28 januari: Kaapstad, 55km

Vandaag moesten we de auto ophalen en nog wat resterende boodschappen doen voor onszelf - Lin had al weliswaar erop gestaan dat ze voor iedere avond een maaltijd (alleen vlees en saus, pasta/rijst en zo moeten we zelf voor zorgen) voor ons gekookt en ingevroren had, en allerlei bijbehorende dingen geregeld zoals thee- en ontbijtspullen en keukengerei, maar we wilde zelf ook nog wat chips, water, blikjes fris, fruit en kleine dingen halen zoals chilisaus en wat extra bakjes en zo voor restjes of aangebroken spullen. En er was het “probleem” dat autoverhuurbedrijven nooit tot in de details voorzien in wat je nodig hebt. Zo hadden wij voor de ongeveer 30 diepvriesmaaltijden, een paar bevroren broden voor lunch/ontbijt en nog wat andere dingen voor de koeling/diepvries dus eigenlijk een ingebouwde 80 liter diepvries/koeling nodig. Maar deze huurautos zijn alleen voorzien van een ingebouwde 40 liter diepvries/koeling dus moest er nog iets extras geregeld worden. Lin en Paul (handig want ze zijn ter plekke) hadden al bedacht dat dit misschien een probleem zou zijn en de verhuurder al een paar dagen geleden opgebeld met de vraag hoe dit opgelost kon worden. Uiteindelijk werd er gekozen voor een extra 45 liter koelbox die het verhuurbedrijf nog speciaal gekocht heeft voor ons, en heeft Paul 10 kilo droog ijs voor ons besteld - dit ijs moesten wij dus ook nog ophalen, aan de andere kant van de stad.

Maar eerst hebben we rustig ontbeten en nog wat gekletst en op de computer geklooid bij Paul en Lin - Paul had namelijk een straten-kaart voor de Garmin, wij hebben van Afrika alleen de T4A kaart - echt gemaakt voor en door reizigers: daar staat ieder zandpad in de woestijn op, maar in de steden alleen de hoofdwegen. Ons idee was dat als we Paul’s stratenkaart konden downloaden op de Garmin we zelf onze weg terug konden vinden vanuit de verhuurder/ijsboer/winkelcentrum... Helaas lukte het maar niet want het bleek enkel een update te zijn en niet het programma zelf. Dus uiteindelijk kregen we een oude Garmin van Paul en Lin mee waar wel de straten op stonden en bracht Paul ons naar de verhuurder. Nadat we de auto geďnspecteerd hadden en de administratie afgehandeld zijn we naar de andere kant van de stad gereden om bij de ijsboer het doosje met 10 kilo stomend droog ijs op te halen, en toen terug naar Paul en Lin voor de lunch. We reden op een gegeven moment richting de Tafelberg!

Onderweg naar huis kreeg ik opeens een smsje van de contactpersoon van de autoverhuurder, dat hij niet in staat was geweest om de autohuur af te schrijven van onze creditcard. Heel erg raar, want wij hebben al 2 keer eerder een auto bij hun gehuurd en ter plekke met creditcard betaald, en ze zijn bij VISA eraan gewend dat wij over heel de wereld “reis”transacties doen met die kaart - we zijn enkel een keertje gebeld, toen we een grote en voor ons a-typische elektronicaaankoop hadden gedaan in Nederland met de creditcard. Tja, ik ging online kijken maar daar kon ik niet inloggen omdat de site plat lag, en toen kregen wij al gauw het vermoeden dat het daar wel eens aan kon liggen. Maar ja dit is tenslotte ook Afrika, verbindingen zijn niet altijd even betrouwbaar en misschien ligt het gewoon even aan de telefoonverbinding waarmee ze contact proberen te maken met de bank, dus voordat ik een duur Nederlands nummer ga bellen moeten ze eerst maar eens hier alles uitproberen. Ik heb dus met Paul en Lin’s huistelefoon naar de autoverhuurder gebeld en uitgelegd dat het waarschijnlijk een tijdelijk iets was omdat de website ook plat lag, en of ze het gewoon nog een paar keer wilde proberen voordat we allemaal in paniek raken en ik naar Nederland moet gaan bellen!

Lunch was restjes koude gebraden steak op broodjes met wat sla en sauzen; dat vlees braait Lin zelf en snijdt het dan koud in stukken voor op de boterham, heerlijk malse steak! Lin eet haar vlees het liefst zo rood dat het nog loeit - gelukkig had ze wat vleesjes voor ons apart extra gebraden zodat het normaal gaar was en niet zo’n homp bloederig vlees zoals zij graag eet. Na de lunch zijn we naar een dichtbijgelegen winkelcentrum gereden waar we alles gekocht hadden wat we nog nodig dachten te hebben en gelijk ook de auto volgetankt - aangezien zo’n 4WD een dubbele tank heeft waar in totaal 120 liter in kan kunnen ze ver rijden op een volle tank, maar we gingen op maandag dan ook gelijk een lange rit maken. Gek genoeg hadden we in het winkelcentrum kunnen pinnen met de visa en betalen in de supermarkt, dus het leek ons alsof het eventuele probleem wel inmiddels opgelost zou zijn en de autoverhuurder binnenkort wel zou laten weten dat de betaling doorgekomen was. Toch is zoiets wel een beetje vervelend - we waren al lang blij dat wij terugkerende klanten zijn waardoor ze niet al te moeilijk doen, en vooral dat we al weggereden waren met de auto voordat het probleem zich voordeed!

Eenmaal weer terug bij Paul en Lin was het tijd om te ontspannen in de tuin en een beetje te wennen aan de hitte - ze zaten op het moment in een hittegolf en het was dan ook over de 30 graden met stralende zon... Pffff! Maar ja hoor, ik kreeg natuurlijk al gauw weer een smsje van de autoverhuurder of ik de bank al gebeld had, dus ik heb hem nogmaals gebeld en gezegd om het nog een paar keer te proberen want het kon echt niet aan onze kaart of de bank liggen, en als het morgen nog niet gelukt was, om contact met me op te nemen zodat ik VISA zou bellen en uitzoeken wat het probleem was. En toen was het weer tijd om te rusten in de schaduw, je zweet al als je stilzit! Hans heeft lekker een uitgebreid dutje gedaan, hij is kapot vanwege de verbouwing waar we in zitten en zo’n reis gaat je ook niet in je kouwe kleren zitten... Paul had voor ons een VHF-radio geregeld zodat we onderweg met hen konden communiceren, en ‘s middags heeft Hans de auto al gedeeltelijk ingericht en het eten in de diepvries gedaan (die voorlopig nog aan de stroom lag en niet op de speciaal daarvoor ingebouwde accu in de auto liep).

Paul liet na het eten zien hoe de pianola (een soort zelfspelende piano) in de eetkamer werkte - die had hij met zorg en liefde opgeknapt en was nou in feite weer als nieuw. Het was leuk om te beseffen dat een pianola eigenlijk de karaokemachine van zijn dag was - op de geponste speelrol stonden ook de teksten van de liedjes precies bij de juiste gaatjes zodat je op de maat mee kon zingen!

free counters