Woensdag 10 april: op zee – 576 km gevaren

Vandaag is een hele rustige dag. We zijn al heel de dag bezig langs de Skeleton Coast te varen, maar we zijn zo ver uit op zee dat we nauwelijks de kust zelf kunnen zien. Ik schat dat we er zo’n 5-6 km vandaan varen, gebaseerd op onze garmin, en dat is verderweg dan meestal: meestal zijn we op zo’n 3-4 km ervandaan. Misschien vanwege de verraderlijke kust zelf? In ieder geval zie je dus niets anders dan zee, en het is een beetje heiig op zee dus het is erg schel wit licht – richting de kust is er meer blauwe lucht te zien, dat komt waarschijnlijk omdat er daar minder waterdamp in de lucht zit vanwege de woestijn... Ondanks dat er “niets” te zien is, is het toch heerlijk om bij de grote ramen in de hal op de vierde verdieping te zitten en te kijken naar de zee; bijna hypnotiserend! En af en toe zien we een zeehond of een grote zeevogel.



Er waren vandaag allemaal lezingen waar we niet in geïnteresseerd zijn: de artistieke expeditieleider liet haar aquarellen en tekeningen zien, de muzikale expeditieleider deed voorbeeldjes van Afrikaanse muziek ontleden, en de wijnkenner-expeditieleider geeft weer een wijnproeverij. Dus we hebben lekker heel de ochtend in de hal gezeten bij het raam (onze stoelen goed bewakend, want die plekjes zijn schaars en zeer geliefd!), en gelezen en spelletjes gespeeld op de telefoon en een beetje gehangen en gekeken. Af en toe hebben we even gekletst met iemand, maar meestal zaten we met z’n tweetjes. Vanochtend bleek de wc het opeens niet meer te doen: wc’s aan boord trekken niet door met water en zwaartekracht, maar worden vacuüm gezogen, een beetje zoals in een vliegtuig. Op de onze stond echter geen kracht meer leek het – dus hebben we het bij receptie gemeld, en niet al te lang daarna werd omgeroepen dat er een probleem was met de riolering aan boord waar hard aan gewerkt werd! Na een paar uur werd aangekondigd dat de twee openbare wc’s bij de lounge het weer deden, en later bleek degene in onze hut het ook weer te doen dus we denken dat het nu opgelost is...


Tijdens de lunch hebben we een hele tijd met een grappige Amerikaan zitten praten die heel de wereld gezien heeft en gevoel voor humor: er waren al een of twee rare aankondigingen op de prikborden opgehangen de laatste dagen, zoals dat een klein schoothondje kwijt was geraakt (met als foto een foto van het allerlelijkste hondje op internet), en vanochtend dat er een muggenbetencompetitie was: wie de meeste of meest originele muggenbeten had, won een prijs! Erg grappig natuurlijk, wij dachten dat het de expeditieleiders waren die dat gedaan hadden, maar nu bleek dat hij dus de schuldige was... Hij is tientallen jaren steward aan boord van echte cruiseschepen geweest, waar hij naar eigen zeggen altijd netjes en beleefd en stil moest zijn. En nu geniet hij dus van het passagier-zijn en mogen mopperen als er iets niet goed is! Hij heeft deze grapjes al eens eerder uitgehaald, toen hij als passagier op een ander schip meevoer, en is toen op het matje geroepen, want ze hadden al gelijk door dat hij het was geweest!



Vanmiddag was er een lezing van de expeditieleider gespecialiseerd in fotografie; ik dacht dat dat misschien wel interessant zou kunnen zijn, en hoopte dat het om foto’s zou gaan die deze reis gemaakt zijn. Hans had er niet zo’n zin in dus is in de hut gebleven. Het was uiteindelijk een presentatie van hele mooie shots van over de hele wereld, maar weinig nuttige concrete tips waar je iets mee kon, en geen foto’s van deze reis, dus geen mooie composities in Kolmanskop gemaakt of mooie zee-foto’s. Dat vond ik best wel jammer, want dat spreekt meer tot je verbeelding en daar kun je volgens mij meer van leren dan van een foto van iets waar je helemaal niets mee hebt..


Het avondeten was weer eens lekker, en we hadden gezelschap van dezelfde grappige Amerikaanse man als tijdens de lunch (hij komt wel vaker bij ons zitten), en dit keer ook een Amerikaanse vrouw die niet alleen reisde, maar die nooit met haar man aan dezelfde tafel zat om te eten, omdat, zo zei ze, hij haar verhalen zat was en zij de zijne! Het was wel gezellig en de Amerikaanse man probeerde om naar het winkeltje te gaan, maar dat is een ongelofelijke uitdaging: het winkeltje is een half uurtje open na iedere maaltijd, maar wanneer precies de maaltijd dan eindigt is onduidelijk, en wij staan altijd voor een dichte deur als we willen kijken. Nu bleek dat die Amerikaan hetzelfde probleem had, en maar nooit kon ontdekken wanneer het winkeltje open was: dat was wel grappig, we maakte al grapjes zoals dat hij zijn 3 minuten slot gemist had en zo. De vrouw die bij ons aan tafel had gezeten schrijft blijkbaar boeken en is zelfs al blijkbaar een paar keer bij Oprah geweest om haar boeken te presenteren (iets over financiën en emoties of zo)! Olivia (Liv) Mellan. Hans en ik hadden allebei al zoiets gehad van dat ze er vaag bekend uitzag, maar daar denk je natuurlijk niet gelijk aan...


We hebben een rustige luie dag gehad en morgen hebben we weer een volle dag op zee... De garmin doet het nog altijd fantastisch – ik haal iedere dag de triplog binnen op de laptop en wis dan de data op het toestel. Tijdens dat binnenhalen moet ik hem wel even 5-10 minuten onderbreken, maar aangezien we bijna alleen maar rechtdoor gaan en maar zo’n 25 km per uur gaan is dat geen punt, plus ik kan de punten verbinden. Op de laptop verzamel ik dan de route in een bestand, en teken op het land ook de routes uit die we tijdens de excursies rijden...


Routes

Dit is de route die we vandaag gevaren hebben:



free counters