29 september: 70km gereden; Estrella de Maninees Lodge (Inhassoro)

Het was weer eens lekker om op een matras te slapen, zelfs eentje die een beetje scheef en bobbelig is! Maar het bed was heerlijk en het was heerlijk om in onze bedden te liggen en te luisteren naar de zee en de zeewind die dwars door onze (rieten) hut blies... Dus we hebben best goed geslapen. We blijven de komende paar dagen in deze lodge, we slapen er 4 nachten, en er staan een aantal dingen op het programma dus het belooft een leuke tijd te worden. Vandaag was het stranddag: met de auto op het zand langs de zee rijden vanuit de lodge richting BD Point, het punt waar de Portugees Bartolomeo Diaz schijnbaar aan land zou zijn gegaan indertijd. We moesten vroeg vertrekken toen het laag water was, aangezien het 35 langzame kilometers zouden zijn, en hoogwater rond 1 uur 's-middags was. Bij de punt aangekomen zouden we brunchen en dan als het tij weer gezakt was in de vroege middag weer terugrijden.


We hadden ontbijt om 7 uur, en toen mochten wij en nog twee auto’s alvast naar het strand rijden terwijl Douwe en de rest zich klaarmaakte en ook zouden komen. Het was een flink steil zandpad omlaag, het sneed dwars door de helling en leek een soort spoelgoot van de laatste regentijd te zijn die uitvergroot was en nu als weg diende... In ieder geval best spannend om omlaag te rijden maar het gaat Hans allemaal best goed af, dat 4WD rijden… We stonden amper stil op het strand of opeens verscheen er uit het niets een pick-up met zo’n 5 man erin, politieagenten in burger en in uniform (en volgens ons ook gewoon 2 mannen die mee waren voor de lol) en allemaal heel erg officieel kijkend. Of we even onze "permisos" wilde laten zien; onze vergunningen om op het strand te mogen rijden aangezien je in Mozambique voor van alles toestemming moet hebben lijkt het. En het probleem was nu net dat die papieren nog bij Douwe lagen, en die leek heel ver weg op dit moment! Ze spraken duidelijk weinig tot geen Engels en de meest officieel uitziende politieagent was niet onder de indruk van het feit dat wij probeerde uit te leggen dat Douwe misschien al over een paar minuten beneden op het strand zou staan, en leek zelfs een beetje geďrriteerd te raken; hij had namelijk al een formulierenboekje te voorschijn gehaald en stond op het punt om daar ter plekke vergunningen voor ons uit te schrijven (met bijbehorend prijskaartje natuurlijk)...


Gelukkig herinnerde ik me dat Spaans een beetje op Portugees lijkt en dat ik gezien had dat het Douwe eerder best goed af was gegaan om zichzelf in Spaans verstaanbaar te maken (hij heeft in Argentinië gewoond en spreekt dus net als ik wat Spaans)... Dus ik begon in Spaans te brabbelen; of iemand Spaans verstond? Ja, gelukkig knikte een van de mannen in burger, een rustige, wat oudere man. Dus ik het verhaal zo goed en kwaad als ik kon aan hem uitleggen dat we vooruit gestuurd waren, dat onze gids alle papieren voor ons had en er zo aan zou komen, met papieren... Gelukkig begreep hij me en gelukkig kon hij het aan de officiële politieagent uitleggen waardoor het bonnenboekje opgeborgen werd, en we even pauze kregen terwijl iedereen stond te wachten. Als wij ooit eens door Zuid Amerika gaan trekken ga ik zeker mijn Spaans eerst ophalen, want dat is duidelijk goud waard!


Toen Douwe er was kwam alles goed, want die had natuurlijk alle nodige vergunningen; die van ons had alleen "rental car" erop staan wat geen enkel probleem was, maar de andere vergunningen waren wel op nummerplaat… En dat gaf toch een probleempje, want een van de auto’s had niet de juiste nummerplaat, de eigenaar had om wat voor reden dan ook 2 weken van te voren zijn nummerplaat veranderd en dit niet doorgegeven aan Bhejane. Met als gevolg dat er toch nog geld geďnd kon worden, want hiervoor moest natuurlijk een nieuwe vergunning uitgeschreven en betaald worden! Maar uiteindelijk kon iedereen op weg met de juiste vergunningen...


Het op het strand rijden was best leuk want er waren nu met het lage water veel vissers bezig hun netten binnen te halen; dat deden ze door aan de touwen van het net stokken te bevestigen en dan twee man per stok met de stok in de rug gesteund heel langzaam achteruit het strand op te lopen. Dit ging langzaam, maar zeker; en uiteindelijk kwam dan na een hele tijd het net zelf in zicht en kon deze het strand opgetrokken worden. Als de vissers aan het trekken waren dan konden wij langsrijden doordat de vissers die bovenaan het strand stonden even stopte met lopen, waardoor het touw tussen hun en de nog steeds lopende lagere vissers slap werd – hier reden wij dan overheen. Het was een mooi proces om te zien maar het leek ons veel werk voor weinig winst, want het net zat vaak vooral vol met zeewier en de visjes die ze eruit haalde waren klein. Ze gingen dan met de hele groep alle visjes uit het zeewier vissen, en wij stopten dan meestal en stapte uit de auto’s om te kijken: heel leuk om te zien want er kwamen niet alleen visjes uit het net maar van alles, van kreeften, garnalen, krabben, en zelfs een zeester en een zeepaardje. En tussen de vissen zaten steenvissen, met giftige stekels op hun rug en buik (waar de vissers heel voorzichtig mee waren), "pufferfish" die zichzelf tot stekelige balletjes opbliezen, en allerlei prachtige gekleurde vissen.


Naarmate we dichterbij de lunchplek kwamen, die een eindje van BD Point vandaan lag aangezien op de punt zelf een privé lodge stond (BD Lodge), werd het zand dieper en lastiger voor Hans om in te rijden. Maar uiteindelijk kon hij zonder al te veel moeite naast de keukenauto parkeren en was het tijd om te rusten en te wachten op de lunch. Wij hebben het er regelmatig over dat een van de charmes van Bhejane toch wel hun aandacht voor detail is; zoals nu ook, in principe zou het makkelijker zijn om je mensen met de lunch gewoon hun 's-ochtends gesmeerd lunchpakketje op te laten eten, maar de Bhejane-stijl is dat er altijd tafels neergezet worden en alles netjes uitgestald zodat iedereen ter plekke zijn boterham vers kan smeren en beleggen, en regelmatig wordt ook gewoon iets lekkers in elkaar gedraaid en niet zo zeer gekeken naar wat makkelijk zou zijn. Nu stond dan ook Vermaak hartige wentelteefjes, een soort tosti’s, met kaas en tomaat te bakken voor iedereen, waarbij het oude brood van gisteren gebruikt werd, de eieren vers geklutst, de kaas vers ter plekke geraspt en de tomaat vers ter plekke gesneden, waar dus ook de halve keuken voor tevoorschijn gehaald moest worden! En er is altijd meer dan genoeg voor iedereen...


Na de lunch was het nog te vroeg om terug te rijden, aangezien het nu pas hoog water was en daardoor het strand waarschijnlijk op sommige plekken nog te smal was om over te kunnen rijden. Het natte zand aan de vloedlijn is namelijk zelf vaak nog te zacht om op te rijden, en dus moesten we wachten tot het water wat verder gezakt was. Dat betekende nog zo’n anderhalf a 2 uur wachten; dan maar een wandeling naar BD Point of in ieder geval daar in de buurt, samen met Tom, Jeanette, Dave en Leslie. We hebben een mooie wandeling gemaakt langs het witte strand en door een zongebleekt verdronken bos – heel vreemd, misschien een restant van de cycloon die hier een tijd geleden over heen is geraasd, het is een bos van boomstammen en takken die uit het zand steken, al het hout is dood en witgebleekt door het zout en de zon... Maar wel erg mooi! Uiteindelijk kwamen we weer terug bij de auto’s maar los van ons 6’en was iedereen al weg, waarschijnlijk naar de BD Lodge zelf want het was nog altijd te vroeg om terug te rijden. Dus wij zijn ook maar wat gaan drinken in BD Lodge, om rond een uur of 3 terug te gaan rijden naar onze eigen lodge. Het begin was wat lastig want het zand was erg zacht, maar we konden toch op gang blijven en uiteindelijk werd het zand harder en kon de snelheid omhoog... rond 4 uur reden we dan ook onze lodge binnen en konden we gaan douchen en rusten.


‘s-avonds voor het eten zaten we in onze kamer nog wat met de laptop te werken toen opeens de stroom uitviel; gelukkig hebben we de zaklampjes altijd bij de hand in dit soort plekken en stonden er olielampen in de kamer, want het duurde een hele tijd voordat de noodgenerator op het erf op gang kwam – en toen was de noodstroom niet alleen wat zwakker, maar zelfs een beetje onregelmatig! Na een paar uur viel de noodstroom uit, en kwam na een tijdje de "gewone" stroom weer aan – dat kon je duidelijk zien want het was opeens een stuk lichter in de kamer dan met de noodstroom.


free counters