15 maart; Livingstone, rustdag

We zijn vanochtend op ons gemak opgestaan – we kregen om zo’n half acht als service een thermos heet water en twee muffins dus ons ontbijt was ook gelijk geregeld – om om negen uur opgehaald te worden voor onze microlight vlucht. Hans had dat al gedaan toen hij hier vijf jaar geleden was, maar voor mij was het de eerste keer, en ik vond het echt heel leuk! Zowel het vliegen zelf, (je zit eigenlijk gewoon op een stoeltje die onder een vlieger hangt met een grasmaaimotor dus je ervaart het vliegen ook echt), als het waanzinnige uitzicht over de Falls en de enorme zigzaggende canyon voorbij de Falls… Ik vond het totaal niet eng, het was hartstikke leuk om eens te doen, en dit was natuurlijk een prachtige omgeving om het te doen; de Falls produceert echt een wolk van mist, die omhoog rijst en waar je met de microlight omheen vliegt. Onder je zie je de rivier voorbijrazen richting de waterval, het was duidelijk dat het water hoog stond, en je kon goed zien hoe het water, eenmaal beneden, door de canyon verder raasde. Ik vond het echt heel mooi allemaal en ben blij dat ik de Falls uit de lucht voor het eerst gezien heb!


Voor de rest hebben we vandaag echt een lekkere luie rustdag gehad; Hans heeft liggen lezen en ik heb een beetje zitten computeren, en we hebben tussendoor lekker gedut. Onze tent is echt samen met Nata de netste, mooiste (en grootste, er is ruimte om in rond te bewegen) tent die we tot nu toe gehad hebben, en wel leuk hier is dat al het meubilair en dingen als lampenkappen en zo van lokaal smeedwerk zijn, wat een hele leuke sfeer geeft. ’s-Middags terwijl Hans een dutje lag te doen zag ik opeens een beest over onze veranda rennen; het bleek een grote baviaan te zijn, en later kregen we te horen dat zij de reden zijn dat er op dit moment 6 tenten gerepareerd moeten worden op het erf – die scheuren ze aan flarden op zoek naar eten binnen de tenten! Oeps, toch maar ons vuilnisemmertje voor de zekerheid in de grote metalen baviaanproef prullenbakken leeggooien buiten de tent…


’s-Avonds gingen we naar het restaurant van de lodge, dat vandaag zijn heropening had op een nieuwe locatie, prachtig aan een bocht van de Maramba-rivier. Hans en ik hebben heel de avond vermaak gehad want het was echt weer op z’n Afrikaans… Toen we binnenstapten stond de complete bedienende staf, zo’n 10 man, ons op te wachten (we waren de enigste gasten), en klaar om ons naar onze tafel te brengen. Alleen, wij wilde graag buiten zitten maar buiten was niet gedekt – dat was geen probleem dus wij zochten een mooi plekje uit en gingen zitten. We bestelde een drankje en kregen de vraag of we het menu wilde zien; dat bleek een vast menu te zijn, keurig netjes in een map gestoken. Met een beetje handen en voeten werk (het meisje sprak niet echt goed Engels en was zenuwachtig want de blanke baas was er ook bij vanwege de eerste avond) hebben we besteld en werd er bestek neergelegd. Na een tijdje kwam het meisje vragen of we cash of credit wilde betalen… Wij zeiden eerst cash maar realiseerde ons toen dat credit inhield dat het aan het einde van ons verblijf samen met de kamer wordt verrekend en gaven dus alsnog aan credit te willen betalen…. Toen kwam na weer een tijdje het meisje ons bestek weer afruimen, en we snapte er helemaal niets meer van!


Toen de baas langskwam om te vragen of we ook bleven eten bleek dat het arme meisje in de war was geraakt en begrepen had dat we alsnog niet meer wilde eten. Dus toen dat rechtgezet was kregen we ons bestek weer terug… Wel vier keer is ze langs geweest om het kaarsje in het glaasje met water tussen ons in weer aan te steken, en op een gegeven moment (we hadden nog geen eten gehad) kwam ze langs met de rekening die verder nog niet ingevuld was, en of we die al wilde tekenen. Ze raakte duidelijk een beetje in de war toen we uitlegde dat we nog niet gingen tekenen voor een rekening die nog niet ingevuld was en dat dat pas op het laatst moest! Tijdens het eten, dat echt overheerlijk was, kwam ze zodra we de laatste hap in onze mond gestoken had steeds met een verlegen “excuse me” vragen of ze mocht afruimen. Toen we dan uiteindelijk vroegen om de rekening zodat we (alsnog) konden tekenen kwam ze na een tijdje met de rekening aanzetten en vroeg nog of we nog iets wilde drinken of dat ze de rekening kon opmaken…


We moesten vaak lachen maar kregen soms ook een beetje medelijden met haar, het leek wel haar eerste avond, de baas was vaak in de buurt omdat hij wilde dat de eerste avond van de heropening van het restaurant, (al waren er maar 2 gasten) goed ging, en al haar collega’s stonden gewoon een beetje rond te hangen, te wachten op anderen gasten. Maar we hebben echt heerlijk gegeten, en dat voor maar anderhalf ton… Kwatcha’s, weliswaar, omgerekend in euro’s ongeveer 27 euro voor ons beiden; voor soep, salade, een overheerlijk stukje vis en een nog veel heerlijke steak met frietjes, en ijs toe, met ieder een drankje… Nu zitten we nog even uit te buiken voordat we gaan slapen, na een vermoeiende dag luieren!


free counters