2 februari: Aberdeen - Karoo National Park, 234 km

Het bed was nogal hard, smal en kraakte gevaarlijk iedere keer als we bewogen, maar we hebben desondanks redelijk geslapen vannacht. We zijn om acht uur opgestaan, en hebben toen op ons gemak de auto ingeruimd en ontbeten op de patio aan de straatkant, waar Paul en Lin ook al zaten. Het was duidelijk heel erg nat geweest vannacht, we hadden de regen niet alleen gehoord maar de straten waren ook doorweekt. Tja, als dat zo aanhoudt dan moeten we het programma misschien omgooien. Sowieso zouden we vannacht, morgen en overmorgen kamperen maar daar heeft nou niemand meer trek in (wij zijn al niet zulke kampeerders, zeker niet als het slecht weer is!), en vannacht is gepland in de Karoo National Park dus is er gelukkig wel kans dat we een chaletje kunnen vinden. Maar morgen zouden we in Verneukpan kamperen en de reden waarom Verneukpan zo heet is omdat het een zoutvlakte is die supervlak is als het droog is, wat meestal het geval is, maar áls het regent dan ben je “verneukt” om er weer uit te zien te komen omdat de ondergrond in blubber verandert... We moeten dus goed kijken hoe we dat willen gaan doen, al gaf Paul al aan dat we Verneukpan ook links kunnen laten liggen als het niet anders is. Hans en ik vinden dat prima - tuurlijk is het jammer als je iets niet kunt bezoeken, maar je weet toch niet wat je mist als je er niet geweest bent, en liever dat, dan dat je risico’s gaat nemen.

De diepvries was vanochtend begonnen met piepen om te waarschuwen dat de accu bijna leeg was - het is dan wel niet zo warm geweest maar de diepvries staat op zijn hoogst (-16 graden) om alles bevroren te houden en we stonden al sinds gisteren twaalf uur stil natuurlijk. Als we rijden dan laadt de boel weer op maar vandaag was in principe ook weer een korte rijdag dus wordt het misschien lastig. De koelbox was inmiddels helemaal opgewarmd, maar we hebben als noodoplossing gisteravond onze kleine koelelementjes, een 2L fles water en een half brood in de diepvries in het keukentje gelegd, en die nou weer in de koelbox gelegd om de rest koel/koud te houden. Hopen dat het werkt!

Om kwart over negen was iedereen klaar voor vertrek, en na een korte stop bij de bakker zodat Lin wat vers brood kon kopen reden we richting Beaufort West, waar de Karoo National Park vlakbij ligt. Het was weer niet zo’n lange rit en dit keer helemaal over asfalt dus rond twaalf uur kwamen we aan bij het park en na het verplichte inschrijven was het nog zo’n 6 km naar de receptie. Gelukkig hadden ze chalets beschikbaar! En we hadden al voor kamperen betaald dus hoefde alleen het verschil te betalen voor de chalet. Het leek erop, omdat Paul (Zuid-Afrikaan) alles geboekt en geregeld had, dat we niet de conservation fee voor buitenlanders hoefde te betalen (2 x R108, totaal zo’n 21 euro). Mooi zo, dat scheelt! Er is ook een restaurantje in het complex, waar Hans en ik heel blij om zijn want we zijn op vakantie en hebben dan weinig behoefte om iedere avond een ingevroren maaltijd te ontdooien... Plus het kost hier voor ons weinig om uit eten te gaan en het is altijd leuk om dingen uit te proberen! Paul en Lin hadden al een maaltijd uit de diepvries gehaald dus eten niet met ons mee, maar wij hebben lekker een tafeltje gereserveerd voor zes uur en verheugen ons erop.

De chalets liggen heel mooi op een rijtje met uitzicht op de bergen, en met de constante miezer en regen en bewolking is het net de hooglanden van het ruigste gedeelte van Schotland. Héél erg mooi, zeker met die regen heel sfeervol. Wel is het erg moeilijk om voor te stellen dat daar in die “Schotse” heuvels zebra’s, struisvogels en leeuwen rondlopen, zeker in dit weer! Onze auto is door alle modder inmiddels te vies om aan te raken en lijkt alsof ie al 4 maanden in de bush rondrijdt in plaats van 4 dagen... We hebben als lunch wat chips en druiven gegeten en toen heeft Hans wat gelezen en gedut. Ik zit op de bank te typen en op de patio vliegen er ondertussen allerlei kleine fel oranje-zwarte en geel-zwarte vogeltjes rond - haast onmogelijk om ze goed op de foto te krijgen, helaas!

Opeens ging rond half twee ‘s middags mijn mobiel: we werden gebeld door de chauffeur van de tegelboer dat hij Hans z’n oom en tante niet te pakken kon krijgen - die zouden in ons nieuwe huis de plinten in ontvangst nemen als die geleverd werden en daarvoor moest de tegelboer contact met hun opnemen. En dat lukte niet want hun nummer was constant in gesprek... GRRRRR dus wij als gekken rondbellen en kregen ook niemand te pakken om te ontdekken wie er op dat moment in het huis was - eindelijk kregen we de schilder te pakken, die wist te vertellen dat er niemand was en de verwarmingen ook nog niet brandde (GRRRRR, dat had uiterlijk een week geleden al gemoeten) en hij bood aan om even er naar toe te rijden en de plinten in ontvangst te nemen. Maar goed wij waren natuurlijk even goed van slag en weer volop in de perikelen van de verbouwing terecht gekomen - met de extra frustratie dat je er nu 10.000 kilometer vandaan bent en niets weet of kan doen... Gelukkig kwamen Paul en Lin zeggen dat ze een rondje gingen rijden in het Nationaal Park en of we meegingen, dus dat zou wel even afleiding geven.

Het was een hele mooie rit - we hebben twee loops gereden, eentje van ongeveer 50 kilometer en eentje van ongeveer 10 kilometer. Het regende bijna constant, meestal zachte miezer en de wolken hingen laag tegen de bergen aan die ruig en groen waren. De gravelweg kronkelde tussen de bergen en heuvels, met prachtige vergezichten. Het leek echt precies op het noordwesten van Schotland met die regen, een enorm ruig gebied. Het opvallende verschil met Schotland was natuurlijk wel dat er hier zebra’s, struisvogels, rode hartebeest, oryx, en andere hertachtigen rondliepen... Alleen de leeuwen, uitgezet in 2010, lieten zich niet zien maar dat konden we wel snappen met die regen - katten houden niet zo van nat worden hihihi!

We kwamen rond een uur of vier terug in het chaletje en hadden onszelf pas net weer geïnstalleerd of ik kreeg een telefoontje van mijn moeder om half vijf - mijn opa was in de nacht van woensdag op donderdag overwacht overleden. Er was die dag niets aan de hand geweest, maar hij was ‘s avonds toen ze naar bed gingen nog even naar beneden gegaan en waarschijnlijk gewoon dood neergevallen. Een mooie dood, en hij was 86 en had een rijk leven gehad. Het is alleen voor oma verschrikkelijk want zij is 92, en ze waren al 61 jaar samen dus die kan zich geen leven meer zonder hem voorstellen natuurlijk. Toen ik had neergelegd hebben we even overlegd wat we konden doen en we kwamen tot de conclusie dat de mogelijkheid om terug te kunnen op dit punt in de reis uitstekend was - hadden ze een paar dagen eerder of later gebeld dan hadden ze ons waarschijnlijk niet eens kunnen bereiken, plus nu zaten we toevallig op amper 6 kilometer afstand van de N1, de belangrijkste weg van heel Zuid-Afrika die Johannesburg en Kaapstad met elkaar verbindt... En op die weg was het “maar” 475 kilometer naar Kaapstad, op een goede weg dus in zo’n 6 uur goed te doen. Plus de directe vluchten naar Nederland vertrekken iedere avond om 00:20 uur dus als we ‘s ochtends vroeg hiervandaan zouden vertrekken zouden we meer dan ruim voldoende tijd hebben om terug naar Kaapstad te rijden, de auto in te leveren, de geleende spullen af te geven en op tijd te zijn op het vliegveld... In 2 dagen zouden we thuis kunnen zijn. En dan heb ik zoiets van, dat ik liever spijt heb dat ik teruggegaan ben dan dat ik spijt krijg dat ik gebleven ben - er komen altijd wel weer nieuwe reisjes tenslotte...

Het was inmiddels al zes uur en we hadden gereserveerd in het restaurant dus we zijn eerst gaan eten - erg lekker trouwens, we hadden vooraf gegrilde kippenvleugeltjes en calamari, als hoofdgerecht kip cordon bleu in kaassaus voor mij en spareribs voor Hans, en toe een plakkerige strooppudding voor mij en citroenmeringuetaart voor Hans - daar kan geen ingevroren maaltijd aan tippen! En dat voor maar R300 inclusief twee grote glazen jus d’orange en riante tip (voor Zuid-Afrika dan), dus dat is geen geld... Tijdens het eten hadden we het er natuurlijk ook over en we waren het er over eens dat we echt terug moesten en wilden gaan. Dus toen we om een uur of zeven terug in ons chaletje waren ben ik gaan bellen naar Centraal Beheer, onze doorlopende reisverzekering. En die blijkt keer op keer (maart 2008, toen we teruggingen voor Hans zijn zwager die op sterven lag, en oktober 2008 toen onze familietrip naar Tanzania niet door kon gaan vanwege kanker van Hans zijn dochter d’r toenmalige vriend, en nu dus ook weer in 2012) fantastisch, coulant en klantvriendelijk te zijn. Om half negen kreeg ik het telefoontje terug met de mogelijkheden qua vlucht en gaven we aan de vrijdagavondvlucht te willen. De verzekering boekte deze voor ons en toen hebben we Hans zijn zoon gebeld met de vraag om ons online in te checken - het was inmiddels namelijk al minder dan 30 uur van te voren. Helaas kon hij geen stoelen naast elkaar regelen voor ons, het vliegtuig was stampensvol!

Ondertussen hebben we een paar keer met Paul en Lin overlegd: zij vonden het begrijpelijk jammer dat we weggingen, en zeiden dat ze het zelf niet zouden doen, maar zeiden ook dat we moesten doen wat we zelf wilde. We moesten natuurlijk al de geleende spullen terugbrengen naar hun, en zaten ook met al het diepvrieseten dat Lin voor ons gekookt had... Plus we hadden zelf pas net een paar dagen geleden alle voorraden ingeslagen en pas gisteren de dieseltank en de twee jerrycans gevuld - maar Paul en Lin hadden natuurlijk hetzelfde probleem dus die konden niets van ons overnemen want hun auto was ook helemaal volgepropt. Tja dan moest het allemaal maar bij Paul en Lin thuis achtergelaten worden. Jackson de bewaker moest dus gebeld worden dat wij zouden komen want anders zouden we het erf niet opkomen, en hun dochter Catherine moest gebeld worden om het huis open te maken zodat we het eten en de geleende spullen kwijt konden... Ach we hadden zelf zoiets van, zolang we maar op het erf konden komen zouden we al een heel eind komen want dat was een grote tuin met veel schaduw dus desnoods dumpen we alle spullen in een hoekje; sowieso konden we daar een paar uur in de schaduw luieren... We kregen ook duizend waarschuwingen over wat voor een vreselijke weg de N1 was. Pfffff daar werd je ook niet echt vrolijk van!

Het werd uiteindelijk behoorlijk laat want Paul en Lin moesten ons routeaanwijzingen geven om bij hun huis te komen (onze T4A kaart op de Garmin heeft weliswaar alle off-road wegen erop maar maar een beperkte dekking in de steden, dus we konden tot 2 straten vanaf Paul en Lin op onze kaart komen) en we moesten toch nog wel wat dingen opruimen en uitzoeken en ook nog douchen. Rond elf uur lagen we in bed, met de wekker op half zeven voor morgenochtend zodat we wat tijd zouden hebben om de auto in te pakken voor het ontbijt om zeven uur en vertrek om acht uur...

free counters