21 september: 110km gereden; Berg-en-Dal Camp (Kruger NP) – Lower Sabie Camp (Kruger NP)

Vandaag hebben we een soort rustdag, we doen het in ieder geval rustig aan. We waren gisteren hartstikke moe en helaas heeft Hans niet zo goed geslapen. Ik lag al wel bijna gelijk bewusteloos, maar ik heb ook ontzettend liggen dromen... We hebben uitgeslapen, zijn rustig op ons gemak opgestaan en zaten pas om kwart over acht in de auto! Officieel hebben we vandaag maar zo’n 80 km te rijden, waarvan het grootste gedeelte over zandpaden, maar we hebben hier en daar nog een klein afsteggertje genomen en hebben met een kleine plaspauze in het kamp Krokodilbrug dat onderweg lag (je kunt namelijk in een wildpark niet zomaar stoppen en onder een boom plassen!) uiteindelijk 110 km gereden naar ons volgende kamp, Lower Sabie.


En onderweg hebben we denk ik toch wel enorm geluk gehad wat dieren betreft... Zo zagen we twee enorme "ground hornbills" (grond neushoornvogels), grote zware zwarte vogels met een rode keelzak die als een soort enorme uit de kluiten gewassen kraaien voornamelijk op de grond doorbrengen. Ik weet eigenlijk niet eens of ze wel (langere) stukken kunnen vliegen! Zo vaak zien we ze niet; deze reis hebben we ze aan het begin in het noorden van Kruger gezien, en vorig jaar hebben we ze langs de weg in de Caprivi Strip in Namibië gezien. Het zijn nogal zware jongens om te zien, een beetje tekenfilmvogels, maar ze hebben toch wel iets moois. En we hebben allerlei olifanten gezien, van een hele familiekudde met kleine baby’tjes die voor ons de weg overstaken tot kleinere groepjes mannetjes die een beetje bij elkaar rondhangen, stofbaden nemen of heel ontspannen staan te eten. Eentje liet zelfs zijn slurf een tijdje op de grond rusten, een gek gezicht eigenlijk! Naast de hordes impala’s, prachtige diertjes die je zo veel ziet dat je ze eigenlijk niet meer "ziet", maar die toch altijd zo sierlijk en elegant zijn, hebben we ook heel mooi "kringgaten" gezien (de Zuid Afrikaanse naam voor een mooie stevig gebouwde grijze wollige waterbok met een grote witte kring op zijn kont), en statige kudu’s met enorme hoorns die krullen als een wokkel! Verder etende giraffen, overstekende buffels, nijlpaarden, zebra’s van heel dichtbij, wrattenzwijntjes en gnoes...


Maar ons klapstuk van de dag was een luipaard!!! Een echt luipaard, in een boom, op het heetst van de dag... Echt een ongelofelijk geluk, want wij stonden op ons gemak naar een drietal mannetjes olifanten te kijken toen een tegenligger ons waarschuwde dat er 8 km verderop een luipaard in een boom lag. Wij zijn dus wat sneller gaan rijden en toen we aankwamen stonden er al een handjevol auto’s te kijken. Hij lag heel ontspannen op een tak, niet eens zo heel ver van de weg, te puffen in de warmte want het was vandaag voor het eerst weer eens een hele warme dag en hij had niet zo heel veel schaduw. Als je niet echt op zat te letten zou je er zo voorbij zijn gereden. Na een tijdje kijken, waarbij het altijd moeilijk is om te beslissen wat je moet doen: doorrijden of blijven kijken? (voor hetzelfde geval blijft hij nog uren liggen of staat hij zo op) leek hij wat actiever te worden en verschoof hij een keertje. Toen kwam hij een beetje slaapdronken overeind, keek nog een beetje rond en klom toen heel rustig en voorzichtig uit de boom… onder aan de boom bleef hij nog even zitten, voordat hij van de weg vandaan liep en in de bush onder een struik neerplofte en zo goed als onzichtbaar werd. Als je het niet wist, en zelfs als je het wel wist, kon je hem nauwelijks terugvinden! Wat een ongelofelijk geluk, als wij 10 minuten later waren aangekomen hadden we helemaal niets gezien, en nu hadden we dus een hele show gezien! We waren er diep van onder de indruk, echt een prachtig dier!


Eenmaal bij Lower Sabie aangekomen, al om een uur of half 2 's-middags, hebben we ons ingecheckt en gelijk ook maar ons tafeltje in het restaurant gereserveerd… Hier moest je jezelf op een lijst zetten met naam, hoeveelheid mensen en tijd – klinkt in ieder geval enigszins normaal. We hebben toen tot een uur of 6 in onze bloedhete tent met plafondfan liggen puffen en slapen, want het is natuurlijk net op die ene dag dat we geen bungalow met airco hebben maar een safaritent (de rest van het kamp was al volgeboekt toen we in februari boekte!) bloedheet, en zijn toen gaan eten. Nou het eten was weer eens wat; het was om te beginnen nog viezer of smakelozer dan gisteren, en die reserveringslijst was weer een wassen neus want je stapte zo naar binnen en ging zitten, niemand keek ernaar. Verder kregen we vandaag de keuze uit het gaarkeuken buffet menu of uit het "a la carte" menu – maar toen we de twee vergeleken leken ze inhoudelijk allebei hetzelfde. Dus besloten we maar om voor het buffet te kiezen. Later bleek dat "a la carte" inhoudt dat het eten van het buffet voor je op een bordje opgeschept wordt in plaats van dat je het zelf moet gaan pakken... bleh, het was eigenlijk helemaal niets, we hebben spijt dat we niet bij de snackbar ernaast iets gehaald hebben, en we gaan morgenavond dus zeker voor een hamburger of iets dergelijks bij de snackbar kijken.


We zijn inmiddels weer terug in onze tent, die iets afgekoeld is gelukkig. Maar we zitten dicht bij de rivier dus horen regelmatig een nijlpaard grommen, en sinds dat ik gedoucht heb zit er vlak bij onze tent een grote brulkikker te kwaken – plus de krekels zijn nu ook aan de gang, en een of andere lawaaiige vogel. En af en toe zingt, gromt, kwaakt en tjirpt alles tegelijkertijd! Wat een herrie! Het is haast nog erger dan in de wildkampen waar de beesten onder je tent konden liggen...

free counters