Vrijdag 27 mei: Mutare – Motopos National Park (Farm House/Granite Ridge Lodge): 653 km

Vandaag was een lange rijdag. We hadden besloten om in een dag naar Motopos te rijden; volgens Paul moest dit kunnen want het was allemaal asfalt, een deel van de weg kennen we inmiddels al, en tot nu toe waren de wegen uitstekend geweest. Maar we vertrokken voor de zekerheid natuurlijk wel op tijd, en zaten dan ook om 8 uur al in de auto na een stevig ontbijtje dat ook als lunch moest dienen...

De rit vandaag was rustig en ging redelijk snel voorbij. Af en toe hielden we een plaspauze (gewoon even langs de weg stoppen natuurlijk) en voor de rest hebben Hans en ik naar muziek geluisterd en genoten van het landschap dat nog altijd erg mooi was. We reden weer over de Birchenborough Bridge, langs prachtige granieten koppies, kleine rieten dorpjes en er liep natuurlijk van alles op en langs de weg. Zoals vaak verbaasde we ons over de vaak overvolle busjes en trucks, en de zware lasten die de vrouwen op hun hoofd droegen – soms makkelijk 30-40 kilo! We zagen vandaag ook iets dat we al af en toe gezien hadden in Zimbabwe, maar nog niet zo vaak als vandaag: vrouwen met gloednieuwe Lidl-tassen! Nou heeft Lidl geen filiaal hier in Zimbabwe, dat weten we zeker, dus hoe zoveel (nieuwe) Lidl-tassen in dit land op straat komen is ons een raadsel. Misschien was het een partij met een drukfout die hier gedumpt of goedkoop is verkocht...

Paul houdt ervan om flink de pas in te houden op lange rechte stukken asfalt, tussen de 130-150 km/uur, en hij heeft een dieseltank van zo’n 270 liter (!!), maar die van ons heeft “maar” 160 liter en we merkte vandaag terwijl we achter Paul aanreden dat de diesel erdoorheen vloog... Zo veel, dat het op een gegeven moment toch een beetje krap begon te worden! We waren namelijk nog een paar tientalle kilometers van Bulawayo en de eerstvolgende mogelijkheid om te tanken toen we overgingen naar de reserve. Maar zoals zo vaak wist Hans toch te voorkomen dat we moesten lopen (nou ja, dan hadden we Paul wel vooruit gestuurd met een jerrycan) en reden we op de laatste dampen, na de 4e poging, in Bulawayo eindelijk een tankstation in die ook daadwerkelijk diesel had! Omdat we in Francistown (in Botswana) weer met visa zouden kunnen betalen en dat maar zo’n 200 kilometer van Bulawayo ligt hebben we niet helemaal volgetankt en weer de wisseltruc gedaan met Paul dat hij voor ons in dollars betaalt en wij hem terugbetalen in Randen. We zijn ondertussen namelijk echt helemaal door onze dollars heen en hebben alleen nog één of twee dollarbiljetten over voor eventuele roadtax...

Het Motopos National Park ligt zo’n 20-30 kilometer buiten Bulawayo, op de weg richting de grens met Botswana, en we besloten om, als we niets veiligs en naar onze smaak konden vinden in de buitenwijken van Bulawayo we iets zouden zoeken in de buurt van het nationaal park. De buitenwijken van Bulawayo waren vol mooi grote huizen met mooie tuinen – zoals zo vaak deze reis waren de tuinen erg mooi onderhouden maar stond het huis leeg, soms vervallen op het terrein. Er waren opvallend veel blanke Zimbabwanen hier in de stad, veel hebben we nog niet echt gezien deze reis, en er stonden wel bordjes voor bed & breakfasts in de buitenwijken maar meestal zag het er niet zo geweldig uit, of was er geen bewaakt parkeerterrein, dus we zijn de stad uit gereden richting het nationaal park. Na een korte overlegstop op de weg die inmiddels naar een éénbaans asfaltweg met gerafelde raden was verkleind zijn we zo’n 8 kilometer voorbij de entree naar het park gereden richting een lodge die in Lin’s reisgids stond aangemerkt als prettig en veilig. De lodge stond in Lin’s boek als Granite Ridge aangemerkt maar konden we niet in onze garmin vinden (niet alle overnachtingsplaatsen geven zichzelf door aan t4a maps) – maar op een gegeven moment kwamen we aan bij een poort en twee bordjes: Granite Ridge en Farm House. Zo te zien dus een wisseling van eigenaar of iets dergelijks!

Het zag er erg netjes en leuk uit – een prachtig klassiek groen en wit gebouwtje in een mooie tuin met erachter kleine huisjes tussen de boompjes en granieten rotsblokken. Allemaal in “Dutch” stijl met Nederlandse krul- en trapgeveltjes. Veiliger kan haast niet want je kunt je auto recht voor je huisje zetten. En, niet onbelangrijk zeker voor ons, een leuk prijsje voor deze regio: 120 dollar per nacht inclusief ontbijt én avondeten. Lin leek er niet helemaal van onder de indruk en maakte zich vooral zorgen om het feit dat er geen verwarming was (het zou duidelijk erg koud worden vannacht), maar wij vonden het best en vonden dat wij vandaag mochten kiezen... De wat oudere zwarte man achter de receptie leek helemaal opgewonden dat hij gasten had, en belde zelfs naar de manager wat hij met ons aan moest! Nou ja, een huisje aanbieden en gegevens noteren natuurlijk. En Paul wilde ook even met de manager praten, want hij wilde toch wel zeker weten dat we een behoorlijke avondmaaltijd zouden krijgen – geen kip dus! We hebben ons geïnstalleerd in onze huisjes, nog even wat rondgewandeld en gehangen en gekeken (het was echt erg mooi, de huisjes stonden vlak onder een granieten koppie), en Lin zette thee voor ons op hun kampeerfornuisje.

’s Avonds was het inderdaad steenkoud: we trokken extra kleren en onze jassen aan om het een beetje warm te krijgen, en moesten lachen toen bleek dat we BUITEN gingen eten! Ze hadden namelijk een braai voor ons voorbereid! Maar wel erg gastvrij gedaan, met een enorm kampvuur in een groot gat in de grond – er lagen echt letterlijk hele boomstronken in – met een tafel die keurig gedekt was, en 4 man personeel achter de braai en buffet om ons te serveren. Het eten was eenvoudig maar van goede kwaliteit (het vlees was echt heerlijk) en we hebben ervan genoten. Ons toetje aten we in stoeltjes bij het kampvuur, gehypnotiseerd door de vlammen en deels koud en deels gloeiend warm. Erg lekker, we hebben er lang gezeten, we konden niet wegkomen bij het vuur. Uiteindelijk was het dan toch echt tijd om naar bed te gaan, en zijn we klappertandend bij het lekkere warme kampvuur vandaan naar onze koude huisjes gelopen! Nou op zich viel het wel redelijk mee toen we uiteindelijk in bed lagen; ze hadden dikke dekens op het bed liggen en we hebben het ’s nachts niet koud gehad gelukkig.

Vrijdag 27 mei: Mutare – Motopos National Park (Farm House/Granite Ridge Lodge): 653 km

free counters