Dinsdag 23 april: op zee – 546 km gevaren

Heerlijk, onze eerste dag op zee na vier enerverende en vermoeiende dagen in West-Afrika! Iedereen heeft er zelfs naar uitgekeken, en vandaag was dan ook een lekkere relaxte dag. Het begon al met ontbijt dat een uurtje later was dan normaal, waardoor we echt het gevoel hadden uit te slapen: de wekker ging nou om 7:30 in plaats van 6:30... Voor het ontbijt zijn we nog even zoals altijd gaan uitwaaien boven op dek, en na het ontbijt hebben we de twee stoeltjes opgezocht bij de grote ramen in de hal op dek 4, waar we gewacht hebben tot het tijd was voor de eerste lezing. Terwijl we daar zaten kwam een Australische waar we weleens mee kletsen, die veel humor heeft en die heel de wereld gezien heeft (en twee jaar in Nederland bij de Aldi gewerkt heeft) naar ons toe. Ze wilde mij een persoonlijke vraag stellen... Hoe oud ik wel niet was? Ik moest lachen en vertelde dat ik 33 jaar oud was, waarop ze vertelde dat zij een discussie had gehad met een van de nieuwe mensen aan boord, een jonge gast van 21 jaar oud. Zij had ook gedacht dat ik rond de 30 was, maar hij had een oogje op mij en dacht dat ik 23 jaar oud (en single) was!!! Mijn ego was enorm gestreeld natuurlijk, maar ik ben bang dat ze hem toch uit de droom zal moeten helpen... Hans kreeg ook weer een kleine egoboost toen de Australische dacht dat hij ook ergens in de 30 was. Tja, hij gedraagt zich wel jonger (gelukkig!) maar hij is toch echt iets ouder dan dat hoor: 54. Ze kon het amper geloven!



De eerste lezing van de dag was een nogal deprimerende lezing over de papegaaienhandel in de wereld, toegespitst op de favoriete en iconisch papegaai, de African Grey: blijkbaar mogen er wereldwijd geen wild-gevangen papegaaien meer verhandeld worden, enkel nog tam-geboren. Dus wat ze doen is wilde papegaaien vangen in Afrikaanse landen of landen met minder strenge regels en dan gedwongen laten broeden tot ze van uitputting sterven. Die eieren leveren tam-geboren papegaaien op, die zonder enig probleem geëxporteerd mogen worden... Ongelofelijk. Er is onderhand haast een African Grey maffiahandel ontstaan, en er is daarnaast ook een levendige handel in veren van bepaalde papegaaiensoorten. Zo is er een papegaaiensoort die eigenlijk bedreigd is en waar een quota op ligt voor export, maar dan kijken ze alleen naar levende dieren. Ondertussen worden er letterlijk tientallen kilos staartveren van deze soort naar Amerika geëxporteerd voor visvliegen... bah.


Na deze lezing zijn we weer even lekker in onze hut gaan rondhangen, waar Hans een broodnodig dutje gedaan heeft. Tijdens de lunch kwam Conrad en onze verstrooide professor David bij ons zitten, dus hebben we gezellig gekletst. Onder ander met Conrad over Botswana en wat hij eventueel voor ons zou kunnen doen qua de Okavango Delta bezoeken. Nou we schrokken van de prijzen waar hij over praat om ergens iets te kunnen doen; ik snap wel dat hij ons de allerbeste ervaring gunt en dus de allerbeste en dus helaas ook dure lodges aanraadt, maar wij moeten er goed over nadenken of het ons de moeite waard is. Je praat namelijk over minimaal 1000 dollar per nacht voor ons tweeën... dat is zo’n 750 euro, en dat is echt enorm veel geld voor een paar dagen. Ik weet wel dat Botswana duurder is geworden de laatste jaren, en zich meer probeert te richten op de high-end toerist. Maar dan denk ik dat we waarschijnlijk toch voor een iets minder wauw ervaring zullen moeten gaan... Maar goed, we houden contact en hij zou ons een paar adresjes geven om bij te informeren.


Na de lunch zijn we naar beneden gegaan, waar ik de mango geslacht heb die we een paar dagen geleden kreeg van een medepassagier. Het ging lastig, met het zakmes, maar het lukte wel, en we hebben hem boven de wastafel naar binnen geslurpt... Heerlijk, zo lekker zoet en ongelofelijk sappig! En toen we weer een beetje schoon waren ben ik de afgelopen dagen gaan bijtypen – ik wil zo veel mogelijk details opschrijven want die vergeet je zo snel, en dat zijn nu juist de leuke dingen om later terug te lezen. Maar dat betekent wel heel veel typen en dat betekent achterraken op schema met 4 van zulke lange drukke dagen achter elkaar! Dus ik had een inhaalslag te maken… Echter zo rond 14:30 begonnen mijn ogen dicht te vallen dus heb ik even een flink dutje gedaan! Om 16:30 was er weer een lezing van onze verstrooide professor en ethno-historicus David, over de Ashanti in Ghana. Zijn lezingen zijn heel erg interessant met veel mooie foto’s, maar eigenlijk totaal niet te volgen want hij weet heel veel over zijn onderwerpen maar praat heel warrig en van de hak op de tak. Toch altijd wel leuk en grappig om naar toe te gaan!



We werden vlak voor deze lezing aangesproken door een vrouw die gehoord had dat ik tijdens de recap en briefing gezegd had dat wij wel een hele leuke ervaring hadden gehad in de markt. Er waren tijdens die briefing namelijk wat geluiden over hoe eng en bedreigend het was overgekomen, en ik wilde dat nuanceren. Zij had duidelijk ook een enigszins enge ervaring gehad en wilde weten hoe wij er zo’n plezier hadden kunnen hebben! Dus na de lezing kwam zij bij ons zitten en vertelde we haar over hoe wij het “aangepakt” hadden. De truc is met name om te bedenken dat het ook maar mensen zijn, ze je niet zullen opvreten en proberen om uit de “verkoper/slachtoffer” rollen te komen – wat het beste werkt met humor. Ze nam nog net niet notities geloof ik hihihi! Een andere vrouw die erbij kwam staan moest wel lachen en vond ook dat we goede tips hadden – met name mijn tactiek om te zeggen dat ik in Nigeria gewoond had en dus alle stoffen enz al had vond ze een goeie, want haar man had in de jaren 60 in het Vredescorps in Nigeria gezeten dus zij kon ook wel zo’n wending verzinnen...


In de late middag zijn we nog even boven op dek gaan uitwaaien: er hingen grote donkere regenwolken in de verte voor en bakboord van ons, en de zon, die al bijna onderging, probeerde af en toe erdoor heen te prikken plus er waaide een lekker windje dus het was best lekker! We kregen onderweg naar onze hut nog een tweede mango toegestopt van de medepassagier van wie we de eerste hadden gekregen, want zij kreeg ze in haar eentje maar niet op, dus die hebben we gelijk geslacht – hij was al half rot. Vlak voor het eten was weer eens een wijnproeverij en daar gaan we nooit heen, dus zijn we in de stoeltjes bij de grote ramen in de hal gaan zitten om wat te kijken en te wachten tot het etenstijd was, toen opeens de scheepsdokter bij ons kwam zitten. Of ze nu licht aangeschoten was of emotioneel erdoorheen zat of allebei (er was eerder die dag een oproep voor haar geweest, waarschijnlijk een noodgeval), ze moest duidelijk even haar hart luchten en kwam even kletsen, maar heeft ook onder andere verteld over hoe sommige mensen zonder enige rekening te houden met zichzelf of anderen toch op deze reis mee zijn gegaan, terwijl ze wel degelijk medische problemen hadden.



Zo was er een oudere vrouw die twee jaar geleden gevallen was en sindsdien niet meer wilde/durfde te lopen – voor deze reis begon was ze pas net weer een paar maandjes noodgedwongen aan het lopen, maar zij is degene die in Angola omviel, en sindsdien zit ze weer in een rolstoel – al 10 dagen! En op een schip is dat bijzonder onhandig. Plus de dokter verzuchtte dat er écht fysiek niets mis is met haar, ze heeft haar zelfs in Angola een scan laten doen om te verzekeren dat er niets gebroken is: maar ze weigert gewoon weer te lopen. Een vorm van aandacht zoeken zeker… Een andere passagier kwam aan boord nadat hij, zo bleek achteraf, drie dagen ervoor nog in het ziekenhuis had gelegen voor een operatie en afgeraden was om te gaan. De scheepsdokter kwam er een paar dagen na vertrek achter dat hij een enorme abces had op zijn buik, die echt bijna op scheuren stond. Wat doe je met zoiemand? Je moet hem verzorgen zelfs al weigert hij haar goede informatie te geven over wat er precies mis is, er is een wezenlijke kans dat er iets misgaat waardoor hij met spoed geopereerd moet worden, en dat zet heel de reis op zijn kop, en ondertussen loopt hij gewoon vrolijk rond, potentieel een tijdbom! Geen wonder dat ze er even doorheen zat. Ze vond het in ieder geval fantastisch dat wij elkaar gevonden hadden (ze had natuurlijk in de medische formulieren gezien wat onze leeftijden waren) en dat we al 8 jaar samen waren en zo genoten van het reizen dat we er ons leven op ingesteld hadden...


Wij zijn gewoontedieren dus wij gaan altijd op dezelfde plek zitten in de eetzaal. We kunnen ook prima op andere plekken zitten maar ach, waarom zou je moeilijk doen als je een goed plekje hebt. Met ons zijn er vele anderen die dat ook doen, met name in de alkoof waar wij graag zitten: het is daar gewoon wat rustiger en prettiger. Er staan onderhand nog net niet naambordjes! Vanavond waren er twee verjaardagsfeestjes in het grote gedeelte van de eetzaal, en dan komen er “vreemden” op onze plekken zitten die daar niet terecht kunnen. Omdat wij nog zo lang met de scheepsdokter hadden zitten praten waren we onze vaste plek kwijt. Dus zijn we bij onze achterburen aangeschoven, een oud Amerikaans stel die ook bijna altijd alleen zitten. Het bleek enorm gezellig te zijn, want zij had een leuk gevoel voor humor en hij was een hobby-historicus die geïnteresseerd was in de tweede wereldoorlog, en dat is natuurlijk Hans zijn ding! Dus we hebben erg gezellig en lang gekletst over van alles en nog wat...


Routes

Dit is de route die we vandaag gevaren hebben:



free counters