17 september: 0km gereden; Ndzhaka Camp (Manyeleti NR)

De nacht was eigenlijk behoorlijk koud geweest (we waren alleen daarom al blij dat we de flappen allemaal dichtgedaan hadden), en wat geluiden betreft verrassend rustig; wel af en toe een vreemd geluid (we hadden midden in de nacht een zacht soort zagend geluid gehoord en gedacht dat het gesnurk was van de ander, maar het was een luipaard geweest) of bekende geluiden zoals nijlpaarden, maar voor de rest weinig spannends, gelukkig! Toen de wekker afging om 5 uur, ging Hans naar de wc en ik lag nog even in bed, maar toen begon er toch een ongelofelijk onmenselijk afgrijselijk gekrijs, gehuil, gegrom, gejank, geworstel en gesnuif vlak naast onze tent, dat we ons helemaal kapot schrokken! We hadden geen idee wat het kon zijn al had Hans wel zoiets van dat het misschien hyena’s waren, maar we durfde nauwelijks te bewegen want stel je voor dat het, wat het ook was, zijn aandacht naar de dunne tentstof zou richten! Het bleken later een paar hyena’s te zijn geweest die onderling aan het vechten waren, echt misschien maar op 2 meter afstand van waar ik lag, met alleen tentdoek tussen ons… De buurman riep zelfs nog of we oké waren, zo hard was het! Na iets van 5 minuten trok de herrie weg richting de andere tenten, maar we hebben een half uur later toch goed rondgekeken voordat we uit de tent stapten richting ontbijt...


Na het ontbijt begonnen we om 6 uur aan de ochtend gamedrive van zo’n drie uur. Het was een mooie rit door het landschap van Manyeleti, en we hebben wel de meest gewone dieren gezien maar het was voor de rest ook niet enorm bijzonder. Deze tocht is tot nu toe mooi en leuk, maar niet per sé iets om te herhalen of om anderen aan te raden, want het dieren-spotten valt toch een beetje tegen en het landschap is niet overweldigend. Gewoon een mooie, rustige tocht dus. Wat wel heel leuk was, was dat tegen het einde Hans opeens onmogelijk diep in de bosjes 3 neushoorns spotte! Echte, wilde, grote neushoorns, niet eens in een speciaal op hun gericht reservaat zoals bij de Khama Rhino Sanctuary in Botswana in 2008! Iedereen inclusief onze gids was diep onder de indruk van Hans zijn scherpe ogen, en de gids heeft de auto nog even van het pad af de bush ingereden om er dichterbij te komen; echt heel bijzonder en leuk, en een ongelofelijk geluk...


Toen hebben we tot een uur of 10 rondgehangen in de gemeenschappelijke hut, lachend en pratend met de rest; dit is een hele vrolijke groep en er vliegen constant grappen en flauwe opmerkingen in drie talen over tafel... We werden vandaag voor de brunch verwend met zelfgemaakte tortilla’s met sla, heerlijke guacamole, gemarineerde gebakken kip, salsa en kaas, en daarna was het al gauw aftaaien naar de eigen hut om het heetste van de dag uit te zweten. Het is nu zo warm dat zelfs stilzitten al een film van zweet op je lijf creëert; huid-op-huid contact is een ramp, dan gaat het echt stromen; je ligt dus op bed te puffen en te zoeken naar een houding waarin je zo min mogelijk huid-op-huid contact hebt... Ik ga na het typen proberen of ik de douche aan de gang krijg, en Hans is wat slaap aan het inhalen, en zo te zien over de hyena van gisteravond aan het dromen! Vanmiddag, als het om een uur of 4 is afgekoeld, gaan we weer op een "sundowner" drive.


Het douchen ging eigenlijk verrassend goed: ik had het bloedheet en had geen zin om water warm te maken, dus ik heb gewoon de emmer met "koud" water uit de kraan gevuld (koud is natuurlijk relatief bij temperaturen van zo’n dik 35 graden). Ik heb wel eerst een boomkikkertje die een lekker koel plekje gevonden had op het richeltje naast het kraantje uit het raam gegooid: het douchewater stroomt onder de hut zo op de grond dus daar kon hij nog wel vocht vinden voorlopig, hij zit binnen een paar dagen waarschijnlijk toch wel weer binnen, en het was het beste voor zowel Hans als de kikker als ze elkaar tijdens het douchen niet tegenkwamen... Ik heb mezelf eerst een beetje "voorgewassen" onder het kraantje, zo goed en kwaad als dat ging, en toen ben ik onder de douche zelf gaan staan; het was geen lange douche, en eigenlijk best een koude douche, maar daardoor ook wel erg verfrissend! Daarna is Hans geweest, hij had weliswaar 2 emmers nodig en was zo slim geweest om het water iets warm te maken, maar ook hij vond het best goed te doen. Ondertussen heb ik onze tassen iets handiger ingepakt: we hadden thuis alles gelijkmatig verdeeld over twee reistassen, om te voorkomen dat als we in het ergste geval een tas kwijt zouden raken tijdens de vlucht, we in ieder geval van alles nog iets zouden hebben. Maar dat reist in het dagelijkse gebruik niet echt lekker omdat je constant dingen kwijt bent, dus ik heb nu alles wat dagelijks gebruikt wordt inclusief schone kleren in een tas, en al het andere inclusief vuile was in de andere... En dat werkt goed!


De sundowner drive was mooi, maar niet heel erg spannend. Er lijken niet zo heel veel dieren rond te lopen in deze reservaten, in ieder geval niet in dit seizoen! Wel hebben we prachtige kuddes buffels gezien... En wat wel heel erg bijzonder en mooi was, was dat we rond zonsondergang opeens een stel jagende leeuwinnen zagen! Heel voorzichtig sluipend in het gras, ze waren bijna onzichtbaar aangezien ze precies dezelfde kleur hadden als het dorre bruine gras – we denken dat er zeker 6-7 liepen, inclusief een grote mannetjes leeuw. Helaas hebben ze de aanval afgeblazen, waarschijnlijk omdat er zo veel gamedrive auto’s stonden dat ze afgeleid werden en hun potentiële prooi, een van de buffels uit de grote kudde, al grazend wegliep. De gids vertelde echter dat ze, als ze op jacht zijn, een hele nacht zullen proberen om iets te pakken te krijgen. En als het moet de volgende dag doorgaan. Het was een prachtig gezicht!


free counters