15 september: 0km gereden; Mutale Falls Camp (Makuya NR)

Vandaag blijven we in Mutale Falls, en hoeven we niet te rijden. We deden vandaag weinig, naast een wandeling en een gamedrive. Ondanks dat het hier overdag snikheet wordt, het was zeker 37 graden vandaag, werd het midden in de nacht zelfs een beetje fris! We hadden geslapen met alle flappen van de tent open, dus zelfs de lichtste briesjes konden makkelijk door de insectenhorren komen, waardoor het veel beter uit te houden was dan we verwacht hadden.


Vanochtend was trouwens voor het eerst dat we ons kamp konden bekijken, aangezien wij de vorige avond lang na zonsondergang in het pikkedonker waren aangekomen en met gaslampen naar onze hut waren geleid... Het is een verzameling tenthutten die tegen de zijkant van een grote rivierbedding geplakt zijn – grote ouderwetse safaritenten die opgesteld staan op houten vlonders op poten, met een terrasje voor en een houten badkamertje eraan gebouwd. Erin staan twee houten bedden en een bijzettafeltje of twee. De matras ligt wel op bed maar je moet voor je eigen slaapzak en kussen zorgen. Zeer eenvoudig dus maar op zich niet oncomfortabel. Zo zullen alle hutten deze reis zijn. Geen elektriciteit, dus ook alleen maar een gaslamp en je eigen zaklamp als lichtbron, maar hier in Makuya wel met een verrassend moderne douche: een douche met een geisertje dat brandt op gas uit een grote gasfles achter de hut. En lekker warm water dus!


Ondanks (of dankzij?) een goede nachtrust waren we al om 5 uur wakker om naar de vele tsjirp, krijs en zanggeluiden te luisteren, voordat we in de ochtendschemer lekker gingen douchen om alles van de reis af te spoelen en goed op te frissen, en rond 6 uur naar de keuken en gemeenschappelijke ruimte te gaan om thee te drinken. Ontbijt is eenvoudig; thee, koffie, ontbijtgranen, soms Zuid Afrikaanse pap voor diegene die willen, en harde zoetige "beskuit"-koeken die je in je thee of koffie moet dopen om ze te kunnen eten. Maar het feit dat je in de gemeenschappelijke ruimte (een rieten hut op palen en aan drie kanten zonder wanden dus met panoramisch uitzicht) kunt zitten met je kopje thee en uitkijken over de vallei, het weidse uitzicht waar wij de enige mensen zijn, en de kabbelende rivier onder je is onbetaalbaar!


Om 7 uur begon de ochtendwandeling, door de bush en over de rotsen, naar de Mutale Falls en dan weer terug. We werden van te voren gewaarschuwd dat er misschien luipaarden zouden zijn, en we vonden al gelijk verdroogde olifantenpoep vlakbij het kamp; eigenlijk ongelofelijk om te beseffen dat je zo tegen een luipaard aan zou kunnen lopen, want het lijkt hier, los van een paar hertjes, een kudde buffels en families apen, en natuurlijk heel veel vogels, redelijk uitgestorven van andere dieren. De gidsen zijn hier ook niet gewapend, zoals in Kruger zelf, waardoor wij ook minder de spanning voelen van het te voet en kwetsbaar zijn. Aan de andere kant gillen de apen en vogels al kilometers van te voren waarschuwingen dat wij eraan komen dus alles zal zich wel ruim op tijd verstoppen! Los van een mooie waterval was er op deze wandeling eigenlijk weinig tot niets te zien wat betreft dieren; misschien ook wel logisch want we zaten nog altijd heel dicht bij het kamp.


Na de wandeling zijn we weer lekker in de gemeenschappelijke ruimte gaan zitten met een deel van de groep, gewoon zitten en kijken naar het uitzicht over de rivierbedding onder ons en luisteren naar het kabbelen. Heerlijk! Tegen 9 uur 's-ochtends was het al behoorlijk warm, en rond 11 uur nauwelijks te harden, dus je doet zo min mogelijk... Maar we werden wel lekker verwend met een "brunch"; heerlijke versgebakken hamburgers op een broodje met een speciale Zuid Afrikaanse pittige uiensaus, kaas, tomaten, en sla!


Tot een uur of half 3 hebben we eigenlijk vooral niets gedaan en de warmte zitten doorstaan – met dit soort weer is het normaal om niets te doen op het heetst van de dag, want je gaat kapot als je ook maar een beetje beweegt! En toen mochten we op de gamedrive... De gids probeerde ons te overtuigen onze eigen voertuigen te nemen in plaats van het gamedrive voertuig, omdat die zo oncomfortabel zou zijn, maar Hans en ik hadden zoiets van, we gaan ons lekker laten vervoeren en nemen de hobbels wel voor lief! Met ons besloten nog twee andere stellen ook eieren voor hun geld te kiezen en met ons mee te gaan. Nou het was een hele mooie rit, en we waren dolblij dat we niet net zoals de laatste twee stellen in onze groep voor onze eigen auto hadden gekozen, want er waren een paar steile en rotsachtige hellingen om u tegen te zeggen… Met iedere scherpe steen waar we overheen reden riepen Hans en ik (en de anderen die in de gamedrive auto zaten) hoe blij we waren dat het niet onze (huur)auto was die er over heen moest! De rit zelf was heel mooi, met een paar prachtige uitzichten over steile riviervalleien, maar weinig beesten. Wel hebben we een olifant in de avondschermer gezien, nauwelijks te zien want hij ging volledig op in zijn omgeving – maar wel heel mooi om af en toe die slurf tegen de nog rode lucht boven de struiken te zien steken...


We kwamen na een lange rit van wel 5 uur in het pikkedonker rond half acht weer terug in het kamp, waar het eten klaarstond. Het eten is eenvoudig en degelijk, maar we werden verwend vandaag, met een heerlijke chocolademousse toe!


free counters