Maandag 15 april: op zee, 543 km gevaren

Vandaag was weer een vaardag; dus mochten we uitslapen, het ontbijt was pas om 8 uur vanochtend. Na het ontbijt kregen we een pittige en enigszins deprimerende lezing van onze ethno-historicus David over vrouwen in dorpjes, de cultuur, dagelijkse zaken en natuurlijk ook onherroepelijk de initiatierites en de daar vaak bij behorende vrouwenbesnijdenis. Hij vertelt heel warrig, is echt een verstrooide professor (is ook écht een professor, en doktor, en nog een paar titels), maar zijn onderwerpen zijn interessant en hij weet er ontzettend veel over. Vrouwenbesnijdenis en de initiatierites zijn niet per se zijn onderwerpsterrein, maar hij was toevallig in een van zijn vaste dorpjes toen zo’n periode begon (om de zoveel jaar houden ze een initiatieperiode), en had inmiddels zo veel vertrouwen opgewekt bij zijn gastheren dat in plaats van hem wegsturen ze hem juist wezen waar hij foto’s moest maken. Het contrast tussen de vrolijke lieve open kindergezichtjes vóór de initiatierites, en de bedrukte, bedroefde en “oude” ogen naderhand was schrijnend. En het was verrassend om te horen in hoeverre de vrouwen eigenlijk de boel regelen; ze doen het meeste zware werk, maar zij zijn ook degene die de vrouwenbesnijdenis in stand houden en uitvoeren (de mannen in deze dorpjes maakt het niet zo veel uit) en als ze voorbij de leeftijd van kinderen krijgen zijn worden het machtige wijze oude vrouwen waar iedereen veel respect voor heeft en die veel controle en macht hebben...



Na deze lezing hebben we wat rondgehangen bij de grote ramen in de gang, daar zijn kleine zitjes, en af en toe een beetje gekletst met mensen. Onder andere met Conrad, die we een aantal dingen verteld hebben die wij voelen en zien op deze reis. Het belangrijkste is dat het nog niet voelt als een expeditie-trip, en we verwachten dat dat nog wel gaat veranderen, want na vandaag gaan we meer met zodiacs rondcruisen op zee, meer dingen doen per dag, en komt er meer beweging in, maar we willen toch onze zorgen hierover uiten voor het te laat is en de reis voorbij is. Ook gaven we suggesties: zoals, het is eeuwig zonde dat we Cape Cross ten noorden van Swakopmund overgeslagen hebben – daar zitten tienduizenden zeeleeuwen op het strand en in de zee, en zou een geweldige kans zijn geweest om de zodiacs te water te laten en ze vanuit zee te bekijken. Nou ja, het hotel in Pointe Noire is ook zoiets, daar zat men, zoals overduidelijk bleek, over het algemeen niet op te wachten. En we vermoeden dat we het monument voor de Evenaar ook niet zullen bezoeken, dat is een monument op een van de kleinere eilandjes van Sao Tomé, net iets teveel uit de route... Maar ja, in Spitsbergenlag de 80e breedtegraad ook niet echt op de route, en daar zijn we ook overheen gevaren! Conrad begreep het allemaal en gaf ons ook grotendeels gelijk, hij voelt het ook.


Ook hebben we een eerste aanzet gemaakt om met Conrad over Afrika te praten; wij denken dat hij ons op een prachtige manier rond zou kunnen leiden in de Okavango, de vraag alleen is hoe duur dat wel niet zal zijn. Botswana in het algemeen en de Okavango in het bijzonder is namelijk behoorlijk duur, en de Okavango is met allerlei superdeluxe lodges bezaaid waar je overnachting drie en soms zelfs vier cijfers per nacht kost!! Dat willen we niet, en kunnen we ook niet betalen; wij zoeken meer een puurdere, simpelere ervaring, zoals we met Bhejane in de Kalahari hadden. Conrad begreep het helemaal en leek zelfs wel enthousiast om ons mee te kunnen nemen als zijn gasten, dus daar zullen we nog wel eens op terugkomen. We denken wel dat hij begrijpt wat we zoeken, en waarschijnlijk zal zoiets niet een van onze meest goedkope reizen zijn, maar met geluk zal het een ervaring worden waar je nog jaren op teert, net zoals onze mooiste wilderness-ervaringen zoals Antarcticaen de Kalahari...


Terwijl we in die zitjes zaten kwam de hoofd beveiliging opeens aanzetten, en fluisterde haast dat, aangezien wij zo geïnteresseerd waren in veiligheid, vanavond tijdens het wijnproeven de wapens getest zouden worden op het achterdek. En dat we het aan niemand mochten vertellen, maar we moesten dus aan het begin van de wijnproeverij richting het achterdek gaan en mochten op dek 6 toekijken (ze doen de oefening dan waarschijnlijk op dek 5 of 4). De reden dat ze het tijdens de wijnproeverij deden is omdat dan de zaal het volst zit; bijna iedereen komt daar voor opdagen. We waren vereerd! We hebben weleens met hem staan praten deze afgelopen dagen en we tonen altijd interesse, en dat loont nu dus blijkt...


Vlak voor de lunch kregen we nog een zodiac-uitleg. Ik geloof dat iedereen aan boord onderhand wel eens in een zodiac geweest is, maar het is verplicht om de veiligheidsuitleg te geven dus dit was ook de enigste lezing waar aanwezigheid getoetst werd! De lunch was iets bijzonders: een Aziatisch buffet – ze hadden zelfs de eetzaal versierd met Chinese lampionen, vlaggetjes en de Filippijnse vlag! En het was erg lekker... Het is alleen nog altijd zo snikheet in de eetzaal, zelfs al is het nu in de rest van het schip onderhand wat beter te doen. Het had vannacht zelfs geregend, waardoor het vanochtend lekker koel was en “maar” 29 graden... overdag bleef het nog altijd regenen, en tussen regenbuien door zijn we na de lunch even naar de brug gelopen om te rond kijken, en ook om te checken of we toch ook nog wel iets zullen horen als we over de evenaar gaan. Want op deze reis zijn we niet meer zo zeker van dingen die we anders als zeker zouden aannemen. De tweede stuurman stond eerst alleen en sprak bijna zijn mond voorbij over een “evenaars-feest”, toen de kapitein binnenkwam en hij besefte dat hij tegen een passagier aan het praten was die nog van niets wist! Lachen... maar wij gaven aan dat we niets hoefde te weten, we waren al lang blij dat er iets zou gebeuren en we zouden het zonde vinden als er niets mee gedaan werd.



Toen was het tijd om naar onze hut te gaan; de airco deed het leek het wel beter te doen, en de kamerjongen had een handdoekaapje gevouwen en opgehangen aan het ventilatierooster! Lachen! Hij stond nog verderop in de gang dus we hebben hem natuurlijk een complimentje gegeven. ’s Middags om 17 uur was er een briefing voor morgen: we gaan voor anker bij Sao Tomé en hebben dan een vol programma op het eiland. En daarna komt Neptunus aan boord want vlak bij Sao Tomé gaan we de evenaar over! Na de briefing was een lezing van de man die het gezelschap van Road Scholars begeleidt, over de grote Zulu-overwinning over de Engelsen bij Isandlwana in 1875 – een heel interessant onderwerp maar de man vertelde zo orerend en heen-en-weer dat ik nauwelijks kon concentreren en constant de draad kwijt raakte. Toen hij klaar was zou het wijnproeven beginnen, dus wij gingen weg want we drinken geen wijn – plus we wilde natuurlijk naar het achterdek – maar niemand vond het dus raar dat we weggingen.



Op het achterdek waren de veiligheidsmannen al bezig om de boel op te zetten. Wij stonden op dek 6, en op dek 5 (waar het “zwembad” opgezet was) hadden zij alle toegangen afgezet naar het dek – zij zouden vanaf dek 5 de zee in schieten. En ze hadden ook de toegangen op dek 4 afgezet, want daar is een klein buitendek waar alleen de bemanning mag komen, meestal in gebruik bij aanmeren, en daar schieten ze overheen. Er waren wat officieren komen opdagen, allerlei bemanning (misschien wel een stuk of tien totaal) en op dek 7 maakte de scheepsschilder zich ook comfortabel; ze kwamen kijken want niemand had ooit gezien dat een schot gelost werd op dit schip. En wij stonden er als enigste passagiers – we hoorde over de radio wel dat de kapitein aan zijn tweede man die daar al stond vroeg of alles klaar was, en of er passagiers stonden, en toen de officier dat bevestigde hoorde we de kapitein zeggen “wacht maar tot 18:30 dan gaan ze naar de wijnproeverij”, waarop de officier moest lachen, naar ons keek en terug antwoordde dat hij dat ernstig betwijfelde.



De kapitein kwam een paar minuten later ook opdagen en gelukkig was het geen probleem dat we daar stonden; de hoofd beveiligingsman gaf met een gebaar aan dat het ok was. Er is nog een andere passagier komen opdagen maar die was na niet al te lang weer weg – hij wilde zeker wel naar het wijnproeven! De drie beveiligingsmannen hebben ieder 4 schoten gelost, en toen bood het hoofd van de beveiliging de kapitein ook aan om te schieten. Die had dat nog nooit gedaan, en wilde het wel proberen: hij heeft 2 schoten gelost en bood zijn eerste officier de laatste 2 aan. Die is Russisch en waar de kapitein er een aantal minuten over deed met een uitgebreide instructie pakte hij gewoon het wapen op en schoot in een paar tellen zijn 2 kogels weg! Het was interessant om te zien, en ook wel vreemd: het is zo’n gevaarlijk wapen. De kapitein was er een paar uur later nog van overdonderd dat hij twee schoten had gelost, en had een van de hulzen in zijn zak gestoken als souvenir!



Het geheel duurde 9 minuten, en toen ze klaar waren hebben we onze foto’s, en de filmpjes die Hans gemaakt heeft, op een USB stick gezet en voor het eten nog even gelijk naar de brug gebracht voor de kapitein. Die was er niet op dat moment maar het hoofd van de beveiliging wel, dus we hebben aan hem uitgelegd dat er misschien niets tussenzit maar alles wat we hadden op die stick stond en hij hem na de kapitein mocht overnemen – misschien zit er nog iets goeds voor ze tussen, wie weet. Het schip moet in het kader van piraterij ’s avonds zo veel mogelijk verduisterd worden, los van het absolute minimum om veilig te kunnen varen natuurlijk. Vandaar dat onze patrijspoorten gesloten werden, en op andere deks verduisteringsgordijnen gebruikt worden (niet dat die vanavond dichtgedaan waren!). Wij denken dat dat is om niet teveel op een passagiersschip te lijken, hoewel dat niet echt strookt met wat ons verteld is, want een passagiersschip zou daarbij juist geen gevaar lopen. Wij vragen ons dan af wat ze ons niet vertellen... Maar goed, maakt niet uit, we zijn niet bang en zijn in goede handen lijkt ons. De brug had ook een verduisteringsoplossing: rond de kaartentafel waar toch wel veel licht voor nodig is was een gordijn gespannen. Daardoor was de rest van de brug in totale duisternis, en kon men nog wel normaal aan de kaartentafel werken. Hans was vanmiddag trouwens verrast om te horen dat de papieren kaarten nog altijd het hoofdnavigatiemiddel zijn, en de computer de tweede... Met name vanwege het overzicht dat een grote papieren kaart geeft.


Vanavond gaat de klok weer een uur terug, we zijn nu twee uur vroeger dan Nederland en meer zal het niet meer worden. Na het eten hebben we nog een tijdje staan kletsen op dek 4, onder andere met de kapitein die vertelde dat hij de boodschap en de USB had ontvangen en deze door zou geven aan het hoofd van de beveiliging. Hij stond nog een beetje te stuiteren van het schieten en liet ons de huls in zijn zak zien, maar zei ook dat het de eerste en laatste keer was!


Routes

Dit is de route die we vandaag gevaren hebben:



free counters