3 februari: Karoo National Park - Kaapstad, 475 km

Ik heb behoorlijk onrustig geslapen vannacht en Hans ook. Ik was zelfs al eerder wakker dan de wekker (toch redelijk uniek voor mijn doen!) en ben om kwart over zes maar opgestaan om op mijn gemak de auto in te gaan pakken en de ananasjes te schillen en snijden. Ze waren onderhand perfect rijp, druipend van het sap en mierzoet. Ik heb de stukjes in een tupperware bakje gedaan voor onderweg in de auto - dat zou wel smaken, samen met het laatste trosje zoete druiven! Verder hebben we de bol kaas, zak drop en proefpakje muisjes voor Roger en Claire aan Paul en Lin meegegeven, samen met twee pakjes stroopwafels - voor allebei de stellen eentje. Gepakt en gezakt reden Hans en ik in de inmiddels weer enigszins schoongeregende auto de 300 meter naar het restaurant (het regende nog steeds, inmiddels denk ik al 3 dagen bijna nonstop), waar Paul en Lin ook net aankwamen en we een lekker gebakken eitje met spek gegeten hebben.

Na het ontbijt moesten Paul en Lin nog even terug naar hun chaletje dus hebben Hans en ik in de inmiddels volledig beslagen auto zitten wachten en kijken naar de regen... Daarna zijn we samen naar de entree van het Karoo National Park gereden, aan de N1, en hebben we afscheid genomen van elkaar voordat zij naar links en wij naar rechts afsloegen. We hebben nog een tijdje contact kunnen houden via de radio’s, het landschap was plat dus we konden elkaar nadat we zo’n 10 kilometer gereden hadden (en zij dus ook nemen we aan) nog steeds wel redelijk goed horen. Het regende nog altijd flink en de tegemoetkomende en meerijdende vrachtwagens wierpen enorme stuifwolken water op waardoor je niets meer zag, maar op zich viel het verkeer ons best mee - eigenlijk was het niet zo heel erg druk op de weg en kon Hans goed doorrijden. Af en toe moesten we een vrachtwagen inhalen en dat was wel lastig natuurlijk vanwege het opstuivende water, en tegenliggers reden regelmatig zonder licht zodat je ze echt pas op het allerlaatste moment zagen, maar voor de rest was het goed te doen. We kregen het wel even benauwd toen we langs een enorme onweersbui reden en moesten denken aan de lange, uitnodigende radioantenne op ons dak, maar de onweer kwam gelukkig niet in onze buurt. Toch hebben we hem maar bij een plaspauze van het dak afgehaald!

Ongeveer 2 uur vóórdat we Kaapstad bereikte hield het eindelijk op met regenen en toen we de bergen rondom Kaapstad inreden begon het verkeer ook flink drukker te worden - maar tot die tijd hadden we eigenlijk een hele rustige rit over een uitstekende weg gehad. Zo’n horrorweg als Paul ons had beschreven was het absoluut niet geweest, mensen reden weliswaar niet altijd even voorzichtig en de regen was erg vervelend als je achter vrachtwagens zat, maar hij had gezegd dat het erger zou zijn geweest dan Mozambique en dat was toch niet het geval geweest gelukkig.

Het was nog even een beetje stressen om de stad in te rijden want onze garmin brengt ons dan wel een heel eind naar Paul en Lin toe maar je zit nog altijd met de werkelijke situatie van ingewikkelde knooppunten, drukte en onbekende wegen. Gelukkig bleek ons uitstapje op de eerste dag van de ene kant van de stad naar de anderen om het droge ijs op te halen toch nog nuttig, want al gauw zagen we bekende herkenningspunten en konden we zo deels op de garmin en deels op ons geheugen rijden tot aan de winkelstraat vlakbij het huis van Paul en Lin. En toen was het even opletten en de aanwijzingen van Paul volgen. Tja, aangeven dat je moet afslaan bij de “Seven Eleven” (soort buurtwinkeltje) is leuk en aardig maar dan moet je er ook wel rekening mee houden dat dat herkenningspunt van alle kanten zichtbaar is als mensen aanrijden - als je het niet weet rijd je er zo langs namelijk. Maar goed, Hans kon gelukkig makkelijk draaien in een zijstraat en toen konden we de juiste weg inslaan, en toen was het makkelijk want zagen we al gauw hun straatje...

Jackson de tuinman/bewaker/klusjesman deed het hek open toen ik hem op zijn mobiel belde, en toen kon Hans de oprijlaan oprijden en konden we de auto uit gaan laden. Het was inmiddels al weer lekker warm zoals op de eerste dag, zo’n 30-35 graden en stralende zon. Eerst begonnen we met álles uit de auto te halen wat niet in de auto hoorde en in drie stapels te leggen - eentje van ons, eentje met alleen eten (het diepvrieseten lieten we nog even in de diepvries zitten) en eentje van Paul en Lin. Toen hebben we voor de verzekering foto’s gemaakt van het eten, de volle jerrycans en de volle brandstofmeter op het dashboard (je weet maar nooit of ze het vergoeden), en toen we alles een beetje uitgezocht hadden hebben we Catharine gebeld dat ze op haar gemak onze kant op kon komen. Zij kwam niet zo veel later aan, deed het huis open en toen konden we de spullen die we geleend hadden of niet meer terug naar huis konden nemen naar binnen gebracht en de diepvriesmaaltijden overgeheveld.

Toen zij weer weg was hebben we op ons gemak de tassen ingepakt, zo veel mogelijk lekkers meegenomen (de mango’s en chips gingen we bijvoorbeeld niet achterlaten!) en nog even wat gedronken en de ananas opgegeten in de schaduw. Na een kort dutje en wat rondhangen besloten dat we maar richting het vliegveld moesten gaan, dan zaten we er maar alvast. Dus belde we Brian van de autoverhuur op dat hij ons kon komen ophalen en naar het vliegveld brengen, en een half uur later stond hij er. Na een korte check of de auto in orde was laadde we alles weer in wat we mee zouden nemen en bracht hij ons dwars door de stad naar het vliegveld. Ik denk dat we rond zes uur op het vliegveld stonden. Veels te vroeg maar goed, dat is niet anders!

Na wat rondhangen en een kort belletje naar mijn oma dat we onderweg waren en dus bij de begrafenis konden zijn besloten we dat het etenstijd was... Hans had namelijk een Ocean Basket gevonden (soort heerlijke fish & chips keten in heel Zuidelijk Afrika) en dat is onderhand een traditie geworden vanuit Afrika naar huis gaan! We ontdekte de Ocean Basket in Swakopmund in Namibië, 2008; in 2009 rondde we onze rondreis door Mozambique af met een Ocean Basket maaltijd, in 2011 toen we vanuit Zimbabwe terug naar huis gingen ook, tja dan zijn we nu haast wel verplicht om daar weer te eten, hihihi!

Na onszelf helemaal te schompes gegeten te hebben met de Shipmate’s platter: een enorm blad vol friet, mosselen in knoflooksaus, gebakken vis, gebakken en gegrilde calamari’s en inktvisringen in een kruidensausje, scampi’s in knoflooksaus, safraanrijst, en een milkshake als toetje, was het onderhand bijna tijd om onze bagage in te checken. Dus zijn we richting de incheckbalies gewaggeld om daar nog even te wachten. Eenmaal van de bagage af en met onze instapkaarten op zak (helaas viel er niets aan de stoelindeling te doen) zijn we op ons gemak door de douane gegaan en richting de gate waar we weer rondgehangen (en uitgebuikt) hebben tot het eindelijk tijd was om in te stappen. Eenmaal in het vliegtuig zijn we maar gauw gaan slapen want we zaten natuurlijk waardeloos zo in het midden van de rij en achter elkaar, en we waren kapot (en volgevreten hihihi). We hebben zelfs de maaltijd overgeslagen, al heb ik wel wat fruit en drinken genomen voor het frisse...

free counters