11 maart; Okaukuejo (Etosha NP) – Grootfontein, 327 km gereden

We hebben in ieder geval heerlijk geslapen vannacht, het bed was heerlijk, en Hans was blij met de sterke airconditioning terwijl ik (mede dankzij de airconditioning) hartstikke blij was met het lekkere warme dekbed! Het is toch duidelijk te merken dat onze voorkeurstemperaturen niet helemaal gelijk liggen, ik heb het veel liever warm en Hans veel liever koud… Helaas waren er ook vanochtend geen beesten bij de waterplaats, er is gewoon veels te veel water in het park op het moment – vannacht had het ook al weer geregend, dus dieren kunnen overal waar ze willen water vinden, niet alleen bij de vaste waterplaatsen.


Na het ontbijt zijn we vertrokken in de richting van Halali en Namutoni, de andere twee kampen in Etosha; omdat er niet zo heel veel wegen zijn in Etosha en de prijzen enorm hoog zijn om te overnachten besloten we vandaag op ons gemak rond te rijden en indien we op tijd bij Namutoni, de oostelijke kant van het park, waren, buiten het park te overnachten. Anders bleven we gewoon nog een nachtje in Etosha. We zijn bij beide kampen even binnen de poort geweest, en in ieder geval van buiten zien deze twee er stukken leuker en aantrekkelijker uit dan Okaukuejo waar we overnacht hebben. Of de prijzen ook leuker zijn weten we alleen niet…


Gek genoeg zagen we in het begin van de ochtend bijna geen beesten; in ieder geval, niet in verhouding tot de ontelbare dieren van gisteren! Af en toe een springbok of een oryx of struisvogel, heel erg weinig. Misschien had het iets te maken met het weer, omdat het heel de nacht en in de ochtend koud en vochtig was geweest, want in de loop van de ochtend naarmate het iets warmer werd zagen we geleidelijk toch wel wat meer dieren, al was het nog steeds niet veel.


Hans was al een beetje teleurgesteld en had al zoiets van dat we vandaag niets meer zouden zien, en zeker geen leeuwen of olifanten, toen we een gamedrive-truck en een auto stil zagen staan langs de weg… Meestal een teken dat er iets bijzonders te zien was! Dat klopte inderdaad, in de verte lag een stuk of 4-5 leeuwen tussen de struiken. Naarmate we daar langer stonden, en toen de andere auto’s al weer weg waren, gingen er echter leeuwinnen staan en een beetje onrustig rondlopen en bleken het in totaal wel 13 leeuwinnen en 1 leeuw te zijn! En van de weg, als je het niet geweten had, had je niets gezien als je niet heel erg aan het opletten was… Na een tijdje gingen de leeuwen in single file op hun gemak op zoek naar een andere plek om te rusten, en we hebben genoten van het gezicht tot ze allemaal uit het zicht verdwenen waren!


Naarmate we in de buurt van Namutoni kwamen zagen we steeds meer dieren; grote kuddes zebra’s, impala en gnoes, een familie wrattenzwijnen, en bij de toegang van Namutoni zelf een grote familie “striped mongoose”, ik denk mangoestes in het Nederlands… Die hadden de betonnen richtingswijzers bij de ingang bewoond, en staken hun hoofdjes heel voorzichtig uit de spleten ter verkenning tussen de regenbuien door, voordat de volwassenen de jongen de straat over leidden richting een andere schuilplaats. We hebben een tijdje toegekeken terwijl een paar piepkleine jongkies de moed verzamelde om met hun ouders tevoorschijn te komen en de rest van de troep te volgen; ik vond hun misschien wel de leukste dieren die ik in Etosha gezien heb!


We zijn nog een eindje richting het noorden gereden omdat het nog vroeg was, maar een enorme donkere zware onweersbui recht voor ons deed ons toch maar besluiten terug te keren en maar richting de uitgang van het park te rijden en richting Grootfontein, een mijnstadje zo’n 150 km in de buurt. Met dat soort regen zie je niets, de dieren zijn waarschijnlijk aan het schuilen en de grindwegen worden modderplassen. Plus het bliksemt als een gek en dat is ook niet echt verstandig om dan in het open veld te rijden… We hadden inmiddels ook wel genoeg gezien in Etosha en wilde wel weer op weg dus erg was het ook niet.


Toen we aankwamen in Grootfontein zijn we via de eigenaresse van een hotelletje dat vol zat terecht gekomen bij een kleine bed en breakfast, waarbij wij erg het vermoeden hebben dat de oude kamer van dochter/oma omgebouwd was om te verhuren… Het ziet er allemaal heel netjes uit, met een heerlijke badkamer, en voor een hele fijne prijs; en we kunnen kiezen, of we nemen een korting van 60 en geen ontbijt, of de eigenaar brengt ons morgenochtend naar een ontbijtcafeetje waar we dan op zijn kosten mogen ontbijten! De (blanke) eigenaar was trouwens heel erg getroffen door mijn erg blanke huidskleur, om de een of andere reden… (en ik maar denken dat ik al een beetje verkleurd was) We besloten maar voor het ontbijtje te gaan, en zijn vanavond gaan eten in een hotel aan de hoofdstraat die geen menukaart had, maar een vast menu van de dag. Omdat het vandaag een koude natte dag was geweest met veel regen en temperaturen van rond de 25 graden had de kok duidelijk besloten het menu aan te passen aan het weer… We kregen dan ook erwtensoep vooraf, lamskoteletjes met aardappelpuree met jus en bloemkool en appeltaart toe! Lekkere stevige winterse kost dus…


Hans heeft ‘s-avonds lekker televisie gekeken en we zijn weer een beetje op de hoogte van al het (slechte) nieuws van de wereld, waaronder het feit dat er in het noorden van Namibië een cholera-epidemie woedt vanwege het vele wateroverlast… En ik ben lekker lang in bad gegaan, aangezien onze badkamer een heerlijk groot bad had!


free counters