Donderdag 19 mei: Kariba (Lomagundi Lakeside Ass.): 31 km

We hebben vannacht toen we naar bed gingen nog een tijdje de hippo’s horen grazen om de tenten, maar ze maakten veel minder lawaai vannacht dan we verwacht hadden... We mochten vandaag uitslapen tot 7 uur, maar iedereen is toch vroeg wakker hier, dus om 10 voor 7 stonden wij ook maar op (en we waren een van de laatste uit bed). Toen heb ik alles gelijk aan de stroom gelegd, want ons ene fototoestel was leeg, de laptop had nog maar een half uurtje stroom, beide telefoons waren op hun laatste beetje stroom en het andere fototoestel begon ook onderhand half op te raken... Tja nu hebben we weer de kans, de laatste 2-3 dagen was er bijna geen stroom te krijgen los van de stroom die Bhejane zelf van hun autoaccu aftapt. En daar hebben wij zoiets van, dat willen we alleen vragen als het een noodgeval is... Hans heeft vanochtend nog even gebeld naar Nederland – om half 8, het is een gewone werkdag, maar de enige die gelijk opnam was zijn zus (zijn kinderen sliepen nog waarschijnlijk). En die kon zich volgens mij niet echt iets voorstellen bij Hans zijn verhaal dat er hier hippo’s door de camping liepen! Ook kwam Paul even met ons kletsen, want Lin had een goed idee gehad. Onze een na laatste stop op deze reis met Bhejane is in Gweru, wat qua afstand het dichtste bij is bij de Great Zimbabwe Ruins. En de laatste stop, Motopos, is twee nachten op een plek waar niet zo heel veel te beleven is. Dus Paul en Lin stelde voor om in Gweru te slapen, dan in plaats van naar Motopos naar Zimbabwe Ruins te rijden, daar te overnachten, en dan de volgende dag naar Motopos te rijden waar we voor de laatste nacht weer met de Bhejane groep slapen en eten en de reis met hen afsluiten. Paul heeft het ook een tijd staan bespreken met Frank, die beloofde om het de komende dagen in de groep te gooien. Want het leukste zou natuurlijk zijn als Frank heel de toer omgooide en ons via de ruines bracht; dat kan in principe makkelijk aangezien hij de overnachtingen in Gweru en Motopos nog niet geboekt heeft.

Om 9 uur kregen we een vroege brunch, een lekker gevuld omelet met een heerlijk gehaktgroente mengsel en kaas, op toast (gemaakt boven het kampvuur, natuurlijk). Daarna besprak Frank de dag met ons en wat de mogelijkheden waren. De enige verplichting was om te tanken, iedereen moest zorgen dat ze een volle tank hadden want we kunnen pas weer ver na Mana Pools tanken. Voor de rest wees hij ons waar de beste supermarkt was (de TM, als je het daar niet kunt krijgen kun je het nergens krijgen in Zimbabwe), waar de tankstations waren, en hoe je als je dat wilde naar de damwand of het uitkijkpunt kon rijden. Wij hebben het even overwogen om nog naar de damwand en zo te gaan, maar besloten er maar een echte rustdag van te maken, en alleen het broodnodige te doen en voor de rest in onze campingstoeltjes in de schaduw te rusten, luieren en in mijn geval mijn typewerk bijwerken!

Samen met twee andere stellen die diesel nodig hadden reden we richting de TM’s; dat was inderdaad een uitgebreide supermarkt, ze hadden zelfs wat kleren. En toevallig hadden ze precies het soort zware katoenen korte broek dat Hans al tijden zoekt... Maar ja, wat is nou je maat? Ik was teruggelopen naar de auto om een van zijn broeken te pakken en te vergelijken, maar toen ik terug de supermarkt in kwam bleek dat Hans al met de manager mee naar achteren was gegaan om de broek te passen – ze paste perfect, dus we hebben er gelijk 2 gekocht! Ze kostte namelijk maar 7 dollar, nog geen 5 euro... We hebben nog bij de zeep staan kijken: er lag, heel ouderwets, nog een schap vol van kilostaven ruwe zeep, niet ingepakt en verschillende kleuren, die overigens erg lekker rook en volgens de Zuid-Afrikanen wonderzeep was. We kochten ook nog een 5 liter fles water, en toen we gingen afrekenen kostte het zo’n 16,73 dollar. Dat betekent dus dat we wisselgeld terugkrijgen, maar dat is nou een van de grootste problemen in Zimbabwe, er is geen wisselgeld – ze hebben de Amerikaanse dollarbiljetten overgenomen, maar niet de munten, die konden ze niet te pakken krijgen (Amerika is er namelijk ook niet echt zo’n grote voorstander voor dat Zimbabwe hun munt als eigen munt gebruikt...). Wij werden dus bij het afrekenen gevraagd wat er met het wisselgeld gedaan moest worden – je kunt het laten zitten, zoals wij deden, of nog iets bijpakken, of pennen of snoepjes als wisselgeld krijgen!

Na de boodschappen zijn we nog gaan tanken, en toen zijn Hans en ik teruggereden naar de camping. Nogmaals, we kunnen het niet vaak genoeg zeggen deze reis, lang leve de gps! Want met de “tracklog” aan zien we precies waar we gereden hebben en kunnen we ondanks de gravelweggetjes zo onze weg terugvinden naar de camping... Heerlijk! Onderweg naar de camping zagen we weer zebra’s langs de weg; we zijn even gestopt om te kijken want met name twee waren heel lief met elkaar aan het knuffelen. Op de camping hebben we geprobeerd om een email naar het blog te sturen, maar om de een of andere manier was dat niet mogelijk – dat maken we wel meer mee, dat mobiel dataverkeer niet mogelijk is in een land; in Botswana is het ook heel erg moeilijk. Sms’jes lukt hier wel, en bellen gaat al is de verbinding niet geweldig, maar mobiel internetten was dus onmogelijk helaas.

We zouden vanavond een sunset cruise maken op het Kariba meer; omdat het overdag een beetje winderig was had Frank besloten om in plaats van de geplande platte bodem boot een “echte” boot te regelen, maar daardoor konden we niet vanuit de camping vertrekken maar vanuit het haventje vlakbij. Iedereen moest dus om half vier verzamelen, waarop we in konvooi richting het haventje reden. Onderweg zagen we een troep bavianen langs de weg zitten... De cruise was rustig, er was niet zo heel veel te zien maar het was ook de bedoeling dat je onder het genot van je drankje en je hapje over het meer voer. Maar wel leuk was dat in het begin van de cruise toen we nog vlak langs de kust waren we olifanten tussen de huizen zagen lopen, met nijlpaarden en krokodillen in het water en aan de kant, vlak bij de mensen. Voor de rest was de zonsondergang heel mooi, en was het een mooi gezicht om de vloot chipati-vissers (kleine haringachtige visjes) op het inmiddels spiegelgladde water richting de viswateren te zien glijden in de ondergaande zon... En wij en Paul en Lin hebben met Frank gepraat over zijn marketing en website, dat hij daar aan moet werken om beter gevonden te worden – arme Frank, wij hadden zoveel ideeën dat hij op een gegeven moment er van door ging!

We moesten terug in het donker en terwijl we op de gravelweggetjes reden richting de camping zagen we opeens een nijlpaard langs de weg staan; hij was al tevoorschijn gekomen om in het koele donker te grazen. De hippo’s op de camping waren chagrijnig, geïrriteerd door de koplampen die in hun ogen schenen – voorzichtig mee zijn dus! Toen we terugwaren in het kamp kregen we te eten en hebben we nog een tijdje zitten kletsen met Roger, Claire, Paul en Lin en nog wat anderen; maar de anderen zijn hier allemaal meer op zichzelf en gaan vroeg naar bed dus op de een of andere manier blijven wij zessen altijd over... Hans en ik gaan in dit soort landen als we kamperen altijd samen naar de wc voordat we naar bed gaan – het is pikdonker, je bent buiten, en twee zien toch altijd meer dan een, plus als je echt in het wild zit is het altijd veiliger om met meerderen te zijn als je je verplaatst. Inderdaad, we liepen terug van de wc naar onze tent en Hans liep bijna tegen een hippo aan die bij Roger’s tent stond te grazen! Ik geloof dat de hippo even hard schrok als Hans, hij maakte zich in ieder geval uit de voeten (de hippo dus hé)...

Donderdag 19 mei: Kariba (Lomagundi Lakeside Ass.): 31 km

free counters