29 maart; Kleinbaai, terugvlucht Kaapstad – Schiphol

Heel de ochtend heeft Hans geprobeerd te bellen naar de verzekering, maar hij kwam maar niet door; het netwerk was overbelast en volgens Hendrik en Annetjie was dat normaal in het weekeind en konden we maar beter wachten tot de avond. We kregen ons ontbijt in de woonkamer van Hendrik en Annetjie, een van de beste ontbijtjes die we hier gehad hebben omdat het echt met liefde klaargezet werd – met echte koffie, iets dat we sinds Nederland niet meer gehad hebben… We voelde ons gasten die bij hun logeerde, niet betalende toeristen! We hebben over van alles gepraat met ze en kwamen erachter dat ze beiden heel erg creatief waren; Annetjie met foto’s en knutselen, en Hendrik met klussen – ze hebben hun hele huis zelf opgebouwd en ingericht – en omdat Annetjie en ik enthousiast raakte over hun mooie, gastvrije bed & breakfast hebben we een “ruil” geregeld; ik maak voor hun een website (wat ik heel erg leuk vind om te doen) en zij laten ons een volgende keer dat we daar zijn gratis overnachten. Na een ochtend gekletst en gelachen te hebben maar zonder resultaat vele keren gebeld te hebben besloten we die middag een haaientocht te doen.


Op een bootje met twee enorme buitenboordmotoren met zo’n 20 toeristen aan boord scheurden we de zee op richting de haaienkooi die ze die ochtend ter plekke hadden achtergelaten in “Shark Alley”, waar de haaien jagen op zeehonden die op de rotspartij Dyer’s Island wonen. Al een paar minuten nadat de boot voor anker ging verscheen de eerste haai, vlak bij de boot! Aangezien het water hier hartstikke koud is moest je een wetsuit aan om in de kooi te kunnen – wat nog een hoop wurmwerk kostte! Er konden 5 mensen tegelijk in de kooi, waar je dan in wetsuit, rubber schoenen en een duikbril bleef wachten tot er haaien op de vissenolie en de vissenkoppen aan touwen afkwamen… Dan riep de gids dat je moest duiken, en hield je je adem in terwijl je onder water probeerde de haai te zien. Helaas bleek dat bijna niet te kunnen, aangezien het water heel troebel was en je dus zelfs op een halve meter afstand van de haai maar een schim zag. Maar van boven, vanuit de boot, zagen we alles wel heel goed en dan was het juist heel indrukwekkend om te zien hoe dichtbij de haaien wel niet kwamen! Meestal kwamen de haaien alleen een beetje snuffelen aan het aas, maar een keer hapte een haai echt in een keer de vissenkoppen en een deel van het touw af… Heel indrukwekkend om die beesten zo goed te kunnen zien!


Om een uur of vijf waren we weer terug in onze bed & breakfast, waar we onder de douche het ergste zout afgespoeld hebben. Terwijl Hans bleef proberen door te komen bij de verzekering ben ik begonnen met de auto alvast volledig uit te ruimen; want we wisten dat het lang zou kunnen duren voordat de verzekering iets geregeld zou hebben, maar ook heel erg snel zou kunnen gaan… Terwijl ik bezig was kwam Annetjie af en toe even kijken hoe alles ging, want ze waren op de hoogte van onze situatie en leefden heel erg met ons mee. Om zes uur kwam Hans opeens door en toen ging het heel snel allemaal; ze zouden alles regelen, ook het afhalen van de auto door de verhuurder, en voor ons waren er twee opties, diezelfde nacht vliegen of de volgende avond – om acht uur werd bevestigd dat de enige optie was diezelfde nacht, in business class want het vliegtuig zat bomvol, dat hield dus in over een half uurtje richting het vliegveld gaan!


Ik was vlak daarvoor al klaar met de auto uitruimen en begonnen met de koffers in te pakken, maar nu werd het een race; de vlucht zou diezelfde avond om half een vertrekken, dat betekende dat we daar om uiterlijk half elf zouden moeten zijn, en dat betekende weer dat we om half negen hier moesten vertrekken om zeker te weten dat we op tijd op het vliegveld zouden zijn! Dus onze twee koffers stonden open op een bankje en we gooide en propte alles er letterlijk in! Ondertussen kwam Annetjie koffie en zelfs eten brengen dat ze van hun eigen eten uitgespaard had (ze hadden 2 gasten maar dat stoorde hun niet, ze wilde ons zo veel mogelijk helpen), en bood Hendrik aan om ons in zijn eigen auto naar het vliegveld te brengen… Ze waren zo warm en gastvrij, we hebben hun steun en hulp zo vreselijk gewaardeerd! Hendrik stond erop om ons de 150 km te brengen naar het vliegveld (heen en terug toch even 3 uur rijden voor hem!), en heeft er voor gezorgd dat we perfect op tijd waren. Terug in Nederland hebben ze nog een emailtje gestuurd om te informeren of alles goed was gegaan. Hendrik en Annetjie, bedankt!


free counters