Donderdag 2 juni: Dullstroom – Johannesburg (Roger & Claire): 281 km

We hadden via sms afgesproken dat we vandaag bij Roger en Claire zouden logeren, maar omdat we niet al gelijk om 12 uur ’s middags op de stoep wilde staan en het niet zo heel ver te rijden was hebben we het vandaag op ons gemak gedaan. Om te beginnen hebben we vanochtend onze bagage zo veel mogelijk heringedeeld en voorbereid op de vlucht – als je zo een paar weken “leeft” in een auto heb je overal van alles slingeren natuurlijk. Met de opgeruimde auto zijn we vertrokken uit Dullstroom en na een tijdlang door Schotse en Ierse landschappen gereden te hebben (inclusief Schotse en Ierse plaatsnamen!) kwamen we in de platte laagvlaktes in de omgeving van Johannesburg. Overigens nog altijd op zo’n 1400 meter hoogte hoor. Als we de gps niet zouden hebben zouden we echt niet kunnen inschatten dat we zo veel meters boven zeeniveau zitten!

Het was nog vroeg en we hadden niet ontbeten dus besloten we dezelfde shopping mall te bezoeken waar we toevallig in 2009 vanuit Mozambique op gestuit waren. Lakeside Mall, een groot shopping mall met van alles qua winkels en een Ocean Basket, waarbij het hoofdgebouw aan een meer ligt en de vorm heeft van een Mississippi stoomboot! Als eerste natuurlijk in één rechte streep naar de Ocean Basket om te lunchen, heerlijk lekkere garnalen en vis! En toen hebben we nog een paar uur doorgebracht met shoppen; nieuwe kleren en schoenen voor Hans, en nieuwe hoge hakken voor mij… Plus nog wat nuttige dingen zoals een opvouwbare compacte koeltas, wat zakjes koelgel, en hoofdlampjes die tenminste een beetje kracht hebben.

Goed geslaagd (5 paar damesschoenen voor 45 euro, bijvoorbeeld) zijn we met volle winkeltassen vertrokken richting een van de grotere uitdagingen van deze reis: een adres middenin een miljoenenstad vinden met de gps. Johannesburg inclusief de buitenwijken en het stedelijke gebied dat inmiddels met Pretoria samensmelt bevat 12 miljoen inwoners, en daar gaan wij ons vrijwillig in storten! Slik… Gelukkig wonen Roger en Claire in een van de buitenwijken, maar toch. We hadden van Paul de coördinaten gekregen van hun adres, en gelukkig was de T4A kaart voldoende gedetailleerd om ons ernaartoe te leiden, al vermoedde ik dat we vanuit die coördinaten nog wel een of twee straten in zouden moeten rijden – maar daar had ik dan ook weer de rijinstructies van Paul overgenomen. Het zou dus misschien zweten worden maar moest in principe wel lukken. Uiteindelijk ging het best wel vloeiend, we hebben nog het meeste gestunteld op het punt waar de T4A ophield en de rijinstructies het over moesten nemen, maar dat was vooral omdat de hele straat waar Roger en Claire wonen beveiligd en omheind gebied is, en geen straatnaambordje had. Dus hebben we 2 keer op en neer gereden voordat we het eindelijk zagen. Maar toen we het doorhadden bleek ook dat we het heel ver gebracht hadden met de T4A – we hoefde alleen nog maar het beveiligde terrein op en toen stonden we al bijna gelijk voor de poort van hun huis. Gelukkig!

Claire kwam ons begroeten, en Roger was ook gelijk vanuit zijn werk gekomen toen we ge-sms’t hadden dat we eraan kwamen, dus die kwam achter ons het erf oprijden. Gezellig! En wat hebben ze een prachtig huis… Het was echt een kleine oase van groen, en een prachtig huis met allerlei hoekjes en binnentuintjes. Heel erg mooi! En eigenlijk was het best grappig om twee van de stoerste mensen die we kennen (hun 4WD auto noemen ze “Brutus Maximus” omdat het zo’n bakbeest is, en Claire kent letterlijk geen angst) in zo’n prachtige, sjieke omgeving te zien! Bovendien was Roger nog voor werk gekleed en dus net in het pak met zijn verwilderd baardje van de laatste weken inmiddels netjes bijgepunt tot een nette doktersbaard…

Het was natuurlijk heel leuk en heel erg gezellig om ze weer te zien, al was het nog niet zo lang geleden, en we hebben heel de middag bijgekletst en hun prachtig huis bewonderd. Ze waren er zelf ook duidelijk heel erg trots op en gelukkig mee, en gaven toe dat het puur geluk was dat ze het indertijd voor een goede prijs konden kopen. ’s Avonds zijn we uit eten gegaan naar een lekkere Chinees (ik kon eindelijk weer eens hoge hakken dragen, wel weer even wennen!) en hebben Hans en ik ons af en toe zitten verwonderen over de in onze ogen haast extreme beveiligingsmaatregelen die Roger en Claire automatisch namen. Ik ken vanuit mijn jeugd in Nigeria en Colombia wel een dergelijk leven met ijzeren tralies, binnenhekken, beveiligers en zo, maar het zou toch echt geen leven voor ons zijn. Onderweg terug naar huis vertelde Roger dat zij in Johannesburg toch ook een roze buurt hadden, zelfs vlakbij hun wijk, en reed hij even om om het te laten zien: nou inderdaad en ze lieten ook helemaal niets over aan de verbeelding – de zwarte dames zagen ons al aankomen en lieten enthousiast hun nauwelijks iets verhullende slipjes en (enorme) blote borsten zien! Roger vertelde dat je goed moest opletten dat je autodeuren op slot waren want een compagnon van hem had een keertje gehad dat ze bij hem in zijn auto glipte en hij ze moest betalen om weer eruit te gaan… En ze zaten zo vol ziektes dat je ze, volgens Roger, nog met geen tentstok aan zou willen raken. We wilde het best geloven! Na thuis nog wat na te kletsen was iedereen moe en was het uiteindelijk tijd om naar bed te gaan…

Donderdag 2 juni: Dullstroom – Johannesburg (Roger & Claire): 281 km

free counters