16 maart; Livingstone, 21 km gereden

Vannacht is het om een uur of 3 zo vreselijk keihard gaan omweren, dat heb ik al jaren niet meer zo meegemaakt! Het was zo erg dat we er wakker van werden en heel de onweersbui wakker hebben gelegen – want de inslagen waren vlakbij, de donder was keihard, en rommelde heel lang door. Behoorlijk indrukwekkend als je in een tent ligt midden in de nacht, al is die nog zo luxe! De regen, toen die kwam (nadat het donderen al een tijdje bezig was) was ook keihard, en we waren al gauw weer bang voor lekkages, maar dat is gelukkig niet gebeurd.


Vanochtend zijn we op ons gemak opgestaan en na een kopje thee (wel heet water voor de deur dit keer maar helaas geen muffins) gingen we richting de Victoria Falls. In onze tent en bij de receptie van deze lodge hangen bordjes om je te waarschuwen niet langs de weg te stoppen om foto’s te maken van de Zambezi rivier, met name bij een bepaalde plek, omdat de kans dat je beroofd wordt daar heel hoog is. Maar de officiële toegang tot het gebied bij de Falls is bewaakt (in ieder geval, je betaalt “parkeergeld” van 3 dollar bij de toegang) en je kan je auto parkeren bij de vele stalletjes die houtsnijwerk, vlechtwerk, stenen beeldjes en sieraden verkopen. Ons was gister door de chauffeur die ons naar het microlight vliegen bracht verteld dat deze verkopers een coöperatie opgericht hebben om de auto’s van toeristen en dus hun potentiële klanten te beschermen tegen diefstal, dus we wisten dat onze auto hier het meest veilig zou staan.


We zijn het eerst naar de “Eastern Cataract” gelopen, en dat was een geweldig leuke wandeling want we zijn door en door nat geworden – zo nat kan je alleen maar worden door met kleren en schoenen aan kopje onder te gaan in de rivier! Het is een hele mooie wandeling langs de klifwand richting een deel van de waterval, waarbij je een eindje afdaalt en dwars door de opwaartse regen loopt die ontstaat doordat het water met zo’n kracht zo ver omlaag valt. Het begin van de wandeling is nog droog, en vlak voor het punt dat je voor het eerst de mist inloopt van de waterval staat een stalletje dat regenjassen en oliepakken verhuurt. Maar wij vonden het zonde om helemaal naar Victoria Falls te komen en dan niet nat te worden, dus wij hebben niets gehuurd! En dat hebben we geweten ook, we werden binnen de eerste paar minuten al kletsnat. Je loopt door een tropisch regenwoud met af en toe tussen de bomen een uitsparing waar de Falls gezien kunnen worden; vandaag, vanwege de enorme hoeveelheid water in de Zambezi van de afgelopen weken, hing er al in dat regenwoud een permanente tropische regenbui. Via een speciaal loopbruggetje konden we een ravijn oversteken en heb je een mooi uitzicht op de brug tussen Zambia en Zimbabwe – en tegelijkertijd is het alsof je onder een stortdouche staat in warme mist, terwijl de brug zelf een snelstromende rivier lijkt van zo’n 10 cm diep…


Vanwege de enorme hoeveelheid water was de Falls tijdens het natste gedeelte van deze wandeling amper te zien; we liepen letterlijk in een witte mist van water met af en toe een regenboog of een glimp van de Falls of de brug – maar ik vond het geweldig, en Hans en ik hebben genoten van het kleddernat worden! Dat geeft zo’n enorme kick, om zo dicht bij zo’n enorme waterval te staan en te weten dat het water van je lichaam afstroomt en je staat te soppen in je schoenen puur en alleen vanwege de omhoog bulderende wolk water die uit de canyon omhoog gestuwd wordt! Die wolk zie je al op een paar kilometer afstand boven het landschap rijzen, en daar hebben we nu doorheen gelopen!


De mensen in hun regenkleding vonden ons waarschijnlijk knettergek, en dat zijn we ook wel waarschijnlijk, maar er waren ook een paar andere toeristen die net zoals wij besloten hadden dat het niet hoort om de Falls in regenkleding te bezichtigen, en dus ook drijfnat waren! Maar uiteindelijk komt dat water met zo’n kracht omhoog (aan paraplus heb je dus al helemaal niets) dat zelfs mensen in oliegoed bij het omkleden bij het stalletje nat bleken te zijn geworden…


Wij hebben verder nog de andere (droge) wandelingen gedaan; de “best photographed” wandeling, een hele mooie wandeling richting de brug op de grens waarbij je hele mooie uitzichten over de twee bruggen, de steile diepe canyon en het water, en de waterval erachter kreeg. En de wandeling richting de rivier zelf, waar je vlak bij het water en vlak bij de rand van de waterval kon komen, wat een hele mooie wandeling is. We zijn ook begonnen aan een wandeling door het regenwoud omlaag naar de “boilingpot”, die zo’n 600 m onder ons zou moeten liggen, maar het pad was zo steil en moeilijk, en raakte hoe verder hoe meer begroeid, dat we op zo’n 400 m afdaling besloten weer terug omhoog te gaan. Tijdens die laatste wandeling liepen we op een gegeven moment door een ‘bos’ van oranje bloemen die wel 2 m hoog waren, waardoor het voelde alsof wijzelf lilliputters waren!


Hans en ik dragen hier in Afrika onze wandelschoenen, stevige waterdichte schoenen die in mijn geval tot zelfs over mijn enkels waterdicht zijn… Alleen als het water via je enkels in je schoenen stroomt dan blijkt gelijk dat die waterdichtheid ook van binnenuit geldt! We hebben na onze Falls-douche heel de ochtend rondgelopen met soppende, klotsende schoenen…


Na het bezoek aan de Falls zijn we nog even langs de stalletjes gelopen op de parkeerplaats, waar Hans met wat handig onderhandelen (hij heeft tenslotte al ervaring met de politie in Botswana opgedaan…) een masker gekocht heeft dat hij mooi vond voor 5 dollar, en een houten schaaltje voor 3 dollar. Hans moest alleen wel het bundeltje dollars dat we bewaard hadden voor souvenirs voorzichtig uit zijn doorweekte broekzak halen en de dollars voorzichtig lospellen van elkaar om te betalen, want alles was natuurlijk doorweekt geraakt! Toen we vertrokken zagen we nog een baviaan met een baby’tje onder een boom bij de parkeerplaats, en later zagen we nog de troep die de bosjes rond onze lodge onveilig maakt langs de weg lopen. We hebben nog even door een stukje van Livingstone gereden voordat we terug naar onze lodge gereden zijn, waar we nog net op tijd voor de onweer weer begon binnen waren! Stel je voor dat we nat geworden waren, tenslotte…


Na een lekkere douche en na onze kleren even uitgespoeld te hebben – en nadat we de inhoud van Hans z’n portemonnee heel voorzichtig hadden los gepeld en uitgestald om te drogen – zijn we lekker de rest van de middag weer gaan luieren…


’s-Avonds zijn we weer lekker gaan eten bij het restaurant van de lodge, en vandaag zouden we een buffet krijgen, met soep vooraf en ijs toe… Het ging weer echt op z’n Afrikaans; het restaurant is al om 6 uur open (en wij zaten er toen al aangezien we veel honger hadden vandaag) maar we kregen pas om kwart voor 7 onze soep want ze waren nog volop bezig om het eten op het buffet uit te stallen. Uiteraard waren we, tot een uur of 7, weer de enigste in de zaal, dus ons meisje (dezelfde als gisteren) had alle tijd om rond ons te hangen. Vandaag had ze voor de verandering besloten dat het netjes was om mijn stoel voor mij aan te schuiven, en onze servetten op onze schoot te leggen voor ons! Het servet van Hans overigens met een groot gat erin… Gelukkig stopte ze daarmee toen er ook andere mensen kwamen eten en ze het allemaal wat drukker kregen…


Wij kregen het menu van haar te zien, en moesten lachen want echt alles stond erop als aparte gang, zelfs de dressings voor de salades! Ze vroeg nog of we alles wilde van het buffet, ons lichtelijk verward achterlaten; daarvoor is een buffet toch, om zelf te kiezen wat je wilt? Ik was al bang dat we het voor ons opgeschept zouden krijgen, je weet tenslotte maar nooit hier in Afrika… Terwijl wij zaten te wachten op ons eten hebben we genoten van het opzetten van het buffet; aangezien er regelmatig eten gebracht werd en in de warmhoud-schalen gedaan werd, om daarna weer uit de schalen gehaald te worden en terug richting de keuken gebracht te worden.


Maar het eten was net als gisteren weer uitstekend, het allerlekkerste buffet dat we gehad hebben tot nu toe. Helaas is deze kok geen toetjeskok, we kregen weer hetzelfde ijs met perziken uit blik als gisteren (in ons geval zonder perziken). Ik had zo graag zijn toetjes willen proeven als hij zo lekker vlees klaar kan maken! Maar we hebben in ieder geval weer twee takjes verse munt gescoord dankzij het ijsje, net als gisteravond… Die bewaren we dan zorgvuldig voor de volgende ochtend zodat we met het takje munt en een zakje zwarte thee muntthee op z’n Syrisch kunnen maken – en dat werkt goed!


free counters