1 februari: Grootrivierpoort - Aberdeen, 181 km

Het heeft de hele nacht gestort van de regen - ik heb de eerste uren geslapen maar werd er rond 2 uur echt goed van wakker, en kon daarna eigenlijk niet meer slapen. Hans gelukkig wel, die is maar heel af en toe echt wakker geworden en daarna gelijk weer in slaap gevallen. Maar ik kon niet meer slapen en lag naar de wind en stortregen te luisteren en de donderklappen - die nog eens extra na-echode in deze vallei - en te kijken naar de lichtflitsen. Het was echt heel de nacht door onweer, iedere keer als ik dacht te horen dat het wegzakte kwam het weer op! En af en toe de angst in je achterhoofd dat je misschien weggespoeld gaat worden of ingeregend, of straks niet meer de bergpaden opkomt uit de vallei vanwege de modder... Paul had er blijkbaar toch ook last van, hij was namelijk ook bang voor overstromingen en keek dus af en toe met een schijnwerper of alles nog droog was om ons heen. Pfff... een onrustige nacht dus - maar gelukkig zijn we niet weggespoeld, was de tent goed waterdicht en kwamen er maar een paar druppeltjes ook echt de tent in.

Rond half vijf werd Hans ook echt wakker, en toen hebben we nog liggen wachten totdat het licht genoeg was om enigszins te zien wat we buiten deden - gelukkig was het inmiddels ook eindelijk gestopt met regenen, dus konden we onze natte tent opbergen en zelf droog blijven - ja de kleren waren nog nat maar schone kleren en douchen kwam vanavond wel weer hoor. Iedereen was een beetje gaar en baalde van de regen dus om 6 uur zaten we al weer in de auto onderweg de vallei uit! Ons doel vandaag was het plaatsje Aberdeen, en om onszelf te troosten voor de verregende eerste kampeernacht en vroege start stelde Paul en Lin voor om in het eerstvolgende plaatsje onderweg, Steytlerville, lekker te ontbijten. Goed idee! Maar eerst moesten we de vallei weer uit zien te komen, en dat was ook weer een echt heus 4WD-pad, weliswaar niet zo zwaar als de afdaling gisteren, maar toch behoorlijk zwaar. Weer veel keien, geulen, steil klimmen en steile afgronden, en dat alles op een modder/gravelpad. Volgens Paul was Hans na deze routes nou helemaal ingewijd in het echte 4wielrijden, en had hij zijn 4WD-sporen verdiend. Wel erg leuk om zoiets te horen natuurlijk, en Hans voelt ook echt dat hij nou voortaan wel weet dat hij eruit kan komen mocht hij weer dergelijke wegen tegenkomen!

Gelukkig viel het ons enorm mee hoe nat de bergpas was - we hadden verwacht dat het een ramp zou zijn om de berg weer op te komen na die nacht regen en waren zelfs bang dat het niet zou lukken. Er lagen wel wat plassen maar gelukkig was de weg niet nog extra beschadigd geweest door de regen. We zaten heel de weg naar boven in de laagste 4x4 versnelling, de “donkey” of ezelsversnelling, die weliswaar niet snel is maar de auto wel heel krachtig de berg op trekt. En het was een gehobbel en gekruip over grote stenen en diepe kuilen, terwijl je ondertussen langs een diepe afgrond reed! In ieder geval een flinke uitdaging dus voor Hans: maar het ging hem heel goed af en al gauw reden we op een mooi plat plateau omringd door prachtige bergen, met hier en daar een nederzetting en een heerlijke platte gladde wijde gravelweg - na dat pad was het bijna net zo lekker als asfalt om op te rijden!

Eenmaal rond een uur of negen in Steytlerville gekomen zijn we in de “Hotel Royal” (volgens mij het enigste hotel, maar goed) heerlijk gaan ontbijten; lekker gebakken eitjes met spek, toast, worstjes en een hamburgertje, en een grote pot thee erbij... mjam! We zijn pas 3 dagen onderweg maar na zo’n ruige verregende nacht voelt het al alsof we 3 weken in de bush zitten dus het ontbijtje ging er bij iedereen goed in! Na het ontbijt zijn we nog even de “boerensupermarkt” gaan verkennen, waar ze van alles voor de boerderijen hier in omgeving verkochten - alles van castratieringen voor lammetjes tot darmen voor zelfgemaakte worst en paardenshampoo... En toen even naar de dichtbijgelegen “buurtwinkel/supermarkt/antiekzaak/café/bakker” waar ook van alles verkocht werd maar dan meer algemeen zoals eten, homeopatische medicijnen, benodigdheden voor in huis, en er zat zelfs een antiekwinkeltje en een eettentje aan vast! Altijd leuk om in zulke winkels in andere landen rond te kijken. Hans en ik hebben anderhalve reep traditionele zeep gekocht - die zagen we toen in Mozambique en Zimbabwe zo veel en hopen we nu nog eens tegen te komen, want toen konden we ze niet kwijt (en hebben ze dus niet gekocht) maar nou zullen ze leuk kunnen staan in ons nieuwe huis!

Nadat we Steytlerville verlieten werd het landschap meer en meer weidser en meer zoals volgens Paul en Lin de Karoo eruit ziet - weidopen vlaktes met bergen op de horizon. De weg was een vlakke brede gravelweg, en goed te rijden dus. Het enigste wat het rijden echt lastiger maakte was dat er veel potholes waren in de gravelweg, en dat die door de regen modderig en vol water waren komen te zitten. Wel een mooi gezicht trouwens als Paul voor ons of Hans niet op tijd konden uitwijken voor zo’n pothole vol modder en er een metershoog gordijn modderwater over de auto’s vlogen! Onze auto ziet er inmiddels dus al niet meer uit door al het stof en al die modder, en we zijn pas 3 dagen onderweg... Het weidse gras- en struiklandschap was erg mooi maar we vonden het niet erg om eindelijk rond het middaguur in Aberdeen aan te komen, want Hans was kapot - en we hadden er toch weer een dag van 6 uur opzitten. Nadat we getankt hadden (ook maar alvast de jerrycans gevuld voor op het dak met 40 liter extra diesel) en de banden weer opgepompt naar 2,3 voor en 2,8 achter gingen we richting de guesthouse waar we vanavond zouden slapen. Het lijkt erop dat onze dieseltank een “airlock” heeft - een bubbel lucht of iets dergelijks waardoor het tanken erg moeizaam gaat. In Kaapstad hadden we gek genoeg nergens last van, maar de tweede keer ging het zo langzaam dat we na een half uur en pas 30 liter stopte - nu ging het iets beter en kregen de tankjongens hem in zo’n 20 minuten vol (70 liter erbij). Toch is het erg vervelend en hopen we dat het vanzelf verdwijnt.

Het bleek bij aankomst in de guesthouse tegenover de kerk dat onze kamer, badkamer en aangrenzend keukentje nog vol spullen lang van de vrouw die er voor ons ingezeten had - wij dachten eerst dat het gewoon een dagjesmens was zoals wij, dus het was een erg vreemd gezicht! Maar later bleek dat zij hier al sinds december kwam en een afspraak had met de huisbaas dat als er dagjesklanten kwamen (die meer betaalden) dat zij de kamer leeg zou ruimen en ergens anders zou verblijven. Er was nou alleen verwarring geweest, bleek het, over de datum, dus al haar spullen lagen nog verspreid in de kamer! Wij snapte er in het begin niets van en ik was bang dat het een vergissing was en we de verkeerde kamer hadden gekregen, maar uiteindelijk werd alles duidelijk toen de huisbaas uitlegde hoe het zat en haar excuses aanbood voor de verwarring. We hebben haar spullen in de gezamenlijke woonkamer gelegd en konden toen onze kamer in en rusten, nadat de klusjesman de wc die niet meer doortrok had gerepareerd.

Nu heb ik weer alle administratie bijgewerkt en alles weer opgeladen, en ligt Hans lekker al heel de middag te dutten en te lezen, hij heeft de rust hard nodig merken we want normaal gezien heeft hij helemaal nooit zo’n last van slaperigheid op lange rechte wegen en nu wel. Straks na het eten (weer zelf koken helaas dus weer een maaltijd van Lin uit de diepvries gehaald; kip tarragon, dat klonk wel lekker) gaan we lekker douchen, schone kleren aantrekken en nog wat televisie kijken waarschijnlijk... Wat een luxe! Het is vanmiddag trouwens ook weer gaan onweren en regenen, benieuwd dus hoe dat morgen gaat - dan was eigenlijk ook weer de bedoeling om te gaan kamperen volgens mij...

Het droog ijs in de koelbox is inmiddels helemaal verdampt, de koelbox is nog wel KOEL maar het houdt niet over en dingen zijn al (bijna) helemaal ontdooid. We zullen afhankelijk van de hitte morgen of overmorgen toch echt al het bederfelijke goed opgegeten of naar de vriezer verplaatst moeten hebben. We proberen het morgen nog wat te rekken met koel-elementjes en een fles frisdrank die we nu in de diepvries hebben liggen. Balen maar goed, het is niet anders.

Het had heel de middag toch wel redelijk serieus geregend, maar op een gegeven moment kregen we echt een volwaardige wolkbreuk over ons heen - het stortte gewoon met bakken tegelijk omlaag! We gingen aan de voorkant van het guesthouse (het is gewoon een huis waar kamers, badkamers en keukentjes in gemaakt zijn) aan de straat op de getraliede patio naar de regen kijken - de toch al redelijk grote goten in de straat stonden helemaal blank. Paul en Lin zaten er al en zeiden dat het echt nooit voorkomt dat het in januari/februari zó veel regent in deze regio. En in de Karoo National Park zou het toch zeker niet regenen, dat is een halve woestijn... Maar ja, het komt nu al 2 dagen echt met bakken uit de lucht. We zijn al lang blij dat we niet vanmiddag nog zo’n steile bergpas moesten doen als vanochtend of gisteren, of dat we er morgen doorheen moesten want nou zou het toch echt niet te doen zijn geweest...

Als avondeten hebben we in ons keukentje de kip met tarragon opgewarmd en met geroosterd brood gegeten - best lekker, met citroenyoghurt toe... En toen even uitbuiken voordat het tijd was voor Hans om als eerste te gaan douchen - helaas is het warme water niet warm omdat het door de zon opgewarmd moet worden en die was er weinig vandaag! Maar goed we voelen ons vuil dus even doorbijten zeker... En daarna gauw naar bed, want we zijn moe.

free counters