14 september: 692km gereden; Johannesburg vliegveld Mutale Falls Camp (Makuya NR)

De vlucht was verder op zich best goed geweest; het belangrijkste is dat Hans prima heeft kunnen slapen dankzij een lichte slaappil die hij van te voren had aangevraagd bij de dokter, en ik heb ook wel enigszins kunnen slapen, zeker omdat Hans rustig lag te slapen! We landden op tijd om 7 uur 's-ochtends in Johannesburg, we liepen redelijk vlot door de douane en zelfs onze bagage was onverwacht snel aanwezig! Toen we de aankomsthal instapte zagen we al bijna gelijk iemand met een bordje met onze achternaam erop; onze lift naar de verhuurder. Hij vroeg of we nog even geld wilde wisselen of naar de wc moesten, en toen we zeiden dat we wel wilde pinnen bracht hij ons daar gelijk naartoe; we hebben ieder gelijk het maximum gepind dat we konden, zodat we samen 5000 rand hadden (ongeveer 450 euro) daar zouden we dagen mee kunnen doen, aangezien we deze drie weken, naast de dagelijkse conservatiebijdrage tijdens onze week in Kruger, eigenlijk alleen drinken en diesel en het avondeten in Kruger zouden hoeven betalen.


Onze chauffeur bracht ons naar de auto en na een lange rit van een uur dankzij wegwerkzaamheden en drukke snelwegen (Zuid Afrika is als een bezetene aan het bouwen en opknappen voor de voetbal in 2010!) kwamen we in een van de (betere) buitenwijken van Johannesburg bij de autoverhuurder aan. Gelukkig, een "echt" bedrijf, met een grote garage en werknemers! Na alle formaliteiten zijn we de dichtbijgelegen supermarkt ingedoken voor 25 liter water, zon 10 liter vruchtensap en twee pasteitjes voor de lunch, en toen op pad. Na een kleine omrit via een andere woonwijk, ahum, omdat een en ander niet helemaal precies aangegeven stond zoals de autoverhuurder uitgelegd had, reden we op de N1 de stad uit en richting het noorden. We hoefden niet te tanken want ons 4WD monster heeft een tank van 145 liter en kan op een volle tank diesel zon 1000 km rijden; we hadden de auto met volle tank in ontvangst genomen en hoefde vandaag maar zon 650 km te rijden, dus dat zou geen enkel probleem moeten zijn...


Dat viel dus tegen... De rit naar het noorden (we moesten verzamelen in een gehucht dat Mutala Mine heet, vlakbij de Parfuri Gate in het noorden van Kruger) was redelijk goed; er waren wel wat wegwerkzaamheden en tolhekjes om ons af en toe te vertragen, maar de auto had flinke power en Hans kon zonder moeite 120-140 aanhouden op de snelweg. Tegen het begin van de middag begonnen we uit de drukkere gebieden te komen en in meer afgelegen land, en toen we de N1 verlieten en de laatste ongeveer 120-150 km naar de afslag richting Mutala Mine gingen rijden kwamen we echt in niemandsland. Toen kwamen we in de problemen, want opeens viel het ons op dat de meter van de diesel snel omlaag aan het zakken was, en al gauw stond ie gevaarlijk in het rood en er was in deze omgeving helemaal niets, alleen af en toe piepkleine gehuchtjes van riet en takken! We snapte er niets van, we hadden nog geen 550 km gereden... Er was nergens om te tanken, en we waren inmiddels ook in een gebied gekomen waar de ontvangst voor de mobiele telefoon heel laag en instabiel was, waardoor het ook niet mogelijk was om onze Zuid Afrikaanse gids of Paul en Lin te bellen, het stel die ook mee gingen op deze tocht en die wij vorig jaar hadden leren kennen in de Kalahari...


Enigszins gestrest met de dieselmeter al kilometers lang in het rood reden we het asfalt af en een piepklein rieten gehuchtje met zandwegen in dat vlakbij Mutala Mine moest zijn, aangezien in de aanwijzingen stond dat we bij Masisi moesten afslaan; het winkeltje met tankstation waar het gehuchtje uit leek te bestaan heette dan ook "Masisi Trading Post". Helaas, het tankstation had geen brandstof en de eigenaresse leek onze enorme teleurstelling niet echt te snappen! Maar ze zei wel toen we door bleven vragen of er ergens misschien iemand was die diesel te koop had, dat er bij Mutala Mine zelf wel getankt kon worden, en ze gaf op ons aandringen een vage richtingaanwijzing in een algemene richting dat het 16 km hiervandaan lag, maar de wegen die ze beschreef kwamen voor ons in ieder geval niet overeen met wat we op de terugrit naar de asfaltweg zagen Dus we zijn natuurlijk zonder het te beseffen helemaal verkeerd gereden, wat ik me tot mijn schrik besefte toen de Parfuri Gate van het Kruger Nationaal Park te voorschijn kwam op de horizon!


We waren zeker zon 30 km te ver doorgereden en hadden nergens ook maar iets gezien dat ons richting Masisi of Mutala Mine had kunnen wijzen, plus het was inmiddels 5 uur en over een uur werd het donker, plus we hadden nu zeker weten echt geen druppel diesel meer over, PLUS we hadden geen ontvangst op de mobiele telefoon dus we konden ook niemand op de hoogte brengen van onze situatie...


We waren nou dus echt helemaal oververhit! Met vragen, smeken en in mijn geval een beetje huilen konden we de mannen bij het kantoortje van Parfuri Gate overtuigen om even hun vaste landlijn te gebruiken (Hans moest wel vragen naar de baas van diegene die ons tegemoet kwam lopen, want die durfde zelf niet zon beslissing te maken). We kregen onze gids aan de lijn, legde alles uit, en hij beloofde dat hij ons zou komen halen nadat hij de rest, die al zon 3 uur stonden te wachten, had ingecheckt. Iets voor 6 uur en voor het donker werd kwam hij aan, met zon 10 liter diesel een reddende engel! We waren doodop en hadden het echt bijna helemaal gehad... We zijn terug gereden zoals we gekomen waren, en volgde onze gids richting de afslag bij Masisi naar Mutala Mine (vanuit deze kant was het bord duidelijk te zien, aan de andere kant van de weg bestond het niet meer, vandaar), toen naar het tankstation waar we voor Zuid Afrikaanse begrippen een fortuin aan diesel getankt hebben, wel 970 rand plus de 100 rand die onze gids voor ons gehaald had, en toen door naar het kamp in het park. Wat wel minder was, was dat het kamp zelf nog zon 40 km rijden was over behoorlijk slechte wegen, terwijl wij steeds begrepen hadden dat het "vlakbij" Mutala Mine lag... Zuid Afrikanen hebben een ander besef van afstanden!


Na een lange, hobbelige en gejaagde rit over zand- en rotswegen door het Makuya Nature Reserve in het pikkedonker achter onze gids aan kwamen we volledig uitgeput aan bij een opening waar een aantal mensen met olielampen ons stonden op te wachten; het kamp was niet luxe zoals beschreven op internet maar behoorlijk basic, zonder elektriciteit. Het was inmiddels half 8 's-avonds, dus Hans en ik hebben al onze spullen gegrepen en zijn gelijk naar onze hut gelopen om ze te dumpen het was de achterste hut vanuit de parkeerplaats natuurlijk, iedereen had al lang de beste plek uitgekozen en zijn toen naar de gemeenschappelijke ruimte gelopen om te eten en de rest van de groep te ontmoeten.


De groep bestaat uit 5 stellen: wij, Paul en Lin die wij van onze vorige 4WD tocht door de Kalaharikennen, twee Afrikaanse stellen en een "Engels" Afrikaans stel. Verder een blanke gids en een blanke kok die met ons meereizen; voor gamedrives en zo zullen we lokale (zwarte) gidsen krijgen, aangezien de Ivory Trail Route kampen gerund worden door de lokale gemeenschappen. Het was gelijk al wel gezellig, maar Hans en ik hadden natuurlijk nog eigenlijk geen idee waar we zaten, aangezien we daar in het donker aangekomen waren! Al gauw na het eten zijn we met olielampen mee enigszins gespannen vanwege alle geluiden de bush ingelopen op zoek naar onze tent en bed; we zouden morgen wel zien hoe en wat allemaal wat betreft onze bagage, we wilde nu eigenlijk alleen maar slapen...

free counters