NOVEMBER 2016: VULKANISCH ETHIOPIË

We hebben een onrustig kort nachtje gehad, want we lagen er pas rond 23 uur in na de allerlaatste dingen geregeld en ingepakt te hebben, en kregen om 1:15 nog een appje van Hans zijn dochter. Auw. De wekker ging om 3:45 vanochtend, pffff! Dat deed zeer... En we hadden oorspronkelijk afgesproken dat de taxichauffeur ons om 4:15 zou ophalen, maar hij had gisteren Hans nog even gebeld om te checken en toen kreeg Hans de indruk dat hij er weleens om 4 uur zou kunnen zijn. Dus we hebben onszelf snel aangekleed en we zaten nog de laatste happen ontbijt (krentenbollen die Hans gisteravond al gesmeerd had) weg te werken of de deurbel ging al om 4:05. Gelukkig dat we al klaar waren dus! Het was natuurlijk nog hartstikke donker, en ook nog eens koud, er lag rijp op de autoramen. We hebben ons zo warm mogelijk gekleed gezien de spullen die we straks nodig zullen hebben, maar we gaan natuurlijk naar een bloedheet gebied dus het was niet erg om in de auto te kunnen springen!

Het blijft ons altijd verbazen dat, ongeacht welk tijdstip van de dag of nacht, er altijd verkeer is op de Nederlandse wegen. Maar we konden wel flink doorstomen en waren mooi op tijd bij het vliegveld. Inchecken en bagage afgeven was binnen vijf minuten gepiept, de security check van de handbagage daarentegen heeft nog nooit zo lang geduurd op Schiphol... We hebben, los van het wachten in de rij, toen we eenmaal ook echt aan de beurt waren bij de bagageband, nog zeker een half uur staan wachten op onze bagage. Ongelooflijk wat een gedoe, driekwart van de bagage werd namelijk na de scan nog eens handmatig nagekeken en er stond maar één vrouw te controleren dus de scanner moest zelfs regelmatig stilgelegd worden omdat de bagage op de band anders vastliep! En het was natuurlijk ook weer niet consequent, zo moest de ene met gewone schoenen zijn schoenen uitdoen, en de andere met stevige (wandel)schoenen mocht ze aanhouden… Bij de ene band moest alle elektronica eruit, bij de andere band alleen de laptop. Zucht. Wel was het personeel allemaal aardig en geduldig, dat is ook niet altijd. We zullen in ieder geval blij zijn als ze die proef met driedimensionaal scannen doorzetten op heel Schiphol!


Bij de gate aangekomen waren we duf en moe, het zijn toch weer drukke weken geweest de laatste tijd en de voorbereidingen voor deze reis hebben ook wel een beetje stress gegeven omdat het een extreme reis belooft te worden en we zo goed mogelijk voorbereid wilde zijn. Hans heeft nog de laatste banaan opgegeten die op de fruitschaal lag thuis, en we hebben de tijd uitgezeten tot het tijd was om in te stappen. De vlucht zelf was keurig op tijd maar had bij vertrek een half uur vertraging omdat het -2 graden was en er ijs op de vleugels zat. Die moest eraf gehaald worden maar de wagen die ze schoon moest spuiten was nog bezig met een ander vliegtuig! Uiteindelijk zijn we 30 min later dan gepland vertrokken. Het is maar een korte afstand naar Frankfurt, drie kwartier, en toch weten ze je in die tijd een snack en wat drinken te geven!

De overstap in Frankfurt was prima, al moesten we een enorm eind lopen – ik zou weleens willen weten wat die afstanden zijn, want nu voelde het echt alsof we een of twee kilometer gelopen hebben van onze aankomstgate A40, naar de lift, naar een ondergrondse gang naar een andere lift naar gate B25. Pffff! En dan zijn die liften erg klein en gaan mensen mopperen als je tijdens het in de lift stappen per ongeluk express tegen hun te dure rolkoffertje stoot met je schoen omdat die asociaal in de weg staat… Hans deed de onschuldige niet-Duits-sprekende toeristen routine en de zakenman mopperde nog wat maar hield zijn tas dichterbij zich, hij leek te begrijpen dat hij andere mensen wat meer ruimte moest geven…

We hebben op Frankfurt gelukkig geen bagagescan gehad, maar wel een elektronische paspoortscan; op zich een prachtig systeem maar het controleren van het paspoort en de foto maken van je gezicht ging zo langzaam dat echte mensen wegzetten waarschijnlijk toch sneller zou zijn. Bij de gate aangekomen moesten we lang wachten voor we konden boarden, om onduidelijke redenen, en we zijn uiteindelijk weer met een half uur vertraging vertrokken. Het is fijn dat op de wat grotere vliegtuigen tegenwoordig vaak USB-poortjes in de stoelen ingebouwd zijn, en we zijn toch wel blij dat we wat extra geld besteden aan het zeker stellen van goede stoelen – zo zitten we nu op de lange vluchten in de rij van twee stoelen achterin. Hoewel het hier in dit geval op zich niet gehoeven had, want het vliegtuig was zeker niet vol en de stewardessen riepen zelfs om dat je als je wilde een spontane upgrade naar premium economy class kon krijgen. Maar wij zaten prima dus zijn blijven zitten.


We hebben het late vertrek onderweg grotendeels ingehaald, en zijn in vijf uur naar Jeddah gevlogen, waar we niet van boord mochten als we niet uitstapte, en al met al een uur aan de grond gestaan hebben - bijna iedereen stapte uit, en in ieder geval in economy class kwam er niemand bij. Voor ons al weer de tweede keer dat we "nét niet"in Jeddah zijn... We zijn dus met zo'n 30 man in economy de laatste twee uur naar Addis Abeba gevlogen! Dat stukje vlucht was wel een beetje taai, we waren moe en blij toen we aankwamen. Van de vertraging waren we nu nog maar een kwartier vertraagd, en we landde rond 21:30.

We hadden van te voren wat onduidelijkheid gehad over of je nu wel of niet een visum kon kopen op het vliegveld; we hadden steeds de boodschap gehad dat het gewoon kon, maar Hans had twee weken van te voren opeens een visum-bemiddelingssite gevonden die met grote letters aankondigde dat het NIET meer kon op het vliegveld. Oeps, dat was flink schrikken en we hebben nog een paar dagen intensief gegoogled, en gemaild met het reisbureau en gebeld met de Ethiopische Ambassade in Brussel voor we tot de conclusie kwamen dat het waarschijnlijk wel kon op het vliegveld. Fijn die misinformatie. Natuurlijk heeft een visum-bemiddelingssite liever dat je je visum via hun regelt! Maar het stond duidelijk aangegeven dus we zijn netjes in de rij gaan staan voor ons visum. We verwachtte snel aan de beurt te zullen zijn, want er waren maar een stuk of zes man voor ons, grotendeels Italianen die ook naar de Danakil gingen, maar we hebben nog een hele tijd in de rij gestaan om een visum te kopen. Het ging langzaam maar de beambten waren erg vriendelijk en wezen ons steeds waar we moesten zijn (zoiets kan natuurlijk niet bij een loket afgehandeld worden, we hebben in totaal drie loketten gehad), maar waarschijnlijk was dat nog altijd sneller geweest dan als we in de gewone rij voor de douane hadden moeten staan, want daar leek helemaal geen beweging in te zitten!


De prijs van het visum was wel even slikken; 96 euro voor ons tweeën; dat was toch wel een stuk duurder dan we op internet gevonden hadden, pffff! Maar we kregen keurig 4 euro wisselgeld, al moest de kassière wel even verdwijnen om de muntjes ergens op te duiken. Toen we door de douane heen waren zagen we onze bagage al gelijk op de band, en toen stonden we buiten in de aankomsthal van het vliegveld. We hadden al begrepen dat we buiten de aankomsthal opgewacht zouden worden, omdat binnen niet mocht, maar niettemin stikte het van de taxi- en hotelaanbieders die ons aanspraken of we transport of accommodatie nodig hadden. Wij hadden gedacht dat buiten het vliegveld zou betekenen, vlak buiten de aankomsthal, maar daar was het uitgestorven, dus we hebben twijfelend nog een rondje gelopen in de aankomsthal, voor iemand ons vertelde dat men echt beneden bij de parkeerplaats stonden, en zijn we uiteindelijk toch maar helemaal naar buiten gelopen, en al gauw een trap naar het parkeerterrein zagen met mensen met bordjes. Nu was het zoeken naar ons bordje, maar die zagen we niet, zucht. Maar toen we eenmaal de helling naast de trap afgelopen waren liepen we tegen iemand aan met het bordje dat we zochten; het logo van Volcano Discovery en onze achternaam. Pffff! Onze vriendelijke, vrolijke en beleefde gids Enku Mulugetastond ons samen met een van de twee chauffeurs Demis op te wachten, wenste ons nog even lachend Nieuwjaar en zei dat we opeens zeven jaar jonger waren geworden, omdat hier in Ethiopië een andere kalender gehanteerd wordt, waardoor hun Nieuwjaar twee maanden geleden viel en het nu 2009 is!


Het hotel was vlakbij dus om 22:30 waren we op de kamer nadat ik onze halve doopceel in heb mogen vullen bij de receptie. We moesten om het hotel te mogen betreden met bagage door de scanner en zelf ook, misschien vanwege de noodtoestand? We hadden een grote, eenvoudige maar prima kamer, en konden eindelijk naar bed, helemaal gaar. Wel hebben we even nog internet geprobeerd, die leek goed te zijn maar er was geen whatsapp mogelijk en we konden geen email verzenden, wel ontvangen. Vreemd!

free counters