30 september: 42km gereden; Estrella de Maninees Lodge (Inhassoro)

Vandaag is een rustdag, waarin er eigenlijk niets vanuit Bhejane op het programma staat behalve ontbijt om 8 uur 's-ochtends en avondeten om half 8 's-avonds... Ontbijt was vandaag wat uitgebreider, we kregen naast de pap en koffie en thee ook Vermakie’s speciale gevulde omeletten met gehakt en kaas; erg vullend maar heel lekker! Rond 9 uur was iedereen uitgegeten en kon de dag beginnen. Wij hadden met twee stellen waar we goed mee op kunnen schieten afgesproken om rond 12 uur in Johnssons’ Bar te ontmoeten, een paar kilometer van deze lodge vandaan en aan het strand gelegen – hier kun je blijkbaar de meest fantastische garnalen krijgen. Een goed idee voor de lunch dus! Het ene stel, Dave en Leslie, wilde naar de markt in Vilanculos gaan, die schijnbaar best leuk moet zijn, maar Hans en ik hadden eigenlijk niet zo’n zin om ver te gaan (Vilanculos is ongeveer 160 km heen en terug) dus wij hadden met het andere stel, Tom en Jeannette, afgesproken om hier in Inhassoro te blijven en de markt daar te verkennen. We zouden dan alle 6 in Johnssons verzamelen om lekker te eten – net zoals een groot deel van de rest van de groep waarschijnlijk! De enigste reden voor ons om naar Vilanculos te gaan zou zijn geweest om de WA verzekering voor de auto te halen, maar gelukkig moesten de hulpjes van Douwe zelf naar Vilanculos voor boodschappen en hun eigen WA verzekering te halen, dus die boden aan om onze papieren en wat geld mee te nemen en het voor ons te regelen. Perfect!

We vertrokken met z’n vieren richting de bank en het tankstation waar Tom en Jeannette wat geld wisselde en benzine haalde, en toen reden we het stadje in richting de markt. Ik en Hans vonden de markt heel erg leuk, ik vooral want het deed me denken aan de markten waar ik vroeger in Nigeria was geweest, alleen dan veel rustiger en minder opdringerig, wat erg prettig was! Het was een groot complex van stenen stalletjes die wel ooit in een vierkant volgens een bepaald plan waren gebouwd om als markt te dienen, met een grote binnenplaats. Maar het was duidelijk dat in de loop der tijd dat plan allang niet meer voldeed en nu was dus het hele complex van stenen gevallen en alles daartussen volgebouwd met ellenlange ingewikkelde stalletjes, afdakjes en hokjes van riet, takken, plastic zeil, metalen golfplaten, houten deuren (als tafels) en hout die allemaal als een soort van mierenhoop aan elkaar verbonden waren zodat je kriskras overal tussendoor moest lopen.

Sommige verkopers hadden hun waren op de grond gespreid, op een zeil tussen andermans stalletjes. Anderen hadden alleen de muur van andermans stenen stalletje tot hun beschikking dus hadden hiervoor een afdakje gemaakt en heel de muur als etalage gebruikt. Best mooi eigenlijk om te zien op wat voor manieren alles te koop aangeboden werd, en er waren tussen de bomen die soms helemaal dichtgebouwd waren met deze rieten, stalen of zelfs plastic of rubberen afdakjes (afhankelijk van wat voorhanden was, duidelijk) kleine sub-binnenplaatsjes ontstaan waar naast de gewone stalletjes ook mensen op een emmer met een doek of een doos voor zich hun waren verkochten. Het was een gewone dagelijkse markt dus je kon er kleding, stoffen, eten en keukengerei en zelfs gereedschap en zo vinden. En het was duidelijk dat iedereen die ook maar iets over had het hier wilde verkopen; er zaten zelfs jonge kinderen met een handvol snoepjes op een doek gespreid of vrouwen met een mand vol zelfgebakken koekjes hun waren te verkopen.

Je zag van alles, zoals stalletjes die allerlei soorten (kook)olie verkochten, waarschijnlijk palm en kokosolie; deze olie was duidelijk zelf gemaakt en om te verkopen overgegoten in allerlei lege flesjes van kleine rumflesjes tot grote colaflessen. Er waren vrouwen die hun bananentrossen en losse bananen mooi uitgespreid hadden op tafeltjes. Mannen naast stapels kokosnoten, stapels aardappelen of dozen tomaten, en stalletjes waar allerlei verschillende etenswaren zo gestapeld en neergelegd waren dat het net kunstwerkjes waren. Hier en daar zag je de stallen met traditionele doeken in allerlei mooie opdrukken, of stalletjes die allerlei nieuwe kleding verkochten, maar je zag ook veel stalletjes die kleding verkochten die recht uit onze Nederlandse kledingcontainers leken te komen… Goed kans dat dat ook zo was... Ook was er een stalletje waar je blijkbaar tegen betaling televisie kon kijken, en er was een of andere voetbalwedstrijd bezig want het hele stalletje was omringd door mannen! Leuk om overal rond te lopen dus!

De markt was weliswaar volgepropt met stalletjes maar niet zo heel groot, dus we waren al gauw klaar met rondlopen; het was pas net 10 uur geweest. Toch besloten we maar alvast naar Johnssons te gaan en lekker wat koffie of wat fris te nemen terwijl we op het andere stel wachtten. Johnssons ligt echt aan het strand, dus we moesten weer een steil pad afrijden, en Douwe had ons al gewaarschuwd om op te passen voor het mulle zachte diepe zand in de “parkeerplaats” (gewoon op het strand voor de bar natuurlijk). Hans en ik waren als eerste naar beneden gereden en kwamen natuurlijk al gauw tot stilstand in het zand, ook omdat we de bandendruk alvast weer teruggebracht hadden naar 2,5 Bar voor de reis overmorgen over asfalt – waardoor ze eigenlijk veels te hard waren voor op zand. Met heel veel geduld en heel veel ter plekke heen en weer rijden om de ondergrond te verstevigen kon Hans in de allerlaagste 4WD versnelling uiteindelijk voor de bar keren en de auto op een wat steviger stuk vlak bij het pad parkeren. Dan was de rit omhoog straks in ieder geval makkelijker. Pffff! Tom en Jeannette hadden er wat minder probleem mee want die hadden nog zachte banden en hadden gelijk een goed plekje bij het pad gezocht zonder veel op het mulle zand te hoeven te rijden.

Het was inmiddels nog geeneens kwart voor 11, dus we hebben hier lekker gezellig gehangen en gepraat totdat we om 12 uur honger kregen en besloten maar alvast te bestellen, want Dave en Leslie waren nog niet aangekomen. We hadden al gezien wat voor een kanjers van garnalen hier geserveerd werden dus dat beloofde veel goeds; het zijn net kleine kreeften! Omdat alles hier natuurlijk op zijn gemak gaat waren al een paar anderen mensen van de groep aangekomen en uiteindelijk ook Dave en Leslie, zonder dat we al eten hadden. Dus Dave en Leslie konden hun bestelling zonder probleem aan die van ons hangen, er was nog niets mee gedaan. Uiteindelijk kwamen de borden, nou het was verrukkelijk! Ieder van ons had 6 enorme garnalen, gebakken in een heerlijke knoflookolie, met zelfgemaakte friet... Echt heerlijk! We hebben, toen we de garnalen zagen aankomen, ook maar gelijk nog 3 borden calamaris met friet besteld, één bord per stel; Mozambique is tenslotte bekend om zijn vis en we komen hier nooit meer terug! De calamaris waren ook verrukkelijk toen ze kwamen, ook weer gebakken in knoflookolie met lekkere friet, dus Hans en ik hebben zitten genieten – en we eten al hartstikke lekker hier met Vermakie…

Rond 2 uur was ons groepje van 6 uitgegeten en klaar om terug naar de lodge te gaan om de rest van de middag te luieren. Inmiddels was bijna de hele groep aangekomen en aan het eten, inclusief Douwe. Omdat wij het dichtste bij het pad stonden zouden wij als eerste naar boven rijden, en Tom en Jeannette stonden nog even toe te kijken voordat ze zelf in hun auto stapte. Ik hoorde een vaag geluidje toen Hans wegreed en zag dat Jeannette ons opeens begon na te zwaaien en iets te roepen; en ja hoor, we hadden een platte achterband! De band was zelfs helemaal van de velg afgekomen, en slobberde los rond. Gelukkig ging Tom Douwe halen en hebben zij samen met Hans in redelijke tijd alles kunnen vervangen; terwijl ze bezig waren de gereedschappen bij elkaar te zoeken heb ik de reserveband op het dak losgemaakt, en naderhand de kapotte band weer vastgemaakt op het dak met de riemen die daarvoor bedoeld zijn. Dave en Leslie konden weinig doen om te helpen dus die waren doorgereden, maar na het verwisselen reden Tom en Jeannette nog met ons mee naar de bandenshop om de band te laten repareren en weer terug te zetten...

Nou het was een prachtige bandenshop! Men oordeelt snel op uiterlijk, zeker in dit geval. Het was namelijk een stalletje van riet en takken naast de grote weg een paar kilometer buiten Inhassoro, die helemaal volgestapeld was met banden, in allerlei vormen. Ook lagen er veel kapotte banden en stukken band aan de wegkant, als een soort van etalage ("hier is een bandenshop"), en er hingen wat mannen rond onder de bomen te rusten en te kletsen. Het zag er dus niet heel erg betrouwbaar uit in Westerse ogen! Maar uiterlijk bedriegt, want deze mannen verstaan ook hun vak en het is allemaal wel niet zo netjes en georganiseerd als in Nederland maar het werkt wel; de man die ons hielp had binnen een half uur de kapotte band van het dak afgehaald, een beetje terug op de velg geschoven, opgepompt, in een halve oliedrum met water gevuld gehouden om op lekken te controleren, nog een keer opgepompt en nog een keer in het water gehouden (blijkbaar was er geen lek, gelukkig!), overlegd met een collega of hij echt niet lek was, de reserveband vervangen met deze band, en de reserveband weer terug op het dak bevestigd... En dit alles, inclusief fooi, kostte omgerekend maar zo’n 20 Rand; dus nog geen eens 2 euro...

Opgelucht konden we dus weer rond een uur of 4 terug naar de lodge rijden en een douche nemen; in Hans z’n geval welverdiend aangezien het banden verwisselen stoffig en vies werk was. Nu zitten we nog te rusten en te typen in onze hut en eigenlijk te wachten tot het weer etenstijd is... Erg he!


Tijdens het eten vroeg Vermaak opeens iedereens aandacht, en vroeg toen verdrietig wat hij had misgedaan, of wij zijn kookkunsten niet meer waardeerde, waarom iedereen hem zo verraden had en bij Johnssons was gaan eten! Naderhand ben ik gaan vragen of het de jongens nog gelukt was om die WA verzekering te regelen, maar dat was niet gelukt, vanwege het feit dat de instanties de verzekering niet aan hen wilden verkopen: het blijkt dat de regels weer eens veranderd zijn en deze verzekering nu alleen nog verplicht is voor auto’s geregistreerd in Mozambique, en dat er van uitgegaan wordt dat buitenlandse auto’s in hun eigen land een dergelijke verzekering al geregeld hebben... Tja, af en toe veranderen de regels dus, en er is goed kans dat er alsnog aan de grens gevraagd zal worden aan ons waar deze verzekering is; dan antwoorden wij natuurlijk met dit verhaal en zien we wel of we er wel of niet zonder te betalen mee wegkomen!

free counters