3 oktober: 478km gereden; Paradise Magoo (Xai Xai) – Nelspruit

Vanochtend waren we vroeg wakker, rond 5 uur al; we hebben nog even liggen dutten maar het was toch min of meer gebeurd met het slapen dus we zijn maar rond half 6 opgestaan om onze spullen op te ruimen en de tent leeg te maken. Ik had op zich redelijk geslapen, het zand was inderdaad redelijk zacht geweest om op te slapen en je kunt je eigen vorm een beetje naar wens uitgraven in het zand... Hans had weer een beetje heen en weer liggen rollen op zijn luchtbed maar het was wel beter geweest dan de vorige keer geloof ik. Toch zal het wel weer lekker zijn om in ons eigen bedje te slapen en weer onder onze eigen douche te douchen! Aangezien ontbijt pas om 7 uur was hebben we nog een tijdje staan kletsen met een paar mensen, inclusief met Douwe waar we nog mee over een paar tochten hebben gepraat die we willen gaan doen en die misschien in de pijpleiding zitten voor de toekomst. Ook hebben we een commentaar geschreven in zijn "gastenboek" – het was wel leuk om de opmerkingen uit de Kalahari van vorig jaar terug te lezen!


Na het ontbijt werd het tijd om afscheid te nemen, we hebben nog wat e-mail adressen uitgewisseld en Douwe heeft nog even een kort afscheidspraatje gehouden. Het bleek dat een ander stel besloten had om ook vandaag de groep te verlaten en omdat ze in Pretoria wonen zouden ze dezelfde weg als wij rijden. Dus we hebben gevraagd of het goed was als we samen zouden rijden, in ieder geval tot de grens. We hebben niet zo veel met dit stel (gewoon, het zijn hele andere mensen dan wij) en het was duidelijk dat zij weinig met ons hadden maar het is altijd beter om samen te rijden in dit soort landen dus we hebben tot de grens op hun staart geprobeerd te blijven, vooral omdat zij gps hebben en ik een beetje bang was dat het misschien wat lastig zou kunnen zijn om de juiste weg in het centrum van Maputo te vinden… Het was niet altijd makkelijk om ze bij te houden want ze zijn Zuid Afrikaans en die houden duidelijk van doorscheuren dus Hans moest af en toe flink racen!


Ondanks dat we bang zijn gemaakt met de verhalen van de vele verkeersboetes die toeristen kunnen krijgen, en behoorlijk veel verkeers- en andersoortige politie hebben gezien in dit laatste stukje Mozambique zijn we gelukkig geen één keer aangehouden. Hans heeft voor de zekerheid zichzelf ook voor zover mogelijk netjes aan de verkeerssnelheden gehouden, maar het is duidelijk dat het klopt wat we vorige week van het Zuid Afrikaanse stel in Kruger gehoord hebben: dat de Mozambikaanse politie nu een stuk milder is tegenover toeristen omdat men zich realiseert dat die veel geld opleveren en het vroegere strengere beleid niet echt bevorderlijk was voor het imago van Mozambique als toerist-vriendelijk land!


Het was eigenlijk een hele leuke rit naar de grens toe want er was bijna constant wel iets te zien op of naast de weg, al was het wel regelmatig zenuwslopend voor Hans om te rijden – in Mozambique rijdt men nogal wild; ze lijken te denken dat ze onschendbaar zijn (en willen dat zo veel mogelijk uitproberen!)... Zo werd een 2 baans weg zonder enkel probleem af en toe een 3 of zelfs 4 baansweg als ze je langs rechts (zoals het hoort) of zelfs links (zoals het niet hoort) met ongezonde snelheid, in de bocht, tegen de helling op en in een blinde hoek (en soms alles tegelijkertijd) in probeerde te halen terwijl dat aan de andere kant van de weg ook gebeurde... Brrrrr!


Maar we hebben de gekste dingen gezien, zoals overvolle busjes, overvolle busjes met een compleet vrachtwagentje aan vracht bovenop gebonden, vrachtwagens die scheef hangen of over hun assen heen met bovenop van alles en nog wat gebonden... Op de vluchtstrook, die als 2e baan gebruikt werd, waren er wagens met ezels ervoor, complete scholen aan kinderen, allerlei prachtige vrouwen met allerlei vrachten bij zich... Een vrachtwagen met tomaten had een ongeluk gehad en was in de berm beland, nou daar was dus spontaan een stalletje ontstaan, gerund door een aantal vrouwen, die de omgevallen kratjes met tomaten gered hadden en nou te koop aanboden; letterlijk recht van de vrachtwagen gevallen dus! Van alles, je verveelt jezelf eigenlijk nooit – al blijft het voor Hans wel steeds enorm opletten...


We slapen vannacht in een F1 hotel langs de snelweg in Nelspruit, en hebben gegeten in een soort MacDonalds die pizza, burgers en spareribs verkocht in een winkelcentrumpje. En het bevalt ons tot nu toe prima; een goede prijs, lekker makkelijk en alles ligt dicht bij elkaar. We hadden geen enkele behoefte om in een dure B&B te gaan zitten en hebben zo ook alles wat we nodig hebben, voor een fractie van de prijs. En ik persoonlijk ben al lang blij om weer eens een matras te hebben, zonder hobbels en bobbels, en die niet scheef ligt!


free counters