebei geweldig en genoten van iedere seconde! Alleen al de vlucht omhoog was fantastisch, in zo’n piepklein vliegtuigje met een grote schuifdeur die door de instructeur van Hans met zijn schoen open gehouden werd…


Hans sprong eerst, ik daarna; eerst val je letterlijk uit het vliegtuig met een snelheid van zo’n 220 km/uur, tot een hoogte van zo’n 1,7 km waar de parachute geopend werd en je dan heel rustig, bijna alsof je stil hangt omlaag zweeft met een snelheid van zo’n 25 km/uur. Dat vallen was absoluut geweldig, ik vond het gewoon jammer toen de parachute openging want dat gevoel was waanzinnig – maar het zweven zelf was ook fantastisch, en leek een eeuwigheid te duren. We mochten zelf een beetje de parachute sturen en zijn uiteindelijk heel zachtjes geland – en we hadden zo nog een keertje willen gaan, het was echt geweldig leuk! Naderhand in de club mochten we nog even de filmpjes zien die gemaakt waren van ons terwijl ze gebrand werden, en dan voelde je het helemaal weer van binnen!


Nog helemaal aan het zweven (letterlijk) van deze fantastische ervaring zijn we de stad ingegaan om inkopen te doen en besloten we maar geen quad-biking te doen; Hans heeft het al eens gedaan en ik vond het sky-diven zo’n geweldige ervaring, daar wilde ik nog de rest van de dag van blijven genieten! Na het inkopen zijn we naar ons hotel gegaan waar we onszelf geďnstalleerd hebben – in een leuke kamer met uitzicht op zee over de andere daken heen – voordat we terug naar de garage gingen om de auto een kleine beurt te geven. Het luchtfilter dat Hans in Mosomane schoon geklopt had was nog steeds zo vies dat we maar een nieuwe hebben gevraagd, het stof kwam er letterlijk in wolken af! Van de monteur kregen we te horen dat de explosieve groei en ontwikkeling van de afgelopen jaren in en rond Swakopmund komt door het uranium die hier in de buurt gevonden is.


Inmiddels is het eind van de middag en liggen we te dutten en te luieren, en nog regelmatig te genieten van onze geweldige sprong! En vanavond gaan we weer lekker garnalen eten bij de Ocean Basket…


free counters