8 maart; Twijfelfontein – Outjo, 307 km gereden

We hadden gisteren niet gedoucht omdat het zo warm en plakkerig was dat je, als je zou douchen, al tijdens het afdrogen al weer doornat van het zweet zou zijn. Het was vannacht ook weer behoorlijk heet, al zorgde een licht briesje in de loop van de nacht wel voor een klein beetje verkoeling. Zoals we vaak doen hadden we besloten om vanochtend te douchen zodat we in ieder geval fris op weg konden. Helaas bleek er vanochtend een probleem met het water, er was namelijk helemaal geen water, ook niet bij het hoofdgebouw! Heel erg balen aangezien we ons echt vies voelde na een dag (en nacht) flink zweten en ons verheugd hadden om te douchen… Ook het ontbijt was niet echt geweldig, als je tenminste niet van onduidelijke vleesprut en Wheetabix houdt… Maar goed, is allemaal niet anders, je wordt als je dat al niet bent vanzelf heel flexibel in Afrika!


Omdat we merken dat we echt moe beginnen te worden en behoefte hebben aan wat meer rust, hebben we besloten om niet nog naar het noorden te racen, maar om op ons gemak richting Etosha te gaan en wat meer ruimte overlaten voor later in de reis om eventueel nog dingen in Namibië te doen. Ons doel voor vandaag was dus niet verder dan Outjo te gaan, een klein stadje 110 km ten zuiden van Etosha zelf.


Eerst echter het Twijfelfontein gebied verkennen! Onze eerste stop was bij Twijfelfontein zelf, waar we een vrolijk jong meisje meekregen als gids die ons een rondleiding van de rotstekeningen en de omgeving gaf. Twijfelfontein is namelijk echt een “twijfelfontein”; een bron die soms wel water en soms geen water geeft, vandaar de naam. Deze bron ligt in een prachtige vallei van grote grillige rode zandsteenrotsen waarbij de grootste vlakste stukken vol gekrast zijn met tekeningen van dieren, sporen en bronnen door de bosjesmannen, zo’n 5000 jaar geleden. Wij vonden het heel erg leuk om dit alles te zien; de tekeningen waren van alle dieren die hier toen te vinden waren, en vaak heel duidelijk te herkennen, en de omgeving zelf was ook schitterend! Het was alleen vandaag zo warm en vochtig dat zelfs bij mij om half negen ‘s-ochtends het zweet al van mijn rug en hoofd stroomde.


Daarna door naar de Organ Pipes en Burnt Mountain… De Organ Pipes is eigenlijk een (droge) rivierbedding die een laag doloriet, een hard, donker bruin/zwart gesteente, blootlegt. Deze laag steen is opgebroken in langwerpige verticale brokken die met wat fantasie inderdaad wel iets weg hebben van allemaal orgelpijpen bij elkaar. Hoe moet je het anders noemen, tenslotte! Maar eigenlijk tot onze verrassing was het een hele leuke stop en nogal indrukwekkend om te zien; vooral ook leuk was dat je zo de rivierbedding in klauterde en de stenen van dichtbij kon bekijken, net zoals de loop van de rivier. Burnt Mountain was iets verder door en ziet er wel apart uit; letterlijk een zwarte, verkoolde scheur in het verder overwegende rode landschap. Ik vond het heel jammer dat er helemaal niets bij stond van het ontstaan van deze laag zwart gesteente, want ik heb er weinig verstand van maar dacht sedimentaire rotsen en sporen van vulkanische activiteit te herkennen en zou het best leuk hebben gevonden om dat ter plekke te kunnen nalezen zodat je de geologie gelijk kunt terugzien in de rotsen… Als je dus geen gedetailleerde beschrijving van hoe en wat hebt en geen ervaren geoloog bent is er helaas niets te zien behalve een zwarte laag grind met hier en daar een vlekje kleur in een rode rotsachtige omgeving.


Daarna hebben we een mooie rit gemaakt door het landschap, en zijn in totaal wel drie keer over de Aba-Huab rivier gestoken (droog), die een brede zandbedding had waar wij in ieder geval iedere keer prima doorheen kwamen. Wij zijn echter wel een bus tegengekomen die vastgeraakt was, maar hoefden verder geen hulp te geven omdat een stevige gamedrive truck er al bij stond. Er waren hier en daar hele kleine dorpjes, en we hebben ook wel veel schapen gezien die de weg overstaken – en zijn zelfs op een gegeven moment door een nogal actieve herdershond achterna gezeten! Het leek echt alsof hij ons ook wilde hoeden, net zoals hij de schapen aan het doen was, en Hans kwam er maar met moeite vanaf omdat we bang waren hem te raken. Na het plaatsje Khorixas, tot onze verassing, reden we de laatste 135 km naar Outjo op asfalt! Een verassing omdat er hier in Namibië behalve de allerbelangrijkste wegen tussen de grootste plaatsen geen enkele weg geasfalteerd is…


We moesten onderhand nodig tanken en hoopte hier een pinautomaat te vinden… Gelukkig was zowel het tankstation als de pinautomaat snel gevonden, en kreeg Hans het zelfs voor elkaar 3000 te pinnen in plaats van de 2000 die we normaal mogen opnemen! Ik had in het accommodatieboekje dat we van de eigenaar van Tolou’s Lodge, de viking Jan, gekregen hadden, gezien dat er een lodge, Etotongwe, net buiten het stadje lag voor een redelijke prijs, dus daar reden we na het tanken en pinnen heen. De eigenaresse was lichtelijk gestresst en overwerkt want ze verwachtte een delegatie dames die avond om International Woman’s Day te vieren (als je zo lang op reis bent raak je alle besef van tijd kwijt, we hadden het niet eens door; ik zou ook niet weten wanneer het Pasen is bijvoorbeeld!) en moest nog een heleboel in order brengen. Ze had nog een kamer beschikbaar, maar die mochten wij gelukkig hebben – en voor het eerst in tijden hebben we weer airconditioning dus Hans is helemaal blij! Ik heb het heus ook wel warm maar kan toch beter tegen de hitte merk ik dan Hans. We waren redelijk vroeg in de middag dus hebben lekker eerst gedoucht en daarna wat geluierd en geslapen om wakker te schrikken van een flinke onweersbui. Vanavond hebben we in Etosha Gardens Hotel gegeten (we konden namelijk vanwege die delegatie niet hier terecht vanavond). Daar hebben we op z’n Oostenrijks Oryx en Springbok gegeten, met heerlijke versgemaakte apfelstrudel toe… Het blijft toch vreemd die sterke Duitse invloeden midden in Afrika!


Morgen blijven we ook lekker hier, een rustdagje houden – en waarschijnlijk gaan we weer bij de Etosha Gardens Hotel eten, want ze hadden daar een waanzinnig lekkere carpaccio! Toch zal ik het ook heerlijk vinden om gewoon weer lekker eenvoudig thuis te eten, en met name echt lekker douchen… Ik verheug me nu al op het hete bad dat ik ga nemen als we thuis zijn!


free counters