Maandag 8 april: Luderitz en Kolmanskop, Namibië – 377 km gevaren

We waren vanochtend redelijk vroeg wakker: ontbijt was om 7:30, maar wij stonden al iets na 7 uur op dek om te kijken terwijl we de kust benaderde. Er was namelijk omgeroepen dat er “honderden” dolfijnen waren aan bakboord! Dat was iets overdreven, maar een paar hebben we wel gezien, waaronder eentje die een keer vlak bij de boot uit het water sprong. De loodsboot voer weer langszij om de loods af te zetten aan boord, en dat gebeurde weer vlak onder ons – het is altijd wel een leuk gezicht. Na het ontbijt hadden we tot 9 uur vrij, dus heb ik de rugzak ingericht: limonadewater voor Hans, kraanwater voor mij, de zonnebrandcrème, petjes, zonnebrillen en natuurlijk fototoestellen en identiteitspasjes voor de boot (die moet je bij het van en aan boord gaan laten zien zodat ze weten wie wanneer waar is). Luderitz is een woestijnstadje, dus drinken en bescherming tegen de zon is heel belangrijk! Tijdens het ontbijt benaderde we de haven, en na het ontbijt zijn we gelijk naar buiten gegaan om te kijken hoe er aangelegd werd. We hadden een smsje gestuurd naar Nederland en kregen nog wat leuke reacties voor het tijd was om door de immigratie te gaan.



De expeditieleiders hadden ons gisteren alvast immigratieformuliertjes gegeven om in te vullen zodat de douane vandaag snel zou verlopen, en ik denk dat ze gehoopt hadden dat ze daarmee zouden kunnen vermijden dat iedere passagier ook nog eens apart door de douane zou moeten. Maar vanochtend werd omgeroepen dat de douaneambtenaren die aan boord waren gekomen toch nog een gezichtscontrole wilde doen, in andere woorden we moesten toch nog ieder individueel langs de douane voor we aan land konden. Dus we werden per dekdeel opgeroepen om naar de receptie te komen, waar we onze paspoorten met immigratieformuliertjes erin terugkregen en langs de douane moesten. Bij ons hadden ze het paspoortnummer (het enigste dat ik niet kon invullen want ik kreeg ons paspoort niet mee) verkeerd ingevuld. Het meisje van de douane was daar niet blij mee maar kon er gelukkig wel mee omgaan; voor hetzelfde geld weigert ze het formuliertje – bureaucratie is zo belangrijk in Afrika en bureaucratische regels zijn heilig! Bij mij was dit al de tweede keer: zondag bij het uitchecken uit Zuid-Afrika hadden ze “Nieuw Zeeland” op het immigratieformuliertje gezet bij mijn nationaliteit. We hebben het tegen de hoofd expeditieleider gezegd, die daar inderdaad ook niet blij mee was en ons aanraadde om later vandaag met de purser te praten, omdat hij verantwoordelijk was voor het invullen van de extra gegevens.



Na de douaneformaliteiten (we verheugen ons al om onze paspoorten vol met stempels terug te krijgen!) moesten we nog even wachten tot we omgeroepen werden om van boord te gaan. De bussen stonden al klaar en wij konden in een klein 12-persoonsbusje stappen. We werden eerst naar het Goerke-huis gebracht: een groot mooi landhuis op een van de heuvels van Luderitz, van een rijke diamantenexploitant geweest. Het was inderdaad een heel mooi ingetogen Jugendstil-stijl huis, en het uitzicht over het stoffige stadje was ook wel leuk – zeker omdat we in de verte de MS Expedition konden zien liggen in de haven! Dat is toch je thuis tijdens zo’n reis... Vanuit het Goerke-huis hebben we een wandeling door het stadje gedaan. Daar was niet zo heel veel bijzonders aan; het is een stoffig ingedut woestijnstadje dat grotendeels begin 20e eeuw is gebouwd, dus de huizen zijn in een soort grove Duitse Jugendstil-stijl gebouwd. De gevels zijn in allerlei kleurtjes geschilderd en dat is wel grappig om te zien, maar wij werden bevestigd in onze besluit in 2008 om niet de ruim 200 km heen en terug te rijden om Luderitz te bezoeken – het is gewoon niet zo heel bijzonder.



De stadswandeling eindigde in een piepklein stoffig museumpje over van alles en nog wat met betrekking tot Luderitz – van diamanten tot fossielen tot lokale bevolkingen, enz. We mochten er geen foto's maken, ik heb er stiekem toch een paar voor het archief gemaakt... Vanuit hier vertrokken we, met wat gewacht en gedraai tot iedereen teruggevonden was en de permit geregeld, richting Kolmanskop, een spookdorpje midden in het sperrgebiet oftewel verboden terrein. In het sperrgebiet worden diamanten gewonnen door de Beers, die dat al honderden jaren doen in Namibië: het is in Namibië verboden om ruwe diamanten te bezitten, want die zijn per definitie van de staat, en het is blijkbaar ook verboden om duiven te houden, omdat die vaak gebruikt werden om diamanten het sperrgebiet uit te smokkelen!



Kolmanskop was erg interessant en leuk om rond te lopen; een spookdorpje dat volledig verlaten is en opgeslokt wordt door het woestijnzand... Het is rond het einde van de negentiende eeuw, begin twintigste eeuw opgebouwd door diamantwinners in een razend tempo toen er door stom geluk diamanten gevonden werden in de Namib-woestijn, en na korte tijd al weer verlaten omdat het gewoon niet leefbaar was; daar konden we ons wel iets bij voorstellen, het ligt midden in de woestijn zonder enige waterbron! Het moet een schatrijk dorpje geweest zijn, want er staan restanten van prachtige landhuizen. In het hoofdgebouw dat een soort school/gymzaal/theater leek te zijn geweest konden we ook echte (gepolijste) diamanten kopen, en ik moet eerlijk zeggen dat we wel enigszins in de verleiding waren om het te doen, want ze leken zo goedkoop: de kleinste diamant was zo’n 2,5-3 mm doorsnee (geen idee hoeveel karaat) en kostte maar zo’n 60 euro. En de grootste die ik zo gauw zag liggen was misschien wel 5-6 mm doorsnee en kostte zo’n 500 euro. Volgens mij niet zo duur voor toch wel redelijk grote diamanten! Maar ja, wat moeten we met zo’n glimmersteentje, we hebben geen van beide echt iets met diamanten en ik ben al door Hans behangen met diamanten hihihi (kleintjes hoor, een kleintje in de armband die ik van hem kreeg toen we elkaar pas net kende, en een iets grotere in mijn trouwring)... Dus we hebben het niet gedaan!



Wij hebben er een uur rondgewandeld en veel in en om deze huizen gekeken; sommige waren helemaal opgeslokt door het zand, zodat er op de eerste verdieping geeneens ruimte meer was om te staan en het dak half ingestort – anderen hadden enkel nog maar wat zand op de begane grond en waren nog redelijk intact. Het moeten mooie huizen zijn geweest met koele kamers; maar tegen het woestijnzand waren ze niet bestand! Een landhuis was pas volledig opgeknapt, en dat was echt zonde; het werd daardoor een steriele lege ruimte zonder enig karakter. De rest waren gelukkig nog in hun natuurlijke staat, en dus heel bijzonder om in rond te neuzen. Ook was er een winkelstraatje met bakker, slager en ijsboer waar we bijna overal even binnen konden kijken. Het was een aparte sfeer!



Vanuit Kolmanskop zijn we teruggebracht naar het schip, waar we even onze spullen in de hut gelaten hebben en de garmin weer aangezet (we zouden zo vertrekken namelijk), en daarna al weer konden gaan eten. Het was inmiddels 13:30 en ontbijt was al weer een tijdje geleden, plus in dat mulle zand lopen is best inspannend, dus we hadden best een beetje trek en zijn na het eten en het vertrek naar onze hut afgetaaid om te rusten. Het vertrek was weer leuk om naar te kijken, want er zwom weer een zeehond in de haven, en het wegvaren was duidelijk een enigszins ingewikkelde manoeuvre want het waaide en de MS Expedition was krap “ingeparkeerd” tussen twee andere schepen, waardoor we gemakkelijk op de voorste, de MS Explorer, zouden kunnen waaien. Uiteraard ging het zonder enig probleem. Vanmiddag wordt er een natuurfilm en een lezing over vogels gegeven, daar hebben we niet zo’n behoefte aan dus we blijven lekker in onze hut tot het einde van de middag. De dagelijkse briefing is om 18:45, dan wordt de dag besproken en informatie gegeven over wat er morgen gaat gebeuren...



Hans en ik hebben wat zitten lezen, schrijven, en dutten, tot een uur of 17:30 uur toen we besloten naar boven naar de lounge gegaan om wat thee te halen, een beetje te kletsen en de briefing af te wachten. Met een aantal mensen aan boord kunnen we het wel goed vinden en kletsen af en toe met elkaar; de rest zeg je meestal niet veel meer dan goedendag tegen (hoewel niet iedereen ook antwoordt!). Maar het is nog vroeg dus er kunnen nog allerlei omgangsvormen ontwikkelen. Op het moment zijn er een paar Amerikaanse stellen waar we wel mee kunnen kletsen, en wat alleen-reizende figuren van allerlei nationaliteiten. Typisch hoe er dan toch relaties zijn tussen waar mensen geweest zijn: een Spanjaard die 4 jaar in Nederland gestudeerd heeft en een paar jaar in Colombia en Venezuela gewoond heeft, een Australische die in haar wilde jonge jaren door Europa trok en 2 jaar min of meer illegaal (zonder werkvisa) in onder andere het distributiecentrum van de Aldi in Nederland gewerkt heeft, dat soort dingen komen we op dit schip tegen.



Tijdens de briefing werd er nog even teruggekeken op de mooie fotokansen die we in Kolmanskop hadden, en wat verteld over de oceaan rond Namibië (er loopt blijkbaar een koude stroom recht vanuit Antarctica tegen Namibië aan die vast komt te liggen in een soort arm van het continentaal plat), en natuurlijk de Skeleton Coast die wij, als het goed is, hopelijk NIET van dichtbij gaan bekijken. Ja, ik zou het heel graag van dichtbij willen bekijken, maar snap na vanavond wel wat beter dat als je als schip de Skeleton Coast van dichtbij bekijkt je hoogstwaarschijnlijk schipbreuk lijdt! De kust op die hoogte is namelijk ongelofelijk verraderlijk en er lopen gemene stromingen; dus hoogstwaarschijnlijk varen we er met een grote boog omheen... Er werd verteld over een groot ongeluk langs die kust: een schip met 80 man aan boord was aan het begin van de 20e eeuw onderweg naar Angola in de problemen gekomen en aan de grond geraakt; met de gemotoriseerde reddingssloep konden ze de helft aan land brengen voordat de reddingssloep het begaf. Toen kwam een sleepboot uit Walvisbaai ze helpen, maar die liep ook aan de grond tijdens het overbrengen van de passagiers... Een vliegtuigje dat voedsel en water kwam droppen kreeg zelf problemen en moest een noodlanding maken, waardoor de piloot zich bij de schipbreukelingen van beide schepen konden voegen... Uiteindelijk moesten ze 4WD voertuigen vanuit het binnenland sturen, die het tot dan toe volledig onbekende gebied moesten doorkruisen. Uiteindelijk is iedereen wel gered, maar wat een pech! We kregen trouwens ook te horen dat de dolfijnen die we gezien hadden heel bijzonder waren omdat ze ernstig bedreigd zijn en alleen daar voor de Namibische kust voorkomen.



Voor morgen staan de highlights in de woestijn rondom Walvisbaai op het programma, waar we verwachten rond 10 uur aan te komen, en als we geluk hebben is er morgenochtend vroeg om een uur of 6 al kans om de hoge duinen rondom het Sossusvlei gebied te zien vanaf de zee (zie onze 2008 reis). Om 19:30 was het etenstijd en ik heb echt nog geen geluk met het eten hier, want na twee avonden achter elkaar iets met mosselen op het menu te hebben stonden er vandaag verse oesters als keuze voor voorafje! Maar gelukkig was er ook een avocadosalade... Daarna uiensoep en als hoofdgerecht nam ik eendenborst a la Orange, en Hans pasta met zeevruchten. Wij zaten aan tafel met een Australisch stel waarvan de vrouw vandaag jarig was, en die kreeg een fles champagne aangeboden; maar het toetje duurde maar en duurde maar, en we kregen maar niets terwijl de rest allemaal al hadden gehad... En toen kwamen opeens alle (Filippijnse) obers aanzetten en hebben bij onze tafel staan zingen, begeleid door een gitaar, tamboerijn en geklap! Ze zonden “we wil survive” en twee verjaarsliedjes, hebben de vrouw allemaal gekust om te feliciteren, en gaven een heel mooi klein taartje versierd met slagroom, hagelslag, marsepein en meringue met een kaarsje erop... Komen Hans en ik ook goed weg, want de tafelgenoten krijgen dan natuurlijk ook een stuk! Aangezien ze geen fototoestel bij hadden hebben Hans en ik veel foto’s gemaakt; want zo’n verjaardag had de vrouw nog nooit meegemaakt, en dat moet thuis verteld worden natuurlijk! We hebben nog lang zitten kletsen, tot het bijna 22 uur was en tijd om naar onze hut te gaan.



Routes

Dit is de route die we op het land tijdens de excursie gereden hebben:

Dit is de route die we vandaag gevaren hebben:



free counters