19 september: 0km gereden; Emtomeni Lodge (Letaba Ranch GR)

Vandaag is tot nu toe een zeer rustige dag. We hebben heel de nacht mogen genieten van loeiende wind met flinke windvlagen; de tent klapperde dan ook af en toe aan alle kanten... We mochten vandaag wel "uitslapen" tot 7 uur, met ontbijt om 8 uur en toen rond een uur of negen een korte wandeling over het terrein van het kamp. Het was eigenlijk de bedoeling geweest om een grotere wandeling, een echte game-walk, te maken op zoek naar dieren maar de lokale gids die dat zou moeten doen had nog niet alle papieren om met zijn geweer te mogen werken, en zonder was te gevaarlijk. Wel jammer eigenlijk! Maar goed, we hebben wat leuke weetjes opgepikt over de bomen in de omgeving, over termieten, olifanten (en waar hun mest allemaal wel niet goed voor is) en andere dingen.


Rond een uur of 10 waren we terug, en heeft Kobie (de vrouw van Freek, een echte Afrikaanse Boer waar Hans het goed mee kan vinden) haar foto’s laten zien van hun Oeganda tocht naar de gorilla’s dit jaar. Het zag er prachtig uit en verrassend goed verzorgd allemaal; iets om in gedachte te houden voor onszelf... 11 uur kregen we hotdogs voor de lunch, en toen was het al gauw aftaaien naar je hut om te rusten en te slapen, in Hans zijn geval. Ik probeer ondertussen weer wat typen in te halen, aangezien de laptop dankzij gisteravond weer volgeladen is en weer even doorkan. Het is niet zo heet als andere dagen, het waait niet meer zo hard als gisteren maar nog wel een beetje en het is bewolkt; eigenlijk best lekker weer dus! Vanmiddag gaan we om 4 uur weer op een gamedrive; ik ben benieuwd, ik hoorde gisteren de lokale gids tegen onze gids zeggen dat er niet zo veel dieren zijn omdat er in dit ene reservaat, bij uitzondering, gejaagd mag worden... Ongelofelijk dat zoiets kan, er is helemaal geen hek tussen dit reservaat en het grote Kruger park (waar niet gejaagd mag worden): hoe krom en hypocriet is dat wel niet!


Nou de gamedrive was ERG indrukwekkend... We hebben namelijk los van mooie giraffen, een krokodil, nijlpaarden en andere prachtige dieren wel twee keer een aanvaring gehad met een kudde olifanten… We reden door hoge bush bestaand uit grijze dorre struiken, toen we opeens oog in oog stonden met een grote familiekudde olifanten, zeker 15 stuks van heel groot tot heel klein. De volwassen olifanten waren heel erg onrustig en geagiteerd, we stonden bovenwinds dus ze konden ons niet alleen zien maar ook ruiken, en ze stonden dus constant met hun slurven in de lucht en met hun prachtige grote koppen heen en weer te draaien terwijl ze hun oren een beetje flapperde. Niet dreigend, eerder bezorgd. Ze groepeerde zich om hun kleintjes en bleven ons aankijken, totdat ze achterwaarts de bush in leken te willen gaan. Dus de gids liet de gamedrive-auto iets doorrollen, klaar om verder te rijden. Toen kwamen de volwassenen opeens op ons afgedenderd, opeens heel erg dreigend – en erachteraan de kleintjes, die ook mee wilde doen! De kudde deed een of twee nepcharges, dus wij stopte weer en vroegen of de gids iets terug wilde rijden zodat we ze weer mooi konden fotograferen, maar voordat dat kon kwamen ze echt op ons af, dwars door de bush en dit keer leek het geen nepcharge te zijn dus onze gids wist niet hoe snel hij weg moest wezen! Gelukkig rent een olifant niet sneller dan 50 km/uur, maar de gids was niet van plan ze op te wachten, met gierende banden reden we weg… De olifanten hebben ons een eindje weggejaagd, bleven nog briesend en klapperend met hun oren staan om zeker te weten dat we nu echt opgehoepeld waren, en gingen toen gerustgesteld terug naar hun kleintjes om ze weer de bush in te loodsen…


De rest van de gamedrive was "gewoon" – gewoon mooi, en leuk. We hebben nog een krokodil aan de rivierkant gezien en hebben nog even gestaan op de niet meer omheinde grens van Kruger en Letaba Ranch... Toen het donker was reden we weer terug naar het kamp en we maakte onderweg grapjes over hoe de kudde ons misschien wel niet op stond te wachten, over wat we moesten doen als we ze opeens op de weg zouden zien staan, enz enz... Het bleek dat we inderdaad dezelfde weg terug reden, maar de kudde leek weg te zijn. Totdat we iets verderop (in het pikkedonker, alleen het licht van de koplampen gaven je een idee van wat er om je heen gebeurde want de schijnwerper deed het niet: en dan ook dus alleen vooruitkijkend, aangezien de koplampen nauwelijks licht naar opzij geven) opeens een bochtje omkwamen en boven ons een enorme, zwarte, chagrijnige olifantensilhouet verscheen... Oeps! En hij was niet alleen, het was de kudde van daarstraks en nu stonden ze dus in de bush, in een bocht van de weg waar wij langs moesten en ze stonden dichterbij de weg dan de eerste keer – en ze leken nog bozer te zijn dan de eerste keer! Onze gids gaf dus flink gas en we spurtte in het donker om de bocht en weg van de kudde, die een tweede keer een serieuze charge op ons uitvoerde maar dit keer niet alleen met de oren klapperend, maar ook hard trompetterend! WAUW! Pas later kregen we te horen dat de jagers in dit gebied dezelfde gamedrive-auto’s gebruiken als de niet-jagende toeristen... Tja dan snap je wel dat zo’n kudde boos wordt als er een gamedrive-auto langskomt...


We waren natuurlijk vol verhalen toen we terug in het kamp kwamen! Terwijl we weg waren hadden onze gids en kok een lekker laatste avondmaal gemaakt voor ons, overheerlijke steak met een haast nog lekkerdere blauwe-kaas saus, "potbrood" (gemaakt in een gietijzeren pot op de hete kolen van het kampvuur), pompoenpuree, aardappelen en bonensalade... Die steak smolt echt in je mond en de kaassaus was gewoon indecent lekker! Tijdens het eten heeft Hans, die zeer ondemocratisch door de anderen genomineerd was om de fooienpot in te zamelen, van iedereen geld gehad en kregen wij van de gids ieder een fles wijn met het logo van Bhejane erop gezandstraald. Het was weer zoals steeds hartstikke gezellig, maar uiteindelijk werd het tijd om naar bed te gaan en dingen alvast min of meer in te pakken voor morgen...


free counters