We hebben een redelijk goede nachtrust gehad (nog altijd zoooo fijn om weer lekker tussen vier stenen muren en een dak te zitten!) en vanochtend was weer een vroege start: om 6 uur ontbijt want om 6:30 zouden we met een grote gamedrive wagen een drie uur durende gamedrive doen door Chobe National Park. De professionele filmmakers zouden in hun eigen auto rijden, in principe achter ons aan om te beginnen, maar zij hadden ook toestemming om in delen van het park te komen waar normaal gezien particulieren niet alleen mogen rijden, voor hun documentaire van Botswaanse vogels, dus zouden zij ons op gegeven moment waarschijnlijk verlaten. Omdat je in een nationaal park gauw geneigd bent achter een andere auto aan te rijden, zeker als het lijkt alsof ze iets gezien hebben, hebben ze dan ook grote stickers op de zij- en achterkanten van hun Range Rover geplakt met “do not follow” en dat ze aan het filmen waren.

De gamedrive zou 3 uur duren maar het werd vijf uur, want er was zo veel te zien! Het begon al buiten het park, over de snelweg onderweg naar Chobe toe vanuit de lodge. Er zijn namelijk geen hekken in Botswana om de parken, en in de buitenwijken van Kasane lopen dus ook gewoon de impala, bavianen, wrattenzwijntjes en zelfs olifanten rond. Dus we zagen onder andere een paar olifanten langs de kant van de weg die op hun gemakje stonden te eten en zelfs voor ons overstaken!

Bij de ingang van Chobe deed de lokale gids die we voor vanochtend hadden even de administratie afhandelen en toen konden we het park in. Het is het droge seizoen en het park was bruin en dor, maar nog altijd erg mooi. We zagen al gauw een paar grazende giraffen en in de verte een grote kudde buffels. De filmmakers reden achter onze wagen aan en deden dienst als een soort bezemwagen want er vielen constant flesjes water uit de truck en zelfs een vestje van iemand, totdat men door had dat ze goed op hun spullen moesten letten omdat die zo van boord waaide/rolde!

Toen we in het zand van de weg opeens leeuwensporen zagen ging de gids ernaar op zoek, want de sporen leken nog behoorlijk vers. Helaas, na een rondje of twee moest hij het opgeven, de leeuw, als hij er nog was, was niet te spotten of al kilometers verderop. Jammer! Ondertussen zagen we wel mooi groepjes impala, altijd mooi en leuk om te zien! De filmmakers gingen hun eigen weg en wij bogen af richting het water, waar er een paar nijlpaarden in een plas lagen te dutten, met een reiger op hun rug. We zagen geen olifanten of leeuwen, maar verder van alles, vooral heel veel verschillende vogelsoorten, maar ook kringgat, de mooie wat stevigere antilopen met een ronde witte ring op hun achterste, en een groepje hele mooie groen/geel/grijze papagaaien die aan het drinken waren! Allerlei vogels overal, van gewone tortelduiven tot visarenden, lepelaars, kleine sierlijke jacana’s met hun enorm lange tenen, gieren en natuurlijk heel veel impala’s.

Op gegeven moment zagen we in een veldje een groepje maraboes en gieren; dan zal er wel een karkas liggen of zo? Maar toen we dichtbij kwamen leek het erop dat het buffet al gesloten was en iedereen zichzelf tonnetje rond gegeten had, vooral een hele goede doorvoedde hyena die een bad nam omringd door de gieren en maraboes. Hij had een hele dikke buik en zat lekker een beetje te poedelen in de plas water maar leek niet helemaal op zijn gemak en keek regelmatig om zich heen, waarschijnlijk omdat hij verder alleen was. Wel heel grappig om te zien hoe hij zat te badderen en de gieren en maraboes er een beetje verveeld omheen hingen!

Bij de volgende plas water leek het eerst alsof er een dood nijlpaard in lag, maar die bleek gewoon helemaal roerloos te liggen. Er liepen hier en daar een paar nijlpaarden te grazen maar de meeste zaten toch wel tot hun ogen en neusgaten in het water. We kwamen ook een karkas van een buffel tegen, met een witte reiger erbij; dat is toch geen aaseter? Het bleek dat hij de vliegen ving die afkwamen op het karkas – slim! In de modder om het goed aangevreten en al wat ouder karkas (veel meer dan een skelet en de kop was er niet meer van over) liepen diepe sleepsporen, vermoedelijk van krokodillen. En inderdaad, er zwom er nog eentje rond in de buurt van het karkas… En verderop liepen twee watervogels te vissen vlakbij een krokodil, en leken totaal niet gestoord door zijn aanwezigheid. Overal lagen krokodillen! En liepen watervogels, vaak vlakbij de krokodillen.

Terug van het water af rijdend zagen we weer impala en ook een groepje roodbruine hartebeesten, mooie beesten met mooie geweien die, als ze volwassen zijn, in de vorm van een hart krullen, en elegante koppen. Verder van alles natuurlijk, zoals wrattenzwijntjes, en vlakbij de afslag naar Chobe Game Lodge (de dure privé lodge in het park zelf) zat een gier op haar nest met haar jong; het is tenslotte lente, al is een gier misschien niet direct de eerste vogel waar je aan denkt bij lente!

Er stonden een paar gamedrive wagens bij een boom, en zagen we een leeuwin in de buurt ervan liggen, in de schaduw. Toen we goed keken zagen we twee leeuwen helemaal onder de boom liggen. Volgens onze gids waren dit broers en zus, lid van een grote en hier goed bekende groep leeuwen, zeer succesvol en gespecialiseerd in olifanten jagen, waarvan vier van de oudste leden pas geleden de grens met Namibië over gegaan waren en daar doodgeschoten waren. Daardoor was de groep uit elkaar gevallen omdat er geen leiding en bescherming meer was, en waren deze drie nog relatief jonge leeuwen verder alleen gegaan. Jeetje wat een verhaal… We hebben er een tijdje gestaan, genietend van de mooie beesten – zelfs al deden ze helemaal niets behalve lui puffend in de schaduw liggen!

Het was inmiddels al 9 uur, we waren al bijna drie uur onderweg en we verwachtte eigenlijk wel dat de leeuwen als hoogtepunt bewaard waren en we nu terug richting de ingang van het park zouden gaan. Maar de gids leek geen enkele haast te hebben gelukkig! We zagen nog wat jackhalsjes en reden toen een open vlakte op waar we bij een heuveltje met enorm termietennest (waarschijnlijk WAS het heuveltje het nest) onder een grote boom even de benen konden strekken. Nadat de gids er eerst toch nog even een rondje eromheen gereden was en zeker wist dat er niets lag of zat natuurlijk…

De meeste mannen en sommige vrouwen hadden onderhand ernstig behoefte aan een plaspauze, en gingen op zoek naar een geschikte plek, ik stond een beetje onder de boom te kijken en zag opeens een hele grote en slaperige uil in de takken boven ons. Hij keek een beetje verstoord door alle commotie onder hem maar bewoog alleen zijn kop en opende af en toe een oog. Mooi zeg!

Na de plas- en benenstrekpauze reden we weer verder, langs vele giraffen (wat zien we enorm veel giraffen deze reis!) en een prachtige bijeneter die vlak bij het pad zat op een tak en heel mooi poseerde! We hadden duidelijk een rondje gereden want opeens kwamen we weer bij een boom met drie leeuwen eronder… Die nog ver in dezelfde houding lagen als vijf kwartier geleden…

Het was onderhand goed warm aan het worden, en dat leek ook zijn effect op de dieren te hebben, want het leek wel siësta-tijd! Iets na de luie leeuwen kwamen we namelijk een languit liggende olifant in diepe rust tegen. Dat is wel heel mooi en bijzonder en zie je niet vaak. Wij hebben dat enkel in 2009 gezien, toen we door Kruger reden tijdens de Ivory Trail, en twee slapende olifanten zagen die rug aan rug lagen. Deze leek alleen te zijn en lag heel ontspannen, al vertelde onze gids dat ze nooit langer dan 20-30 minuten zo blijven liggen, omdat hun zware lijf dan gaat drukken op hun organen en zo. En inderdaad, de olifant bewoog een beetje, werd wakker, en dat grote zware en ogenschijnlijk langzame lijf schoot in drie tellen van languit liggend tot rechtop staand en wandelde rustig weg. Ongelofelijk, wat ging dat snel!

Al was de slapende olifant prachtig en bijzonder om te zien, we waren in Chobe, nota bene het park van de grote groepen olifanten, en hadden vandaag na een kleine 4,5 uur gamedrive nog maar één olifant gezien (die buiten het park tellen niet, dat waren stadsolifanten ahum...). Maar gelukkig werden we op onze wenken bediend, want er stak kort na de slapende olifant een familie van ongeveer tien volwassenen olifanten en kleintjes zo dicht voor ons de weg over dat de volwassenen de auto met hun slurf hadden kunnen aanraken! PRACHTIG!!!

Grappig om te zien was dat de volwassenen (zoals we al meer gezien hadden) als klaar-over voor de kleintjes zorgde, en dat iedere olifant, hoe rustig ze ook slenterde, iets sneller liepen toen ze echt de weg overstaken; zelfs de volwassenen. Alsof ze geleerd hadden dat je voorzichtig moest zijn op de weg! En sommige olifanten keken inderdaad heel rustig en geïnteresseerd naar onze gamedrive auto, waarbij eentje leek te overwegen om de motorkap aan te raken… Mooi hoor.

Nadat de olifantengroep in de bosjes verdween en we ons eindelijk ervan konden wegscheuren (heel de groep was duidelijk onder de indruk en eindelijk eens helemaal stil geweest tijdens dit gebeuren) reden we weer langs de gier op haar nest, waarbij we dit keer duidelijk haar jong konden zien, en iets verderop zagen we een prachtige kudu-stier, een groepje nijlpaarden bij elkaar op een kluitje, en een mooie donkere oryx-achtige, erg bijzonder. Schijnbaar zijn de mooie lichtgekleurde en abstract-getekende oryxen die wij zo mooi vonden in de Kalahari echt woestijn-oryxen, en was dit een andere soort.

We waren eigenlijk al onderweg naar de uitgang van het park (en dat was goed begrijpelijk, we waren onderhand al 4,5 uur bezig, het was al 11 uur!), toen we in de verte een grote kudde olifanten zagen die gingen drinken. Mooi! De gids was eigenlijk niet echt van plan geweest om te stoppen maar toen iedereen toch nog erg geïnteresseerd bleek stopte hij wel nog even zodat we foto’s konden maken en er van konden genieten.

Na de olifanten zagen we twee giraffen die op de grond zaten, zoals een koe ook kan zitten; heel bijzonder, zoiets zie je zelden en hadden wij dan ook nog nooit gezien. En vlak bij de uitgang van het park stond een klein groepje kudu met een mannetje met imposant gewei te eten van een struik. We konden zijn gewei van redelijk dichtbij bewonderen terwijl hij rustig at, mooi hoor!

We waren pas om 11:30 terug bij de lodge, dat was dus een volle, mooie en gevarieerde gamedrive van 5 uur geweest! We kregen van Gilbert een lekker versgebakken gevuld omelet als brunch, en toen was het even op het heetste van de dag rusten in onze kamer en puffen in de airco tot 14:45.

We hebben best veel pech met elektronica lijkt het op deze reis; de Garmin vertoont steeds oplaadkuren – we kunnen hem tegenwoordig maar met moeite en soms dagenlang niet én aan de stroom én aan hebben; het is óf aan de stroom en uit, óf op batterij en aan. Het 30x zoom fototoestel heeft al een paar dagen problemen met het feit dat de bewegende delen vastlopen tijdens het zoomen waardoor het toestel in storing gaat. Gelukkig lijkt dat vooralsnog aan een kant van het toestel en een specifiek “klikje” te zijn, waardoor je de storingen kunt beperken door bij het terug zoomen of uitzetten zachtjes de lens terug te begeleiden, ondertussen heel zachtjes drukkend tegen de linkerkant. Maar vanmiddag na de gamedrive en brunch wilde ik dat fototoestel aan de stroom hangen en leek het kabeltje het niet meer te doen! Dus hebben we, als dat zo blijft, nog maar één oplaadmogelijkheid, de aparte batterijoplader. De 30x zoom is dan wel de wereld rond geweest en heeft al een heleboel foto’s op zijn naam staan, maar hij is nog maar 2 jaar oud en dat is te jong voor mechanische mankementen!


Om 14:45 werden we opgehaald voor een boottochtje over de Chobe rivier op een platte schuit met afdak (gelukkig) tegen de zon. Het was nog steeds bloedheet dus we waren meer dan dankbaar voor het afdakje! Hans en ik hadden eigenlijk niet zo heel veel zin om te gaan, we waren moe, maar we wisten dat je nooit een boottochtje (of gamedrive) naar Chobe moest weigeren, want je wist nooit wat er te zien was, dus we gingen lekker mee.

Dit was ook erg mooi, we zagen onder andere een kudde van zo’n 300 buffels op een eiland, ontelbare krokodillen (sommige erg groot) en tientallen olifanten. Niet alleen de professionele filmmakers hadden hun apparatuur meegenomen, maar ook een hobbyfotograve had haar bazooka meegenomen. Wat een kannon zeg! Ongelofelijk… En toen we bij het kleine kantoortje aan de ingang van Chobe aanlegde om onszelf te laten registreren door de bestuurder van de schuit, lag er naast ons een kleine schuit met speciale draaibare stoelen met standaarden waar je je groot fototoestel in kon steunen tijdens het fotograferen. Dat was een speciale fotocursus… En zal wel behoorlijk aan de prijs zijn geweest! Opvallend was hoe druk het was met bootjes en boten; duidelijk dat toerisme hier flink toegenomen is de laatste jaren. Zelfs het kleine kantoortje was opgeknapt; nu was het een echt kantoortje aan de kant, vroeger was het een klein krot op een drijvende steiger in het water.

We voeren eerst naar rechts, weg van de kant en langs een groot eiland in het water, maar er was eigenlijk niet zo heel veel te zien los van vogels en een enkele olifant. Maar opeens zagen we in de verte een echt enorme kudde buffels. Gemakkelijk zo’n 300 dieren. Ongelofelijk! Ze liepen op een van de eilanden in dit gebied, in een lange stoet achter elkaar aan. Mooi hoor. We zijn er een tijdje langsgevaren en zagen ook weer veel vogels en zelfs een leguaan.

Ondertussen waren een paar van de Zuid-Afrikaanse dames druk bezig met iets, en al gauw bleek wat; ze hadden voor iedereen aan boord een blad met hapjes voorbereid: kaas, droëworst (harde droge worst), biltong, crackers, nootjes, van alles! Lekker hoor… Dat is echt een heilig ritueel volgens mij, de borrel ’s middags met een hapje. Erg leuk, en erg lekker, maar de toch al niet zo goede concentratie op wild kijken werd er daardoor niet beter op, en het werd gezellig maar een beetje lawaaiig om goed dieren te kunnen kijken. Ach, gelukkig leek er ook niet zo heel veel te zijn, in vergelijking met onze prachtige ochtend, dus zo erg was het ook weer niet.

Het was druk op het water, het verbaasde Hans en mij eigenlijk zo druk; op enig moment telde we wel 20 bootjes om ons heen. Van grote schuiten zoals de onze tot kleine bootjes met kleine groepen of individuen. Ongelooflijk, acht jaar geledenwas dit toch een stuk minder toeristisch. Maar het blijft een prachtige plek en iedere keer zie je weer mooie dieren. We hebben heel mooi naar een paar olifanten liggen kijken die op een van de eilandjes in moerassige grond stonden te grazen; soms zaten ze half op hun knieen, maar soms waren ze ook gewoon tot aan hun knieen in de drassige ondergrond gezakt, en ze stonden heerlijk ontspannen te eten. Altijd mooi! Ertussen liepen ibissen en andere watervogels.

Toen we een eindje langs de kant voeren zagen we een mooie grote krokodil die lekker op de kant lag te zonnen, en er vlakbij een stel kudu’s die (terecht!) enigszins onrustig kwamen drinken. We denken dat ze de krokodil eigenlijk niet eens opgemerkt hebben, en hij was toch te lui om iets te willen doen dus waarschijnlijk niet echt een gevaar geweest voor ze. Terwijl we verder voeren kwamen we de ene na de andere krokodil tegen, mooi hoor!

Een eind verderop stond er een hele troep maraboes en gieren te eten van een buffelkarkas; maar de huid was zo dik en taai dat ze er slecht bij konden en af en toe echt stofwolken deden opwaaien als ze met hun scherpe snavels probeerde toegang te krijgen tot het vlees onder de huid.

Als laatste bleven we een tijdje naast een eiland drijven waar een grote groep olifanten op had verzameld. Schijnbaar doen ze iedere dag aan het einde van de dag als groep oversteken van het eiland naar de kant, waar ze dan aan de kant slapen, om ’s ochtends weer terug naar het eiland te zwemmen en daar een hele dag grazen en drinken, relatief veilig van stropers en andere gevaren. Dat oversteken wilde we wel zien natuurlijk, maar helaas leek het er niet op alsof ze het voor zonsondergang zouden doen. Toch was het een mooi gezicht om er zo langs te dobberen en te kijken naar die prachtige dieren! Vlakbij waren ook de grote groep buffels aan het lopen, mooi. We konden nog even aan de ingang van het park dobberend wachten op de zonsondergang, maar toen moest echt iedereen weer uit het park.

Terug in de lodge kregen we een afscheidsmaaltijd met steak, traditie bij dit bedrijf. Lekker met een romige paddelstoelensaus (gelukkig was de saus zelf erg lekker en de paddenstoelen er gemakkelijk uit te vissen), groente, aardappelen en natuurlijk vers potjiesbrood. En wat is dat vlees hier in Zuidelijk Afrika lekker! Als afsluiter van de avond werden er weer wat liedjes op de gitaar gespeeld. Toen was het tijd om alvast van sommige mensen afscheid te nemen, en daarna in onze kamer de spullen in te pakken, te douchen en naar bed te gaan, want morgen zou een vroege start en een lange dag zijn!

free counters