Vanochtend was ontbijt om 7:30 in het restaurantgebouw van de campsite. Tot onze verrassing was er wifi beschikbaar op het terras en voor het gebouw, wat een luxe! We hebben nog heel even gewhatsappt, voor het tijd was om te ontbijten, en ontbijt was vandaag niet door Mpafa verzorgd, maar door de campsite. Een eenvoudig maar op zich prima ontbijtje, terwijl we aten vertrok de overlander bus die samen met ons hier had overnacht – de klanten netjes in tentjes er omheen. Om 8:30 stond iedereen van onze groep weer klaar voor vertrek aan de rand van de grote weg (het kamp lag 2 km van de weg vandaan op een zacht zandpad).

Pieter vertelde dat er in Botswana, wat op zich een redelijk modern Afrikaans land is, wel nog zoiets was als lokale rechtspraak, en dat die niet alleen getolereerd werd maar soms zelfs aangemoedigd als een goede manier om kleine vergrijpen te vermijden, met name in de landelijke gebieden, en dat wij daardoor ook op het platteland heel veilig waren voor beroving en zo. De lokale rechtspraak bestaat uit een groep ouderen van het dorp die rond de vergaderboom van het dorp recht spreken en als iemand schuldig is bevonden daar openlijk voor zijn vrienden en familie bestraffen. Schijnbaar is de vernedering zo groot dat mensen zelden kleine vergrijpen zullen plegen uit angst voor hun familie vernederd te zullen worden. Volgens Pieter was Maun vroeger zelfs vol criminaliteit en tegenwoordig, omdat het dorpsrecht weer ingevoerd was, hartstikke veilig, en had hij het zelf een keertje meegemaakt met iemand die voor hem werkte in een lodge en waarvan hij zeker wist dat die stal, maar geen hard bewijs had of die persoon niet kon betrappen of zo, en hem ook niet overtuigen om er mee te stoppen. Iemand vroeg hem wie hij verdacht toen hij erover klaagde, en heeft toen het dorp van die persoon dorpsrecht laten uitspreken; de persoon werd in het openbaar bestraft, en daarna stopte het stelen.

De rit vandaag was een beetje saai want het was heel de dag ver hetzelfde landschap en zonder dieren. Los van de koeien natuurlijk, die constant aan het oversteken waren, liefst als wij eraan kwamen! Maar daardoor was het landschap ook indrukwekkend want het geeft een beetje gevoel voor de grote van de Delta, aangezien we gisteren onderlangs gereden hebben, en vandaag tot ongeveer halverwege omhoog. Dat is dus een natuurgebied van water, moerassen en eilandjes, en vol dieren, midden in de woestijn waar Nederland zeker een, en bijna twee keer in past… De weg was vandaag een stuk minder goed, met veel potholes en ruwe stukken asfalt onderweg, maar we konden wel redelijk doorrijden.

De plaspauze was weer bij een tankstation voor diegene die nog wat brandstof nodig hadden – wij hebben een 4WD met dubbele tank, maar niet alle auto’s in onze konvooi hadden zoiets, sommige waren zelfs amper 4WD auto’s. Tenminste, in Nederland zouden we ze heel ruig vinden, maar hier worden dat soort auto’s, zoals de Prado en nog stadsere uitvoeringen ook wel Barbie-4WD auto’s genoemd door de 4WD-liefhebbers. Maar ach, dat valt allemaal best mee en is vooral grootspraak, er is tenslotte ook een eeuwige vete lopende tussen Landcruiser en Landrover eigenaren; de professionele filmers hebben een Landrover en ze hebben alle grapjes (a Landrover gets you into the bush, a Landcruiser gets you back out again, enz…) inmiddels wel 10 keer gehoord. Want het niet minder leuk maakt om ze natuurlijk nog een keertje te maken!

Er waren veel mooie vogeltjes bij het tankstation, en er liep een Herero vrouw langs in een prachtige fel roze jurk terwijl we er stonden te wachten, die moest op de foto natuurlijk! We hebben een paar repen chocola meegenomen, lekker van de Aldi met rozijnen en hazelnoten, maar het is best warm overdag en ‘s avonds koelt het redelijk af; het is dus iedere keer dat ik ze openmaak om een stukje te pakken onderweg afwachten in wat voor staat ik ze tref… Deze was zo te zien al eens een keertje helemaal gesmolten en inmiddels weer netjes hard geworden!

Rond lunchtijd kwamen we aan in Sepupa Swamp Stop Rest Camp, het kamp waar vandaan ons vervoer naar de huisboot zou plaatsvinden, maar eerst kregen we nog een mooi uitgestalde broodjeslunch met vleeswaar, groente en sauzen en zoet broodbeleg voor toe. De bagage die mee moest konden we alvast klaarzetten in de schaduw bij de bootjes. En we konden wat dutten en rondhangen in de schaduw van de bomen tot het heetste van de dag een beetje voorbij was. Niet dat het veel scheelt, het is hier zeker al in de 30 graden overdag… Er was een geel wevervogeltje druk bezig om een nestje te weven in een palmboom, ongelofelijk knap toch eigenlijk dat ze dat alleen maar met hun snavel doen!

Om half drie konden we instappen in een platte metalen schuit met plastic kuipstoeltjes om op te zitten, alles natuurlijk gloeiend heet van de zon! Het meeste van onze bagage bleef in de auto’s, die blijven hier staan en volgens Pieter staan ze veilig. Ik maakte me meer zorgen over de warmte en de extra pakjes stroopwafels die we diep in een van onze blauwe tassen gestopt hadden in de hoop dat ze niet te veel zouden smelten! Aan boord van de houseboat namen we alleen de bruine tas en ons kleine rugzakje mee; voor die twee dagen hebben we weinig nodig, behalve alle opladers en elektronica, toiletartikelen, wat snoepgoed en blikjes en schoon ondergoed. Het gaat voor het eerst worden dat we proberen met powerbanks onze elektronica opgeladen te houden, aangezien er geen stroom beschikbaar is op de houseboat.

In anderhalf uur voeren we door allerlei kanaaltjes tussen drijvende of halfvaste eilanden van riet en papyrus, en zagen onderweg zo veel mooie grote visarenden dat op het laatst bijna niemand meer opkeek. Het was bloedheet in de volle zon, maar dankzij de snelheid van de schuit had je toch iets wat op een fris windje leek. De bestuurder remde af als we iets zagen of hijzelf iets zag, zoals zonnende krokodillen tussen het riet – die verdwenen meestal gelijk onder water als ze ons zagen, behalve een enkeling die iets langer bleef liggen. We hebben zelfs een keer de ogen en oren van een nijlpaard weg zien schieten onderwater toen wij eraan kwamen! Je moet dus niet in dit water willen zwemmen of poedelen, hoe onschuldig het er ook uitziet…

Onze bestuurder had wat gedroogde vissen bij, en bij de eerste vier visarenden deed hij fluiten om de aandacht te trekken, en gooide dan met een grote boog de vis in het water. De visarend dook van zijn tak (meestal hoog in een dorre boom), vloog in een sierlijke boog naar het wateroppervlak, scheerde de laatste meter of wat vlak boven het water en plukte de vis feilloos uit het water met zijn enorme klauwen om dan in dezelfde beweging door terug te draaien en weer op zijn plekje in de boom te landen waar hij lekker ging smikkelen. Een mooi gezicht! De visarenden later op de route keken al verwachtingsvol of we vissen bij hadden, maar toen waren ze helaas op!

Verder zagen we allerlei watervogels zoals aalscholverachtigen, reigers, felgekleurde bijeneters, ijsvogels (van grote zwart-witte die in de lucht hingen te bidden tot dwerg-ijsvogels die als een piepklein juweeltje briljant blauw glommen tussen het riet) en jacana’s, mooie elegante kleine bruine vogeltjes met lange poten en hele lange tenen die over waterlelies kunnen lopen.

Om vijf uur kwamen we aan bij Madikubu Houseboat, de eenvoudige huisboot waar we twee nachten zullen blijven, midden tussen het riet en papyrus aan een wat bredere rivier. Iedereen kon een hut kiezen, en wij besloten er eentje achterop het onderdek te kiezen. De hutten zijn erg klein, er is plek voor twee bescheiden bedden met klamboes en daartussen een halve meter ruimte, je stapt aan de buitenkant van de boot je hut in en aan de achterkant is de deur van een gedeelde badkamer met de buren aan de andere kant van de boot. Dat badkamertje is echt piepklein; een wc-pot aan de ene kant, een douchebak aan de andere, het fonteintje letterlijk in de douchebak (afvoer loopt in het putje van de douchebak en als je niet oppast over je voeten), en om de douchedeur te openen moeten wij bijna op de wc-pot gaan zitten! De metalen bedden waren wiebelig en er was nergens waar je je spullen kwijt kon dus we waren blij dat we weinig bijhadden. Op de muur waren piepkleine driehoekige plankjes zo klein en hoog dat ze erg onpraktisch waren, en de buitendeur (een schuifdeur, vanwege de ruimte) had een canvas doek over het raam voor de privacy en tegen de zon, en muggengaas als ruit. Op de muur hing een veiligheids-uitleg van de boot, inclusief het feit dat je absoluut niet in het water mocht zwemmen of pootjebaden! De kapitein vertelde ons dat de stroom aan boord van een 12-volt accu kwam, gelukkig dus maar dat we op advies van Mpafa al onze elektronica gisteren opgeladen hebben, en er is alleen koud water om te douchen, aangedreven door een pomp die om 6 uur ’s ochtends aan, en 18 uur ‘s avonds uit gaat. Sowieso is het onbehandeld rivierwater dus Hans en ik slaan maar een dagje over…

Nadat we ons geďnstalleerd hadden in onze hut en onszelf ingespoten met peaceful sleep tegen de mogelijke muggen zijn we in de beginnende schemer met een blikje fris bij naar boven gegaan naar het eetgedeelte, waar Pieter in afwachting van het eten een kort welkomstpraatje hield en het programma voor morgen alvast een beetje uitstippelde. Er vlogen kleine mooie rood-wit-zwarte zwaluwtjes onder de houseboat door, die op pontons lag en waarschijnlijk een hoop insecten en muggen daar had.

Hans en ik hadden een discussie over of de houseboat wel of niet kon varen, maar ‘s avonds bleek dat hij dat dus wel kon, want de kapitein voer na wat problemen met de motor en wat valse starts de houseboat een eindje verder de rivier op om een ander plekje in het riet te zoeken; wel apart, de motor lijkt wel een groot model buitenboordmotor! Het eten duurde lang en was pas om 20 uur klaar, maar was erg lekker toen het klaar was, en we hebben een tijdje nagetafeld en gekletst tot het gitzwart was om ons heen en we omringd waren door het geluid van insecten en het geritsel van het riet. Mooi hoor! Hans en ik zijn rond een uur of 21:30 was naar bed gegaan, en nadat we onszelf in en uit de badkamer gewurmd hadden is Hans eerst in bed gekropen en heb ik hem in zijn klamboe ingepakt, en toen heb ik mijn bed ingepakt met de klamboe en ben ik via de flap er ingekropen en heb ik alles weer ingestopt. Hopelijk blijven we muggenvrij!

free counters