30 januari: Kaapstad - (Baviaanskloof), 665 km

Vandaag was een hele lange rit en een hele vroege start - we zaten uiteindelijk al zelfs om kwart voor 5 in de auto’s want Paul en Lin wilde heel graag zo vroeg mogelijk uit het stedelijk gebied zijn rondom Kaapstad om eventuele spits en andere problemen te vermijden en liepen dus al denk ik om een uur of 4 rond. En het is op zich inderdaad altijd wel lekkerder om ergens vroeg aan te kunnen komen, zelfs als je daarvoor vroeg moet vertrekken. Het was natuurlijk bijna uitgestorven op straat maar mede daardoor gaf Paul ook aan dat we om 5 uur ‘s ochtends NIET stoppen voor rode stoplichten tenzij er een auto aankomt - het risico om overvallen te worden is aanwezig... Wat we echt nooit zullen snappen is dat zo veel van de Zuid-Afrikanen die wij kennen weigeren een veiligheidsriem te dragen tenzij ze het risico lopen betrapt en bekeurd te worden. Voor ons is dat een stukje veiligheid dat je neemt dat gewoon niet ter discussie staat, voor hun is het een beperking op hun vrijheid of iets dergelijk? In ieder geval is het voor velen en dus ook Paul en Lin iets wat ze zo’n onzin vinden dat ze weigeren er aan mee te doen. Tja, zéker in een regio als Afrika waar er zo slecht gereden wordt is het voor ons wel belangrijk.

We reden vandaag richting het oosten - ons doel was een overnachtingsplaats in de Baviaanskloof. Eigenlijk reden we in het “Garden Route” gebied als ik het goed begreep, alleen in het binnenland en niet langs de drukkere kust. Het was in ieder geval wel een mooie rit, we reden langs vele fruitgaarden, struisvogelfarms (vroeger werden ze alleen voor hun veren gehouden, tegenwoordig ook voor het vlees), en vooral op de R62 waar we een tijdlang op reden was duidelijk behoorlijk toeristisch ingesteld, met mooie kleine dorpjes. Gek genoeg was het wel heel rustig, terwijl de Europese winter juist de tijd is dat mensen hier naar toe trekken - we hebben maar één buslading toeristen gezien. Ach des te beter voor ons!

We hebben om een uur of 8 (toen we al weer dik 3 uur onderweg waren) even gestopt om langs de weg als ontbijt een broodje te smeren en wat thee te maken - Lin had vanochtend vroeg nog thermossen met heet water geregeld, en we hebben lekker speciaal daarvoor meegenomen Nederlandse pindakaas en Zuid-Afrikaanse smeerkaas en jam op ons brood genomen. Weer een paar uur later hebben we in het stadje Oudtshoorn getankt en een supermarkt bezocht want Hans en ik waren erachter gekomen dat we onze zonnebrillen vergeten waren - en die zon hier is toch behoorlijk schel... We vonden in de Pick&Pay (redelijk goedkope supermarkt) nog een koplampje met 6 LED’s - onze oude waren we tijdens de verbouwing kwijt geraakt - we moesten alleen wel even onderhandelen want op het kaartje stond R199,95 en de kassa sloeg R223,95 aan... Maar we kregen het uiteindelijk toch voor de prijs van het kaartje mee, zo’n 20 euro.

Vlak voordat we het plaatsje Willowmore bereikte hebben we gestopt onder wat bomen langs de weg en lunch gemaakt: een broodje koude steak van Lin (bijna bevroren, want het droge ijs doet haast té goed zijn werk) lekker met mayonaise en chilisaus... De smaak is goed maar we worden de koude steak op brood onderhand een beetje zat, de sauzen doen het dan weer een beetje anders maken voor de variatie. En toe heerlijke zoete druiven, we hadden een heel kistje van anderhalf kilo gekocht en ze vielen niet tegen! Hans en ik hadden ook 2 mini-ananasjes en een stuk of 6 mango’s gekocht voor over een paar dagen, maar daarvan was eentje in contact gekomen met de isolerende kranten in de koelbox waaronder het droge ijs lag, en was toch gaan bevriezen. Tja of hij rijp is weet ik niet maar ik denk dat we die vanavond maar moeten proberen...

We zijn nog even via Willowmore gereden want Lin was haar wandelstok thuis vergeten en wilde een andere kopen, en toen reden we naar het begin van de Baviaanskloof waar we voor het eerst vandaag op gravel in plaats van asfalt zouden rijden; dus moesten we de banden iets leeg laten lopen, want dan heb je beter grip op het gravel... Het zag er al mooi kaal en ruig uit, en we waren heel benieuwd naar de Baviaanskloof want we wisten wel dat het heel mooi moest zijn maar wisten niet zo goed wat we moesten verwachten. We waren ook heel benieuwd naar onze overnachting van deze avond, aangezien Paul en Lin ons hadden verteld dat we vanavond met z’n vieren helemaal alleen in een oude boerderij ver afgelegen in een diepe zijkloof zouden overnachten. Deze boerderij zou eenvoudig maar comfortabel zijn en weliswaar fantastisch gelegen maar zonder stroom. We waren benieuwd, het is in ieder geval niet iets wat wij gauw zouden uitkiezen omdat het ongeveer 15 km van de “hoofdweg” ligt - maar dat is dan wel leuk als een ander iets regelt, dan kom je op andere plekken dan dat je zelf gekomen was!

De rit naar de boerderij was wel heel erg mooi - we reden af en toe door steile smalle kloven, we hebben op z’n hoogst op zo’n 1100 meter boven zeeniveau gereden, en we kwamen regelmatig schildpadden tegen op de weg! Wel 4, waarvan er 2 bijna een halve meter lengte waren - en heel zwaar, zoals Hans ontdekte toen hij eentje oppakte om van de weg af te halen en gelijk even mee te poseren! De schildpadden waren het er trouwens niet altijd mee eens dat we ze van de weg haalde - sommige gingen blazen en eentje spuugde zelfs naar Lin - verdiende loon, want het was de eerste van de dag en Lin was al bezig om hem langs de kant van de weg te zetten voordat ik een kans had om er een foto van te maken; anderen schildpadden zetten het gewoon op een “lopen” als ze je zien, en je kunt ze wel makkelijk vangen maar op zich zijn ze toch niet zo langzaam als je zou denken...

Om bij de boerderij te komen moesten we van de hoofdweg af (dat was al een gravelweg) en nog zeker zo’n 15 km rijden op een bergpad een zijkloof in - af en toe moesten we door een hek dat altijd weer netjes gesloten moest worden. Uiteindelijk kwamen we bij de boerderij zelf aan, een mooi huis met een grote veranda om het hele huis heen en een hoog golfplaten puntdak - blijkbaar had een jong rijk stel dit terrein gekocht in 2003 en wilde ze er een exclusief ecologisch verantwoord rustoord van maken met zelfgekweekte onbespoten en natuurlijke ingrediënten enz enz, maar het was nou niet meer dan een iets vervallen groot self-catering huisje want ze waren al een paar jaar geleden verhuisd naar hun stadshuis omdat ze kinderen kregen - en ook omdat ze niet helemaal de juiste (zakelijke) visie hadden waarschijnlijk. Het werd onderhouden door het (zwarte) personeel die er volgens mij speciaal naar toe moesten komen om ons te ontvangen, want nadat hij ons wegwijs gemaakt had verdween de man, William, weer en zijn vrouw hebben we niet eens gezien.

Het was wel een mooi huis met hele hoge plafonds, waarschijnlijk tegen de warmte, en ze gebruikte zonne-energie dus er was wat stroom (spaarlampen) en warm water. De koelkast en het fornuis liepen op gasflessen, dat kennen wij niet in Nederland! De eigenaren hadden het op zich wel leuk ingericht al was het af en toe wel een beetje eclectisch (mooie natuurlijk houten meubels naast oude troep), maar met name sommige schilderijen van de omgeving waren heel erg mooi en sfeervol, en we konden kiezen welke van de 5 dubbele slaapkamers we wilde hebben - Paul had zichzelf gelijk op het enige dubbelbed neergeploft, hij wist natuurlijk van de vorige keer dat zij er waren geweest precies welke kamer hij moest hebben! Het huis had een mooie sfeer, en we hadden in ieder geval de ruimte (5 slaapkamers, 2 badkamers, een woonkamer, eetkamer en keuken)!

We hebben onze spullen uitgeladen, wat te drinken gepakt, de eerste zak zout+azijn chips van de vakantie (welverdiend, vooral voor Hans na zo’n lange rit) en een van Lin’s diepgevroren droog-ijs diepvriesmaaltijden tevoorschijn gehaald en de mango die gedeeltelijk bevroren was geweest. Ik had gezien dat er een pot suiker stond in de keuken en we hadden zelf boter dus daar was misschien nog wel iets van te maken - helaas hadden we geen bloem want anders had ik lekker mango-kruimel kunnen maken in de gasoven! Eventueel zou ik zelfs wat van de “lime cordial” erbij kunnen doen als het niet smaakte (dat is een soort limoen-siroop die we dankzij Claire en Lin ontdekt hebben, niet echt voor zoete limonade maar erg lekker om water net iets van een fris smaakje te geven)...

Maar eerst lekker even rusten, chips eten, lezen in het geval van Hans en de administratie in mijn geval (foto’s downloaden, geld bijwerken met wat we uitgegeven hebben, kilometers noteren en de “triplog” van de garmin downloaden...). Toen het onderhand half zeven was heeft Hans wat rijst gekookt voor ons voor bij de inmiddels enigszins ontdooide chili-con-carne en ook wat voor Paul (Lin eet geen dingen als rijst of pasta volgens mij), ons prutje opgewarmd en ook wat van de koude steak roergebakken met wat boter en chilisaus (lang leven de chilisaus, die moeten we over een paar dagen al weer inkopen!). Die steak is heerlijk maar we voelde al dat het ons gauw de neus uit zou komen als we het steeds op brood aten en wij houden er gewoon niet van om vlees te lang te bewaren, zeker niet in dit soort warme landen... Toen Lin en Hans klaar waren heb ik de mango geschild en in stukjes gesneden - hij was echt nog keihard, knapperig zelfs, maar rook en smaakte al wel enigszins naar mango en niet naar groen dus ik durfde het wel aan. Ik heb de stukjes opgezet met een klontje boter en wat van de rietsuiker en lekker laten pruttelen terwijl we de chili-con-carne aten, en toen we klaar waren met eten was de gestoofde mango al zacht genoeg om op te eten dus werd het ons toetje. Best lekker eigenlijk!

We hebben nog een tijdlang met z’n vieren gezellig nagetafeld en gelachen met wat stroopwafels bij de thee en koffie (de stroopwafels waren inmiddels enigszins geplet, gesmolten, leeggelopen en weer samengeklonterd maar toch nog heerlijk), totdat het tijd was om naar bed te gaan... Hans en ik hebben allebei nog even gedoucht, wat erg lekker was al werd het warme water bij Hans uiteindelijk koud, en toen zijn we naar bed gegaan, want we zijn best moe! Er stonden olielampen en bij wijze van nachtlampje heb ik er eentje aangestoken en ‘s nachts aangelaten - het is namelijk onvoorstelbaar donker als je hier het licht uitdoet, je ziet echt geen hand meer voor ogen...

free counters