13 maart; Divundu, rustdag

Het is rond een uur en Hans en ik liggen een beetje te niksen in onze boomhut – helaas niet nummer 3 zoals beloofd omdat er een foutje gemaakt was gisteren met een reservering die via internet gemaakt was, maar niettemin een hele mooie hut, met uitzicht over het water tussen het riet door en een douche en toilet die echt letterlijk tussen de takken van de boom gemaakt zijn…


Ik heb vannacht echt heel diep geslapen, ik was doodmoe, maar Hans heeft wat minder goed geslapen vanwege alle geluiden om ons heen. Vroeg in de ochtend konden we nijlpaarden horen briesen, en volgens Hans heeft er een tijdlang een beest langs onze hut gelopen vannacht… Niets van gemerkt gelukkig! Nadat we opgestaan waren en onze spullen in de auto gelegd zijn we richting de bar gelopen om wat thee te halen voordat onze mokoro-tocht zou beginnen. De mokoro is een soort van kano, oorspronkelijk een uitgeholde boomstam, en wordt traditioneel gezien vooral veel gebruikt in Botswana op de Okavango Delta. De mokoro’s van Ngepi zijn van plexiglas (wel netjes in boomkleur geschilderd hoor) om de lokale bevolking aan te moedigen geen oude bomen om te hakken en zo de omgeving een beetje in stand te houden. Ik moet zeggen dat het helemaal niet storend was dat het geen “echte” mokoro was, eigenlijk was dit veel beter!


Onze gids wist veel af van de dieren, met name vogels, en wees ons allerlei prachtige vogels aan. We hebben ook verschillende monitorhagedissen gezien, beesten van zo’n 50-75 cm lang, overwegend grijs met gele stippen en banden. Het varen in de mokoro, die door de gids gepeddeld werd, was trouwens ook een hele leuke ervaring, veel leuker dan we hadden verwacht omdat je doodstil over het water glijdt en dus heel dicht bij de vogels en zo kunt komen, en omdat je heel dicht bij het wateroppervlakte zit wat ook leuk is! We zijn letterlijk tussen het riet en de waterlelies door gevaren, een prachtig gezicht. Vaak hoorde we of zagen we van ver een nijlpaard in het water.


Op een gegeven moment stuurde de gids de mokoro naar een strandje aan een eilandje in het midden van de rivier, en na een korte pauze leidde hij ons dwars door het hoge riet, wel zo’n 2 m hoog, naar een ander strandje, waar het riet helemaal platgetrapt was en je enorme pootafdrukken zag… Hier hadden de nijlpaarden die nacht overnacht en ze waren nu op een paar meter afstand van ons voorbij het riet in het water aan het poedelen en spelen! Dat was echt een geweldige ervaring, om zo dicht bij zulke enorme indrukwekkende beesten te staan! We hebben er een tijdlang gestaan, genietend van de nijlpaarden, voordat de gids ons weer terug het riet innam naar ons strandje. Ik vond het wel spannend om zo dicht bij deze toch wel beruchte beesten te staan hoor! Maar niet echt eng, ik denk dat ik het enger had gevonden in het bootje zelf…


De terugweg was heerlijk, nog stiller en rustiger dan de heenweg omdat we met de stroom mee de rivier afgleden en onze gids dus alleen maar een beetje hoefde te sturen. We hebben er echt van genoten!


Inmiddels is het al weer bijna bedtijd en zitten we nog even een spelletje op de computer te spelen voordat we gaan slapen. We hebben een rustige middag gehad in onze boomhut, al begon het rond een uur of 4 weer te storten van de regen en flink te onweren (gelukkig maar een paar druppels gelekt, uiteraard wel op mijn kussen); we hebben het ook al van anderen gehoord, het is dit jaar een extreem nat regenseizoen. Zo’n beetje sinds we de kust verlaten hebben hebben we iedere dag wel een onweersbui meegemaakt, en al was het vanmiddag op zich wel een mooi gezicht die regen op het water en het vlonder voor onze hut (waarvan de “muren” bestaan uit oprolbare matten) het is toch ook wel lekker als het droog is. Maar ik denk dat het voorlopig nog wel nat zal blijven, in ieder geval totdat we weer een behoorlijk stuk naar het zuiden afgezakt zijn.


We merken aan onszelf trouwens dat we steeds moeier worden, niet van slecht slapen of zo maar gewoon van het reizen zelf. Het blijft ook Afrika, met al zijn eigenaardigheden… Je bent elke dag op pad, in een andere omgeving, doet heel veel vaak hartstikke leuke of spannende ervaringen op, Hans rijdt lange dagen, en zelfs als je rustdagen hebt doe je nog activiteiten of zit je niet echt ontspannen omdat het niet je eigen omgeving is. Het klinkt misschien gek maar je hebt iedere dag een andere badkamer, bed, avondeten en stoelen om aan te wennen, en als je eens een slecht bed hebt weet je nooit zeker dat je in ieder geval de volgende avond een goed bed zult hebben… dat kost op zijn manier ook steeds weer energie. Zelfs ik vergeet soms ’s-middags waar we ’s-ochtends vertrokken zijn, en ik heb de route uitgewerkt en zit met de kaart in mijn handen! Ook nu weer, deze boomhut is in principe een hartstikke leuke ervaring en ik geniet er enorm van, en verwacht morgenochtend dat het prachtig mooi zal zijn om wakker te worden met uitzicht op de rivier vanuit ons bed, maar het is vervelend dat het gelekt heeft en alles nu klam is vanwege de keiharde regen die gewoon een mist van water dwars door de rieten matten geblazen heeft, en het is vervelend dat we niet hebben kunnen douchen omdat de zonne-energie er niet was dankzij de regen, en er geen back-up verwarming was voor het water, dat dus echt steenkoud was… Je voelt ook constant dingen kriebelen, je kan nooit echt ontspannen naar de wc gaan zonder eerst de boel te inspecteren (zonet zag ik een kikker naast de pot, bijvoorbeeld!), en alle beesten en geluiden om ons heen maakt het toch ook weer behoorlijk spannend, dus ontspannen kan je niet echt. En dat geldt niet alleen voor deze camping maar voor de meeste plekken waar we overnachten. Wel weer leuk is dat we net een aantal nijlpaarden hoorden brommen, het kan zomaar gebeuren dat ze vannacht onder onze boomhut overnachten aangezien ze vaak tussen het riet een bed maken en er een flinke kluit voor hun goed toegankelijk voor onze veranda groeit… Dan zullen wij in ieder geval weinig slapen denk ik!


free counters