17 maart; Livingstone, rustdag

Het was vannacht redelijk rustig wat het weer betreft, het heeft alleen veel gemiezerd en het was vanochtend nog nat. Vanmiddag gaan we op olifantensafari dus hopelijk is het dan enigszins droog! Onze kleren van gisteren zijn ook nog steeds niet helemaal droog, ondanks dat de ventilator er nou inmiddels bijna 24 uur op gericht staat. Zo vochtig is het hier nu! Helaas miezert het nog steeds af en toe en is het bewolkt en koud buiten, dus onze kleren buiten in de hete zon hangen gaat ook niet goed nou… We zijn op ons gemak opgestaan vanochtend, gelukkig was er weer heet water voor de deur dus we konden weer een kopje thee maken. Voorlopig zitten we op ons gemak een beetje te computeren en te lezen, en hebben we alvast e-mailtjes beantwoordt om die vanavond hopelijk te kunnen verzenden.


Vandaag stond er voor ons een olifantensafari op het programma… We werden ’s-middags opgehaald worden en naar de olifanten-boma (de “stallen”, zeg maar) buiten de stad gebracht. Het busje dat ons ophaalde zat al half vol, en werd na ons nog helemaal volgepropt; ik denk dat we met 12 man mee gingen doen aan de olifantensafari. Ze hebben per dag 2 sessies, een ’s-ochtends en een ’s-middags, en we zijn eigenlijk min of meer gedwongen geweest om zo lang te blijven in Livingstone als we nu gedaan hebben (4 nachten) om de olifantensafari überhaupt te kunnen doen, aangezien hij elke dag volgeboekt was! Ook vandaag was hij duidelijk al weer volgeboekt… Terwijl Hans en ik ons een beetje zorgen maakte dat we straks met 4 man op een olifant gepropt zouden worden hobbelde en bobbelde ons busje door de slechte zijweggetjes van Livingstone – de asfaltweg in Rakops, in de Kalahari, was nog beter dan dit, en daar was al bijna niets meer van over! Maar het werd nog leuker, want toen we buiten de stad de 2 km lange zandweg insloegen richting de olifanten-boma bleek dat een grote rots-, modder-, en zandpartij te zijn! En ons 2wd busje hotste en stuiterde er allemaal gewoon zo overheen…


Via een kleine detour omdat de laatste afslag zo raar aangelegd was dat het busje eerst een eindje door moest rijden en dan 180 graden keren om de afslag te kunnen nemen, reden we eindelijk, diep in de bush gelegen, het terrein van de olifanten op – aan de oever van de Zambezi rivier, tussen hoge en mooie grote bomen… Heel erg mooi! We werden als vorsten ontvangen (mag ook wel, eigenlijk, een olifantensafari is niet bepaald goedkoop, net als de rest hier in Zambia…) met een drankje en nadat de formaliteiten (betalen – en balen, in ons geval, aangezien we weer eens de verkeerde prijs doorgekregen hadden en het 20 Amerikaanse dollars duurder bleek… gelukkig hadden we nog randen bij!) over waren kregen we een korte introductie over de olifanten en wat we die middag zouden doen. Hans en ik kregen door het verhaal de indruk dat we niet, zoals we hadden begrepen, op Afrikaanse olifanten zouden rijden maar op Indiase olifanten (die blijkbaar makkelijker als lastdier te trainen zijn), een kleine teleurstelling natuurlijk want dan doen we zoiets liever in India! Maar toen de olifanten eraan kwamen zagen we al gelijk dat het gelukkig wel Afrikaanse olifanten waren…


Een kudde van 6 volwassenen, waaronder 2 enorme stieren van zo’n 40 jaar oud en over de 3 meter schouderhoogte, en 4 wat jongere en kleinere koeien, alle zes met een soort van zadel (een soort van dik kussen om de harde borstelharen op de rug te bedekken), en met een menner achter de oren. Deze volwassenen waren allemaal al als baby’s verweesd geraakt, en gered van de dood door mensen. En er kwamen ook nog twee vrolijke kleintjes aangerend, een baby van zo’n 11 maanden (al een meter hoog) en een kleintje van 4 jaar, die iets groter was. Deze twee waren baby’s van twee van de koeien; een koe was een keer de bush in verdwenen en kwam maanden later in verwachting terug, en de andere had met Bob (een van de twee stieren) gepaard. Dat baby’tje zag er net zo lief en schattig en vrolijk uit als ze op televisie doen en ik was gelijk verliefd, en met mij de hele groep geloof ik! Ze rende duidelijk blij rond, kreeg voer van haar oppasser en rende om en achter haar moeder aan. En de volwassene olifanten zagen er prachtig en indrukwekkend uit terwijl ze zo boven ons uit torende…


Hans en ik mochten op Danny rijden, de andere stier, met slagtanden van een meter lang, en via een stevig houten platform konden we op zijn rug klimmen – toen we eenmaal rondliepen was de grond een behoorlijk eind onder ons! Het zijn natuurlijk tamme olifanten, en ze zijn goed getraind, maar toch gedroegen ze zich gewoon alsof ze als kudde de bush ingingen; met name ook omdat de 2 kleintjes meeliepen en overal tussendoor rende en constant aan het spelen waren – en af en toe een duwtje kregen van een volwassene als ze in de weg liepen. Het was dan ook een geweldige ervaring om op hun ruggen mee te mogen rijden, Hans en ik hebben er van genoten! Af en toe snokte een olifant een tak van een boom af, trok een pol gras uit de grond of ritste bladeren van een struik af om op te eten, en af en toe hield eentje een plaspauze… Alsof een emmer leeggegooid werd! En met name Danny was nogal winderig, en dat hoorde je goed! De kleintjes bleven altijd dicht bij de kudde maar liepen vrolijk tussen de bosjes door, speelde met elkaar of kwamen dicht tegen een volwassene aanlopen – soms zelfs achter een volwassene alsof ze al aan het oefenen waren voor als ze zelf groot waren – en de baby ging toen we stilstonden op een gegeven moment bij haar moeder drinken…


Tijdens de rit zagen we giraffen, bavianen en een kudde buffels, en in de rivier zagen sommige zelfs een krokodil. Bij de rivier werd gestopt zodat de olifanten konden drinken en de mannen die meeliepen met geweren (met zwaar kaliber) en de omgeving in de gaten hielden foto’s van ons konden maken. Want het was duidelijk dat het geen grapje was, die mannen vertelde ons dat er wel eens wilde olifantenstieren rondliepen die de kudde wilde aanvallen, of andere gevaarlijke dieren; je loopt namelijk toch gewoon rond in de bush. En we zagen ze tijdens het lopen ook wel goed de omgeving in de gaten houden en bijvoorbeeld de bavianen scherp in de gaten houden…


Toen de menner van Danny op een bepaald moment per ongeluk zijn stok kwijtraakte pakte Danny hem gelijk met gemak met zijn slurf op en gaf hem terug… Na de wandeling van een uur mochten we afstappen en onze olifant voeren en aaien. Dat was geweldig! Want Danny ging op z’n knieën zodat we bij hem konden (hij is zo GROOT!!!), en terwijl we op zijn knie zaten konden we hem voeren. We kregen een zakje voer in korrelvorm van de menner, en Danny kwam al gelijk met zijn prachtige flexibele slurf voelen voor het zakje en de korrels – ik probeerde nog wel eens zijn slurf te aaien, en hij liet het heel lief toe maar wilde duidelijk liever korrels, die je dan met handenvol in zijn slurf gooide en hij in zijn mond spoot… We hebben zijn huid kunnen voelen, zo’n dikke, stugge huid met grote stugge haren, het is met niets te vergelijken dat we kennen. Zijn grote ogen hadden wimpers van wel 10 cm lang. En zijn slurf is echt zo flexibel en handig als een hand met vingers! Het was een ongelofelijke ervaring, net zoals het naast zijn enorme hoofd en slagtanden staan en hem strelen. Terwijl wij naast hem stonden ging zijn slurf nog even voelen of er niets eetbaars in ons plastic zakje zat! We vonden het echt heel indrukwekkend, ik voelde me echt bevoorrecht dat we zo’n schitterend dier van zo dichtbij mochten meemaken!


Ondertussen werd de baby door iedereen vertroeteld en geknuffeld en gevoerd, maar wij waren zo onder de indruk van onze grote Danny dat we lang bij hem gebleven waren en nog maar net eventjes zelf de baby van dichtbij konden meemaken; eigenlijk moest ze al weer mee met haar oppasser naar haar moeder toe maar ik mocht nog heel even een handje voer geven aan haar – helaas kreeg Hans die kans niet meer. Maar wat een geweldige middag was dit geweest! Na een hapje en een drankje mochten we nog even de film bekijken die van ons gemaakt was, en als we wilde konden we hem voor ‘maar’ 40 Amerikaanse dollars kopen… Op zich hadden we het er wel voor over gehad (dat weten ze, je bent dan nog helemaal vol van die prachtige beesten) maar het filmpje was het geld echt niet waard dus we hebben de verleiding weerstaan. En toen was het definitief afscheid van de olifanten nemen, die nu vrij rondliepen op het terrein, en weer terug naar onze lodge! Echt een fantastische middag…


free counters