Zondag 7 april: op zee – 538 km gevaren

Vandaag is een zeedag – we varen continu door, want morgen moeten we in Namibië zijn, en aangezien het schip op topsnelheid zo’n 15 knopen vaart (28 km per uur) en gemiddeld dus maar zo’n 25 km per uur vaart, gaat het niet zo hard... We komen vandaag dus niet in de buurt van land en stomen sinds 18 uur gisteravond stevig door! Vanochtend was het ontbijt om 8 uur, en daarna konden we al bijna gelijk aanschuiven in de lounge voor de eerste lezing van deze dag, een algemene lezing over wat we allemaal op deze reis hopelijk gaan zien. We hadden tussen het ontbijt en de lezing onze garmin opgehaald om alvast wat punten van de route vast te leggen terwijl we in de lounge naar de lezingen zaten te luisteren. De grote ijzeren plaat voor onze patrijspoort is namelijk nog steeds niet geopend. Ik ben ook nogmaals gaan vragen bij de receptie of de patrijspoort alsjeblieft open kon, en de hotelmanager zou het aan de kapitein vragen – inderdaad was, toen we een paar uur later terug in onze hut kwamen, het raam eindelijk open en konden we de garmin opzetten in het raam. Nu houdt hij dus continu onze route bij terwijl we varen! Hans en ik moesten tijdens de lezing wel lachen om het feit dat de expeditieleider haar woorden heel zorgvuldig koos en aangaf dat alles een mogelijkheid was maar niets zekerheid... En dat ze continu vroeg om ons geduld, flexibiliteit en inlevingsvermogen op deze reis, omdat niet alles altijd even soepel of zoals verwacht zou verlopen! We hebben ook de zak vol met balpennen die we meegenomen hadden afgegeven bij het kantoortje van de expeditieleiders – dit soort dingen worden dan door hen verdeeld aan schoolhoofden of dorpsoudsten, zodat men zeker is dat de verdeling eerlijk verloopt en de spullen bij de juiste mensen terecht komen.



Daarna kregen we een lezing over de geschiedenis van Zuid-Afrika en Zimbabwe min of meer ten tijde van Cecil Rhodes. Dat was wel interessant, mede omdat wij zijn graf bezocht hadden in World’s View in het Matopos National Park in Zimbabwe (zie onze 2011 reis). Ondanks dat hij tegenwoordig gehaat wordt (hij heeft ook veel kwaad aangericht, ondanks wat goede dingen) is Rhodes zijn graf nog intact. Ik vroeg waarom dat was, en dat blijkt om twee redenen: Matopos ligt in het gebied van een stam die hem minder erg haatte dan de rest van die regio, en in veel Afrikaanse landen heerst er veel bijgeloof over het verstoren van graven en hun geesten. Dus zelfs al wordt al het andere afgebroken, graven blijven meestal intact. Na de lezing hebben we nog even met deze expeditieleider staan praten over Zimbabwe en hoe het daar al dan niet aan het veranderen is; op zich al wel wat verbetering (de USdollar als munt aannemen heeft al geholpen de astronomische inflatie onder controle te krijgen), maar nog een hele lange, zware weg te gaan. Hij komt zelf uit Zimbabwe maar is zoals zo veel blanke Zimbabwanen al tientallen jaren geleden vertrokken naar Zuid-Afrika omdat het in Zimbabwe onleefbaar werd.



Tussen deze laatste lezing en de lunch zijn we eens wat uitgebreider aan dek gaan kijken, en zagen dat er op het achterdek van dek drie, wat aan de achterkant een redelijk open en toegankelijk dek is, al zichtbaar maatregelen tegen piraten getroffen werden: ze waren begonnen met een muur van wel drie meter hoog van scheermesjes-prikkeldraad te spannen rond de relingen, en er waren vier hoge-druk brandslangen aan dek bevestigd, gericht naar buiten en naar beneden...



Er zijn 104 passagiers aan boord: het schip de MS Expedition heeft ruimte voor 140, dus ondanks dat het natuurlijk wel een grote groep is, heb je gelukkig in het schip niet het gevoel dat je op elkaar gestapeld zit. We verbazen ons over de hoeveelheid alleenreizende mensen op deze reis – echt veel meer dan we ooit gezien hebben. En we hebben nog nooit met zoveel Amerikanen in een groep gezeten! Er zijn iets meer dan 60 Amerikanen, zo’n 30 Canadezen en Australiërs, 10 Europeanen (3 Nederlanders totaal, 4 Duitsers, 3 Engelsen, 1 Spanjaard), en 4 Indonesiërs aan boord. De expeditieleiders zijn overwegend Zuid Afrikaans (er is ook een blanke Zimbabwaan), de rest is Amerikaans of Australisch, maar er is bijvoorbeeld ook een Zweedse expeditieleider en een Duitser die naar Amerika geëmigreerd is. De meeste expeditieleiders hebben indrukwekkende Afrika-ervaring hoewel er ook een paar bij zijn met nul Afrika-ervaring en/of alleen gespecialiseerd in wijnen, muziek en kunst. We zijn dus heel benieuwd hoe het allemaal zal verlopen!


We worden continu eraan herinnerd dat we flexibel en geduldig moeten zijn en ze zullen nooit beloven dat we iets specifieks zullen gaan doen, altijd dat het mogelijk is dat we het gaan doen... Want in Zuid-Afrika is het al zo dat als iets vandaag wel op een bepaalde manier gedaan wordt het morgen net zo makkelijk veranderd kan worden – “This is Africa” – en dat is in “donker Afrika” nog wel een heel stuk erger! Geeft niet, Hans en ik stellen ons er op in, hebben er in ieder geval veel zin in en genieten nu al met volle teugen van het op zee zijn! Heerlijk, alleen al op zo’n schip de haven uitvaren of zoals nu op open zee zijn geeft al zo’n gevoel van avontuur... Het water aan boord is drinkbaar en wordt door omgekeerde osmosis uit zeewater gemaakt; dat geeft het alleen wel een apart bijsmaakje waar Hans niet dol op is (hij is al niet zo’n enthousiaste water-drinker). Maar daar hebben we gelukkig een grote fles Zuid-Afrikaanse “lime-cordial” voor: een gifgroene zoet-zurige limonadesiroop die de bijsmaakjes verdoezelt. En af en toe krijgen we op een excursie of zo flesjes water, die bewaren we dan voor zijn medicijnen. Ik drink in principe al het water dat drinkbaar is, of het nu chloorderig, zoutig, zeepig of roestig smaakt; Hans het liefst alleen in noodgevallen...


Na de lunch, die net zoals het ontbijt in buffet-stijl was (avondeten is altijd een vast menu met een paar keuzes dat aan tafel geserveerd wordt), zijn we naar onze hut afgetaaid en hebben we een lekkere luie middag doorgebracht tot een uur of 16. Er was om 15 uur een lezing waar we geen interesse in hadden, dus die hebben we lekker overgeslagen! Hans heeft een dutje gedaan en wat zitten lezen, en ik heb zitten typen en wat dingetjes bijwerken. Om 16 uur zijn we weer naar boven naar de lounge gegaan voor een praatje over de landing morgen in Luderitz – blijkbaar maken we door het rustige weer zo’n vooruitgang dat de landing in Luderitz “waarschijnlijk” in de vroege in plaats van late ochtend plaats kan vinden. Ik had ’s-middags al de immigratieformuliertjes bij de receptie opgehaald en ingevuld om Namibië in en uit te mogen... We hoeven de visa’s niet zelf te regelen gelukkig, maar helemaal gespaard van papierwerk blijven we dus duidelijk niet! Na deze lezing was er nog een lezing over de Herero-opstand waarvan we eerst zoiets hadden van, die kunnen we wel missen, maar we zijn toch blijven zitten en het was uiteindelijk best wel een interessant onderwerp (met name ook omdat het door de Duitsers willen uitroeien van de Herero-bevolking de verfijning van de oorspronkelijk Zuid-Afrikaanse concentratiekampen-technieken betekende, en de voorloper van de concentratiekampen en rassenhaat in Duitsland inluidde), ondanks dat het heel slecht gebracht werd: de lezinggever was duidelijk zenuwachtig en kon totaal niet opschieten met de computer!



We zijn daarna weer terug naar onze hut gegaan en hebben de Zuid-Afrikaanse champagneproeverij om 18:15 ook maar overgeslagen... Om 19 uur zou de kapitein een welkomstpraatje houden en zichzelf voorstellen, en dat is meestal ook met champagne; maar toen we in de lounge kwamen was de champagneproeverij nog steeds bezig. En daarna gingen ze weer rond met champagne voor de welkomstcocktail – dus een aantal mensen hebben aardig wat champagne kunnen scoren! Helaas kreeg je geen niet-alcoholisch alternatief als je geen alcohol wilde.


De kapitein stelde zijn officieren voor, en gaf nogmaals aan hoe belangrijk de hotel manager wel niet is; een leuke vlotte Braziliaanse meid die altijd vrolijk is en volgens mij alle mannen om haar vingertje kan winden! En de kapitein vertelde kort over de geschiedenis van de MS Expedition, die tot 2008 nog dienst deed als ijsverstevigde ferry in Denemarken, toen is gekocht door G-Adventures en volledig verbouwd tot ijsverstevigd expeditieschip. Hij gaf ook aan hoe bijzonder deze reis was, het is namelijk de eerste Afrika-reis van dit schip. En hij vertelde kort over de veiligheidsmaatregelen die we al gezien hadden, namelijk de hogedrukspuiten en het prikkeldraad. De hoofd van de beveiliging was al aan boord (zijn collega’s komen pas in Pointe Noire, Congo, aan boord) en deed zichzelf even voorstellen en iedereen geruststellen dat ze zich geen zorgen over piraten hoeven te maken, want hij is gespecialiseerd in anti-piraterij, piraten vallen meestal alleen tankers en goederenschepen aan, ze hebben de genoemde maatregelen genomen en over het algemeen is er nog nooit een schip met gewapende beveiliging aan boord gekaapt. Hij vertelde ook dat, eenmaal boven de evenaar, wij ook onze ogen open moesten houden voor verdachte kleine schepen, en ’s-avonds onze gordijnen dicht moesten doen omdat we dan in “stealth mode”, dus zonder lichten, zouden varen. Wij zijn toch wel heel benieuwd hoor allemaal!



Het eten om 19:30 was vanavond een “Captain’s dinner”, maar in de praktijk stelt dat op de MS Expedition weinig meer voor dan dat je iets uitgebreider eten krijgt dan anders. De kapitein zelf kwam namelijk pas om 20:30 eten, toen waren de meeste andere mensen al bijna klaar! Maar goed, het was weer eens lekker: we namen allebei garnalencocktail, mosselsoep (zelfs voor mij goed te doen, Hans kreeg de paar mossels die ik had), lam met groente en een meringue-rol met custard toe. Erg lekker! Om toch een klein beetje beweging te krijgen vandaag zijn we daarna naar het sportzaaltje gegaan en heeft Hans een half uur gefietst terwijl ik op de lopende band liep. Ach, het is iets! En onderhand krijg je al haast evenveel beweging met al die trappen op en af gaan de hele dag door (onze kamer op het tweede dek, lounge op de vierde, eetzaal en sportzaaltje op de vijfde)... Na het sporten hebben we even gedoucht en liggen nu nog wat te lezen en te typen tot het bedtijd is; ik heb ook de triplog van de garmin gedownload op de computer, aangezien hij maar een gezet aantal punten onthoudt en oude punten overschrijft als hij erover heen gaat. De klok gaat vanavond een uurtje terug voor morgen in Namibië.



Routes

Dit is de route die we vandaag gevaren hebben:



free counters