NOVEMBER 2016: VULKANISCH ETHIOPIË

De stroom valt in dit hotel regelmatig even uit; vanochtend tussen 6 en 8 wel twee keer, waarbij de eerste keer drie kwartier duurde. Dan valt ook gelijk de wifi uit, wat voor Hans vanochtend vroeg balen was want die was wakker en lag nog lekker een beetje te internetten! Ik ben gelukkig weer helemaal in orde; we denken dat het pure vermoeidheid was geweest, misschien in combinatie met het veranderen van omgeving, hoogte en temperatuur.


Om 8 uur stonden we op en gingen ontbijten, en Enku en Demis zaten al lekker samen van een groot bord met injera, vlees en saus te eten. Pffff. Zomaar eens een keertje Ethiopisch is wel lekker, maar de grijze onappetijtelijke zurige pens-achtige pannenkoeken beginnen ons behoorlijk tegen te staan.


We hadden allebei wel zin in een spiegeleitje met toast en “spicy tea”; het meisje dat onze bestelling afnam keek alsof ze water zag branden, ze snapte er duidelijk niets van. Sowieso was het te lastig geweest om het ontbijtmenu uit de stapel losse geplastificeerde vellen te halen, we kregen dus het hele menu op tafel gekwakt zo van doen jullie het maar. Maar een pizza op de vroege ochtend is misschien een beetje te gek dus we hebben ons op het ontbijtmenu geconcentreerd! Enku moest er uiteindelijk aan te pas komen om uit te leggen wat we wilde, en ze giechelde en haalde haar wenkbrauwen op zo van zoiets bestel je toch niet? Geen idee wat we verkeerd deden, zo’n vreemde keuze leek het ons toch niet! Met name de spicy tea leek haar te verbazen, en het feit dat we toast wilde bij ons eitje…


Toen onze eitjes kwamen was het ene spiegeleitje van boven nog half rauw, brrrr. Ik heb daar iets minder moeite mee dan Hans en ging ervan uit dat ze kakelvers moesten zijn dus heb de eiwit-blubber er voorzichtig afgeschraapt en toen was het nog best wel een lekker eitje. Toen we klaar waren met eten en het meisje de tafel afruimde en we zeiden dat het lekker was geweest trok ze weer haar wenkbrauwen op zo van ik geloof er niets van!

Volgens het programma op internet zouden we een vrije ochtend hebben, en Enku had het er gisteren tussendoor nog even over gehad dat we vanochtend naar de markt konden gaan, nu bleek dat dat dus toch wel onderdeel van het programma was, inclusief het archeologisch museum. Helemaal prima, ik had alleen nog niet alles ingepakt natuurlijk omdat we niet wisten dat we gelijk zouden vertrekken! Gelukkig was dat zo gepiept, en klokslag 9 uur konden we dan ook vertrekken richting het museum, als eerste.

Het museum was volgens Enku pas een jaartje open, en je kon inderdaad zien dat het nog gloednieuw was; een mooi modern gebouwtje van ruwe blokken steen aan de rand van Wukro. Het bouwvuil zat nog op de ramen van de entree, en een paar zakken cement stonden nog voor de deur! Enku stapte naar binnen waar hij de sleutel van de expositieruimtes meekreeg van een suppoost met een kruisje op haar voorhoofd getatoeëerd, en bracht ons als eerste naar een ruimte met een grote oude generator erin. Nu is dit een archeologisch museum, dus niet echt een plek waar zo’n stukje industrieel erfgoed thuishoort, maar schijnbaar was Wukro zo blij en dankbaar met het krijgen van stroom in de jaren 60, dat ze de oude generator een plekje in het museum hadden gegeven! Wel grappig en leuk om te zien, en oude machines zijn vaak ook gewoon leuk om naar te kijken.

Toen bracht Enku ons naar een ruimte die een opslagloods leek, en dat ook bleek te zijn, voor archeologische opgravingen die nog uitgezocht of bestudeerd moesten worden, of een plekje in het museum krijgen. Op zich wel grappig natuurlijk om zo tussen de echte archeologische artikelen te staan, meestal zit er een laagje glas tussen! Er was niet zo heel veel te zien want het meeste zat in dozen ingepakt, maar er lagen wel een hoop maalstenen en wat potten, en wat vooral leuk was, Enku is brutaal en pakt alles op en haalde dus een hoop mooie grote zwartwit prenten tevoorschijn van Ethiopische taferelen van vroeger; markten, zoutwinning, archeologische opgravingen begin van de 20e eeuw, enzovoorts. Erg mooie prenten om te zien!

Als laatste zijn we naar een zaaltje gegaan met de echte archeologische stukken; altijd wel leuk om te zien zoiets, vooral het oude schrift dat de voorloper van het Amhaars was, was apart; heel moderne vormen en lijnen, en een aantal stukken die er stonden leken nog in zulke goede staat, dat Hans en ik dachten dat het modellen of reproducties waren. Maar volgens Enku waren het toch echt de echte stukken, goed bewaard gebleven. Na er zo’n drie kwartier rondgewandeld te hebben en alles te bestuderen (daar ontkom je niet aan met zo’n enthousiaste gids!) vertrokken we richting de markt. De suppoost had ons weliswaar steeds gevolgd maar zat in ieder zaaltje verveeld op haar mobiel te spelen tot we klaar waren.

De markt was leuk om rond te wandelen; een rommelige, drukke mensenmassa, deze markt vindt een keer per week plaats op donderdag en is met name bestemd voor levensmiddelen hoewel er ook kleren en huishoudartikelen en zo verkocht worden. Het was geen “mooie” markt: in sommige markten zoals in Rusland of Boliviawordt alles zo mooi en appetijtelijk mogelijk uitgestald en hier was het meer, iedereen die wat te verkopen had zetten zijn of haar emmers, manden, doeken of kisten voor zich neer en verkopen maar… Maar wat er zo leuk aan deze markt was, waren de mensen; de vrouwen met de mooiste gevlochten haarstijlen en gekleed in kleurrijke gewaden en dunne witte katoenen doeken elegant om hun schouders geslagen, en de oudere mannen met verweerde gezichten in enigszins versleten pakken met een ruwe doek over de schouders en een wandelstok op de schouder. Een tijdloos beeld; foto’s van honderd jaar geleden zouden er ook zo uit kunnen zien, zoals Enku ook gezegd had van tevoren.

Veel mensen droegen eenvoudige zilveren of houten kruizen om hun nek (soms erg groot, wel 10-15 cm), en veel vrouwen en kinderen hadden kruisjes op hun voorhoofd getatoeëerd (bij mannen viel het ons minder op maar hun gezichten zijn vaak ook meer verweerd dus misschien gewoon minder goed te zien). Ik zag zelfs een vrouw en die had er niet alleen eentje op haar voorhoofd maar ook eentje op iedere slaap. Het is voor ons onvoorstelbaar dat je jezelf zo zou tekenen voor de rest van je leven, zeker ook omdat, mocht er ooit een vervolging van christenen komen, je jezelf nooit kunt verstoppen want je religie staat LETTERLIJK op je voorhoofd getatoeëerd...

De haarstijlen van de vrouwen zijn prachtig; het haar is in strakke kleine vlechtjes tot aan het achterhoofd gevlochten, waarna het uitgeplozen wordt tot een bos kroezig haar, want heel mooi past bij de vaak toch wel fijne gelaatstrekken van de vrouwen. De vlechtjes zijn soms heel uitgebreid en hoog op het hoofd gemaakt, en we zagen een enkele vrouw en die had er zilveren schijfjes ingevlochten en zelfs een sleuteltje. Enku vertelde dat bij feestdagen de vrouwen er inderdaad allerlei sierraden invlochten zoals zilver en zo.

We hebben er zeker een uur rondgewandeld, genietend van alles wat er te zien was, en ik nam zo subtiel mogelijk foto’s om mensen niet al te veel te storen. Sommige vrouwen wreven met hun vingers en duim zo van geld, of riepen “birr, birr” als ze zagen dat ik foto’s maakte, maar niemand maakte er een punt van als je niets gaf – de meeste vrouwen zeiden het ook wel lachend. En andere vrouwen verstopte zich achter hun parasols als ze geen zin hadden om op de foto te gaan. We werden natuurlijk wel nagekeken, we waren denk ik de enigste blanken in de buurt, maar niemand maakte er een punt van dat we er waren en, wat we al meer gemerkt hebben in Ethiopië, niemand leek eigenlijk überhaupt geïnteresseerd dat we er waren. In heel dat uur ben ik maar een keer aangesproken door een jongen die honing verkocht; en toen ik nee schudde was hij ook gelijk weg.

Op het laatst liepen we een beetje uit de markt en door woonwijken, of winkeltjes, en daar stond af en toe een opengesneden kleine plastic jerrycan op een paal voor de deur. Dat was volgens Enku het teken dat daar een lokaal bierwinkeltje was, waar je het lokale bier kon drinken. Bij een paar konden we binnen gluren en het waren vaak kleine ruimtes vol grote comfortabele fauteuils, een tv, en een vrouw met een kan bier die je dan bijschonk. We werden al naar binnen gevraagd bij een zaakje, maar dat is niets voor ons helaas!

Na de markt, om een uur of 11, reden we de nog ongeveer 40 km naar Mekele, over mooie wegen weer, door de heuvels en mooie kliffen. We kwamen rond 12:15 aan in Mekele, dat van een afstand een grote bruisende stad leek maar van dichtbij, waar wij doorheen reden, toch wat stoffiger en eenvoudiger bleek. Maar wel met ontzettend veel nieuwbouw, net als in Wukro. Volgens Enku is Mekele in de afgelopen 25 jaar enorm gegroeid, van een eenvoudig dorpje naar deze stad, omdat het de hoofdstad van het Tigrai gebied is en dus bevoorrecht en voorgetrokken door de overwegend Tigrai regering.

Ons hotel zag er hartstikke luxe uit, en enigszins tot onze verrassing lieten Enku en Demis ons nu tot morgenochtend 7 uur alleen; we hadden eigenlijk nog begrepen dat we samen zouden lunchen maar soms is de taalbarrière toch wel een beetje aanwezig. In ieder geval, lunch, diner en ontbijt in het hotel was geregeld, wanneer we wilde konden we nemen wat we wilde, en morgenochtend om 7 uur zouden ze ons komen ophalen om ons naar het vliegveld te brengen voor de binnenlandse vlucht naar Addis Abeba – Enku vloog niet met ons mee, zoals onze contactpersoon bij het reisbureau gedacht had, want hij reed de kleine 800 km met Demis mee terug naar Addis Abeba. Is ook wel begrijpelijk, daar doen ze twee dagen over en als er toch eentje rijdt, kan de ander net zo goed meerijden, voor het gezelschap en de kosten natuurlijk.

We namen dus afscheid van de mannen en gingen naar onze kamer; pffff het leek wel een suite, wow! Zeker 30 vierkante meter, een balzaal. We vermoeden dat onze voorkeur op reis om gescheiden bedden te hebben vanwege het gemak, de potentiele vermoeidheid en het feit dat dubbele bedden vaak klein zijn, een enkele deken hebben (en Hans en ik een andere warmtehuishouding hebben) en vaak ook een enkele matras, hier in ieder geval in Ethiopië vaak leidt tot grote kamers. En misschien gunt Enku ons voor de laatste nacht in Ethiopië gewoon ook een mooie kamer… Uiteraard blijft het Afrika en een kleinigheid blijf je houden, ook in een luxe hotelkamer. Zo is de wc-bril te klein voor de wc, lekt er water uit het plafond boven de douche, zijn de toppen van de doucheknoppen weg en is de ventilatie van de keuken voor ons badkamerraam dus je ruikt alles uit de keuken… Ach ja!

We zijn gelijk na onze spullen op de kamer te installeren om 12:30 naar beneden naar het restaurant gegaan om te lunchen. Het bestellen ging een beetje lastig, het is opvallend hoe weinig en slecht mensen Engels spreken, en je vaak gewoon helemaal niet lijken te begrijpen. Ik wees de chicken “Gordon” bleu (we lachten ons kapot om de spelfouten in het menu, heerlijk) duidelijk aan en het meisje dat ons bediende snapte niet goed wat ik bedoelde. Maar uiteindelijk lukte het, en we bestelde ook een verse jus d’orange en ananassap. Ze knikte en verdween, en ons drinken kwam maar niet. Uiteindelijk na zeker een kwartier, en misschien wel bijna een half uur vroeg Hans naar het drinken, en ze keek helemaal verbaasd dat we iets wilde drinken. Maar toen was het er zo. We vergeten het hier weleens omdat het toch een andere regio is dan Zuidelijk Afrika, maar het blijft TIA, “This is Africa”… Zucht. Het eten kwam niet veel later en het is zeker de meest kazerige cordon bleu die ik ooit gehad heb. Niet de beste, maar wel met de meeste kaas en dat maakt al veel goed! De boter die we eerder bij de broodjes gekregen hadden rook zo ranzig dat we de schaaltjes opzij hebben moeten zetten omdat het storend was. Misschien hoort die boter zo te ruiken, we zagen ze op de markt ook typische bolletjes boter verkopen, maar ons stond het in ieder geval een beetje tegen.

Tijdens de lunch stond de televisie aan en zagen we dat de staking van Lufthansa verlengd was, nu al naar donderdag, en later op de kamer was er zelfs sprake van dat hij tot vrijdag verlengd zou kunnen worden, afhankelijk van de uitspraak van de rechter. Daar zijn we niet zo blij mee, en toen we gingen googlen bleek dat ons vluchtnummer voor vandaag, donderdag, inderdaad geannuleerd is. Die voor morgen is vooralsnog nog wel op schema. Afwachten maar dus, maar het geeft geen gerust gevoel. We hebben in ieder geval ons mobiel nummer opgegeven voor wijzigingen, en nog niets gehoord, dus voorlopig is geen nieuws goed nieuws gaan we maar van uit? Pfff. Als we maar naar Frankfurt kunnen komen, van daaruit kunnen we wel naar huis komen. Het lijkt erop dat, als de staking verlengd wordt, het alleen voor short-haul vluchten binnen Europa zou zijn, en als dat zo is zouden we misschien net de dans ontspringen want wij hebben de long-haul op vrijdag en de short-haul op zaterdag. Maar het blijft voorlopig nog even spannend.

We hebben de middag lekker lui doorgebracht met dutjes, lezen, tv-kijken en theedrinken (we hebben weer eens een waterkoker op de kamer, onpraktisch natuurlijk want er zijn maar twee beschikbare stopcontacten in de kamer die allebei door kamerlampen bezet zijn, maar toch…). Ik las tijdens het googlen over de staking een stukje over de noodtoestand in Ethiopië dat internet beperkt wordt, en dat zou misschien kunnen verklaren waarom we prima mails kunnen ontvangen, maar heel de tijd dat we in Ethiopië zijn geen enkel mailtje hebben kunnen versturen. Als dat waar is dat het daaraan ligt, dan is dat ook het enigste wat we van heel het gedoe gemerkt hebben, want we hebben ons hier geen seconde onveilig gevoeld en het lijkt allemaal heel rustig te zijn in de gebieden waar we geweest zijn.

Het avondeten was ook weer typisch TIA, het duurde weer een hele tijd voor de jus d’orange kwam (Hans moest er weer om vragen), maar we snappen nu beter waarom. Want, al hebben ze een aparte bar, de jus d’orange moest desondanks uit de keuken komen – en de koks hadden het al zo druk want het restaurant zat vol, onder andere met een grote groep. Dan heeft het uitpersen van sinasappels niet zo’n hoge prioriteit waarschijnlijk. En op de deur naar de keuken zat een slot, dus de obers moesten steeds kloppen als ze naar binnen wilden… We hadden mixed gril besteld (met vis en vlees, apart) en grilled chicken met sweet chili saus. De ober was enigszins verrast dat we vroegen of er friet bij kon, dat zat er niet bij maar kon inderdaad als we dat wilde. Uiteindelijk na 45 minuten kregen we ons eten (de ober was op van de zenuwen en kwam zelfs vertellen dat het er echt aan kwam, ongekend voor Afrika!) en tja, laten we zeggen dat het er in de buurt van kwam als je ruimdenkend bent. Hans had drie hetzelfde uitziende stukjes vlees, bleek echter toch wel vis en vlees te zijn, met een saus erover die stijf van de knoflook stond. Ik had kip maar geen saus. Maar we hadden eten, en het leek enigszins op wat we besteld hadden, dus we doen niet moeilijk! Zeker niet gaan zeuren want dan duurt het nog drie keer zo lang…

Zoals Hans zei, als je een probleem hebt in Afrika en je zegt er wat van, heb je 10% kans dat het opgelost wordt, 30% kans dat het genegeerd wordt, en 60% kans dat het probleem groter wordt. Wij moeten dan gauw denken aan de arme jongen die in Krugerprobeerde een pizza te bestellen terwijl het een buffet was… Ondertussen werd de grote groep, zakenlui zo te zien, bediend; er was vanuit de keuken een trolley met soep gekomen, maar ze zaten op een verhoging, dus met drie man werd de trolley het verhoginkje opgetild en de soep uitgeserveerd. Het was volgens ons net zo handig geweest om de trolley te laten staan en van daaruit steeds de twee treden omhoog te lopen, maar wie zijn wij…


Het afrekenen was vanmiddag een beetje lastig geweest, want het meisje dat ons toen bediende wilde het liefst dat we cash afrekende en deed haast alsof ze nog nooit gehoord had van credit op de kamer. Vanavond hetzelfde verhaal: de ober betrok en was opeens een stuk minder vrolijk toen we credit zeiden, en deed nog alsof het alleen maar mogelijk was om cash te betalen, maar we hielden vol en uiteindelijk kwam hij dan met een bonnetje aanzetten. Hij wil natuurlijk een fooi maar ja, alles wordt door Volcano Discovery betaald en Enku rekent morgenochtend af, dus het moet wel op de kamer gezet worden.


Terug op de kamer hebben we gedoucht, de laatste spullen heringepakt en een kopje thee met een stroopwafel genomen voor het tijd was om naar bed te gaan. Het nieuws over de staking lijkt nog hetzelfde te zijn, onze vlucht lijkt nog door te gaan. Voor we naar bed gingen probeerde we wel om 22 uur alvast in te checken, en we hebben heel de dag prima internet gehad maar nu we het echt nodig hadden viel de verbinding continu uit en zaten we op gegeven moment op beide mobieltjes en de laptop te proberen op de online check-in omgeving te komen. Na zeker een half uur, misschien wel drie kwartier, is het dan eindelijk gelukt. De vluchten lijken nog altijd door te gaan, maar zeker weten doen we dat pas als we in het vliegtuig zitten. Er is ook geen nieuw nieuws meer te vinden, lijkt het, dus het is nog heel onduidelijk of de staking nog tot in het weekend doorgaat, maar dan lijkt het er op dit moment op dat het alleen om Europese vluchten zou gaan. Afwachten maar…

free counters