Donderdag 18 april: op zee, 550 km gevaren

We gaan meeste dagen ’s ochtends voor het ontbijt nog even een kwartiertje naar dek 7 om te kijken en uit te waaien. Meestal zijn we een flink eind uit de kust, maar nu zitten we op open zee en is er echt niets te zien behalve af en toe dolfijnen, en regelmatig vliegende vissen die voor het schip uit het water komen springen. Ze kunnen echt ongelofelijke afstanden vliegen – wel zeker 50 meter soms! Volgens de gps varen we echt met een grote bocht om Nigeria heen – we blijven steeds zo’n 300 km van de kust vandaan.



Vandaag is weer een zee-dag, dus veel lezingen en activiteiten. Vanochtend na het ontbijt kregen we van onze ethno-historicus een interessante lezing over religie, macht en voodoo, of Vodon zoals het in Afrika heet – met als zijartikel de slavenhandel, die de Vodon naar Amerika meenamen waar het “voodoo” werd. Ik vroeg aan het einde hoe het dan zat met het woord “juju”, dat ik ken uit Nigeria en hetzelfde betekent als voodoo (alles omvattend van magie, medicijn, bijgeloof, macht, vloek en bescherming, enz) – ik dacht altijd dat juju namelijk de West-Afrikaanse benaming was, maar David legde uit dat juju heel specifiek voor de Niger-Delta is. Als we geluk hebben geeft hij daar deze reis nog een lezing over. Hij vertelde ook een grappig verhaal over hoe het bekijken van de geslachtsdelen van een vrouw alle voodoo ongedaan kon maken. Daarom zijn er verhalen van vrouwen die in oorlogstijd hun achterwerk lieten zien aan de vijand en de vijand daarbij het bijltje erbij neerlegde en opgaf. Want als jij gelooft dat jouw beschermende medicijnen die je onkwetsbaar maken niet meer werken, dan ga je ook niet meer vechten natuurlijk! We gaan de komende dagen hopelijk een echte voodoo-markt bezoeken, wat een heel heftige excursie zal worden vermoed ik. Blijkbaar kun je namelijk gewoon de benodigde materialen voor de meeste voodoo zo op de markt bij elkaar shoppen! We zijn benieuwd...


Ik ben daarna nog naar een lezing over Afrikaanse kralen, brons en stoffen gegaan, die op zich wel leuk was maar het was een oppervlakkige lezing dus ik wist eigenlijk het meest al van vroeger en kon er weinig nieuws uit halen, wat ik wel gehoopt had. En de vragen die ik had kon ze niet echt beantwoorden. Maar op zich altijd leuk om te zien! De handdoekbeesten waren trouwens weggehaald en verhangen door een handdoekpenguïn – als de steward slim is heeft hij onze handdoekolifant en handdoekaap gewoon bij een ander in de hut weggezet!


Na de lunch zijn we afgetaaid naar de hut, en we waren moe dus lagen binnen niet al te lange tijd allebei diep te slapen. Het is wonderlijk maar hier aan boord dromen we zo enorm veel (Hans vaak ook wel redelijk eng) en we dromen zelfs tijdens de middagdutjes! In de middag om 16:45 uur moesten we naar de lounge voor een korte briefing voor morgen, en daarna een lezing over Congo en hoe Leopold daar aankwam als persoonlijk bezit. Interessant, en luguber om te horen wat daar allemaal al vanaf de vroegste tijd gebeurde... Het bleek tijdens het theepakken voor de briefing en de lezing dat heel veel mensen stevig geslapen hadden vanmiddag – ze gaven het allemaal een beetje schaapachtig toe en waren opgelucht als bleek dat ze niet de enigste waren geweest! Bij de twee lezingen vanochtend hadden we ook al veel knikkebollende hoofden gezien en ook gewoon mensen die heel de lezing geslapen hebben. Wat het precies is weten we niet, maar het zou een combinatie van de beweging van het schip kunnen zijn (je lichaam is constant aan het compenseren en balanceren, zelfs bij de lichtste bewegingen), de luchtvochtigheid, de warmte, de buitenlucht, de lange excursiedagen en gewoon ook natuurlijk het reizen in het algemeen...



We zijn na de lezing nog even naar dek 7 gegaan om uit te waaien en toen naar de bibliotheek om daar eens rond te kijken, daar zijn we deze reis nog niet geweest. Er lagen wat krantenuittreksels, maar alleen Amerikaans nieuws dus Hans heeft zijn nieuwsshot nog niet kunnen halen (thuis kijkt hij graag nieuws). We weten totaal niet wat er in de wereld gebeurt en dat is op zich best een lekker gevoel! Zelfs wifi is moeilijk: als we verbinding hebben (alleen in de hele luxe hotels in Namibië en Congo tot nu toe) is het vaak een onbetrouwbare verbinding waarbij zelfs tekstmailtjes veel moeite kosten. We sturen als het lukt mailtjes naar ons blog, maar kunnen daar geen plaatjes bij doen want dat lukt gewoon niet. Gek genoeg hadden we gisteren in Principe even een internetverbinding die wel de meeste post binnenhaalde, maar onze mailtjes niet verstuurde – en mobiel bereik hebben we sinds het vasteland niet meer. Ach, we doen het op zich al veel beter dan verwacht met internet deze reis, we hebben tot nu toe drie keer de mail binnen kunnen halen.



Routes

Dit is de route die we vandaag gevaren hebben:



free counters