Het was een hele slechte nacht, want tot laat in de nacht en vanaf vroeg in de ochtend denderde vrachtwagens langs en soms klonk het alsof ze zo binnen zouden komen rijden, zo dicht lig je aan de weg hier. We zaten weer in hetzelfde rijtje als de vorige keer, vooraan, maar toen was het zaterdagnacht en was er niet zo heel veel vrachtverkeer, terwijl nu is het door de weeks en dan is er duidelijk veel meer vrachtverkeer… Hans was ook nog eens klaarwakker vanaf een uur of 2, en heeft zelfs een tijd liggen lezen omdat hij helemaal niet meer de slaap kon vatten. Toen gingen onze buren (werklui, zo’n 5-6 auto’s volgens mij, twee mannen per kamer) vanaf een uur of 5:15 opstaan, en hebben we alles kunnen volgen wat ze deden: opstaan, lachen, hard praten, ontbijt koken, en vooral heel erg veel en heel erg hard met de deuren slaan. Wat eigenlijk nog best knap is, want deze kamers hebben alleen een voordeur en tussen badkamer en kamer geen deuren. Hoe de eigenaren dat ooit hebben kunnen verzinnen… Hans en ik kennen elkaar al elf jaar maar zelfs dan is het nogal heel erg intiem om op een meter afstand te liggen op bed van iemand die naar de wc gaat. En voor die persoon op de wc nogal afleidend! Stel je voor dat het gewoon vrienden zijn die een kamer delen, of preutse mensen, of die werklui. Dan ben je echt niet blij dat je geen privacy hebt op de wc!


De werklui vertrokken gelukkig rond 6:30 waardoor er weer een beetje rust in de tent kwam en alleen nog maar de vrachtwagens lang raasde, en omdat wij geen haast hebben vandaag hebben we nog “uitgeslapen” (geen oog meer dichtgedaan, maar wel nog even lekker gelegen) tot 7:45. Toen hebben we onszelf aangekleed en zijn gaan ontbijten om 8 uur. Het eten werd toen we (luid pratend) in het eetzaaltje gingen zitten klaargezet, maar was al een tijdje geleden klaargemaakt. Weer roerei met spek, ui en tomaat, uiteraard. Maar het smaakte wel in ieder geval. Toen we klaar waren en wilde afrekenen moest de jonge vrouw naar haar bazin bellen voor de prijs van de kamer, en eerst werd er schijnbaar 960 rand gezegd. Maar wij zeiden dat we de vorige keer hier, 9 dagen geleden, 900 rand hadden betaald (terwijl we van te voren op internet 1030 hadden afgesproken) – nog een telefoontje en toen was 900 rand ook goed. Tja, wij klagen niet maar we hadden het net zo prima gevonden om 1030 te betalen de eerste keer.

We hebben onze spullen ingepakt, en zijn toen ergens na 8:30 op pad gegaan. We hadden vandaag minder dan 500 kilometer te rijden, en dus alle tijd want wilde ook niet te vroeg bij het hotel in Ermelo zijn. We waren daar toch wel een beetje benieuwd naar onderhand, want de paar Zuid-Afrikanen die we verteld hadden dat we in Ermelo gingen overnachten keken allemaal verbaasd zo van, hoe verzin je het om DAAR te gaan slapen??? Wat zou dat dan wel niet voor plek zijn? In ieder geval stond het hotel, Izimbali Lodge, netjes op www.booking.com met veel goede buitenlandse reviews, en zag het er goed uit, met bewaakte parkeerruimte binnen de hekken, een goede prijs, restaurant op het terrein, ligging op de route, en zo te zien nette kamers. Dus laten we maar hopen dat het goed kwam en niet in een al te slechte buurt lag of zo…


Ondanks dat de route vandaag 300 km minder was dan gisteren, was het zwaarder rijden voor Hans. Niet zo zeer vanwege de drukkere wegen, want dat viel ons enorm mee; we hebben heus wel drukke stukken gehad, maar ook heel veel lange stukken zonder enig verkeer of misschien maar een enkele wagen gereden. Maar wel omdat hij toch nog moe was van gisteren, een slapeloze nacht had gehad, en hier in Zuid-Afrika gevoelsmatig toch net wat meer op de weg en medeweggebruikers moet letten dan in Botswana.

Zo druk als het geweest was met vrachtverkeer terwijl we nog bij Baobab waren, zo rustig werd het tegen de tijd dat we een kwartiertje op pad waren. Ongelofelijk. We zagen nog wat wrattenzwijntjes en dikdiks grazen langs de weg, en hebben ons verbaasd over de vele game-farms die hier te vinden zijn. We denken dat veel daarvan jaag-vakanties bieden, en zagen zelfs een of twee wagens met opsporingsgerei – om de beesten op te sporen zodat de klant niet al te veel werk eraan zou hebben?

Toen we bij Mokopane kwamen schrokken we een klein beetje van alle waarschuwingsborden met betrekking tot veiligheid en beroving en zo. Dat hadden we niet zo gemerkt vanuit de andere kant komend. We merken dat, doordat we in Zuid-Afrika veel omgaan met Zuid-Afrikanen via de Bhejane trips, we veel voorzichtiger geworden zijn en misschien zelfs wat van hun bijna-paranoia overgenomen hebben. Zo bleef Hans bij een stoplicht in Mokopane een beetje op een afstandje van de vrachtwagen voor hem, zodat hij gemakkelijker weg zou kunnen komen mocht men ons proberen in te sluiten. Aan de ene kant fijn dat je voorzichtig wordt, want waakzaam zijn is nooit verkeerd; aan de andere kant ook wel jammer, want daardoor verlies je de onbevangenheid van een gemiddelde toerist. Wij proberen zo veel mogelijk de gulden middenweg te bewandelen; neutraal maar waakzaam. Dus ons niet per definitie druk maken als we bijvoorbeeld een “zwarte” supermarkt binnenstappen of door een “zwarte” stad rijden, maar wel luisteren naar ons gevoel; niet goed is wegwezen.

We hadden gisteren gedacht dat vandaag veel drukkere en grotere wegen zouden zijn. We hadden ons niet beseft dat we op de N11, de snelweg waar we op naar Ermelo zouden rijden, ver zouden blijven van heel het stedelijk gebied van Johannesburg. We hebben dus heel de dag effectief vooral in landelijk gebied gereden op provinciaalse wegen. En omdat we op zich niet zo heel ver hoefde te rijden, kon Hans het rustig aan doen. Maar we merkte dat het taai was, het viel hem zwaarder dan gisteren.

Bij Groblersdal zagen we borden voor werkzaamheden in onze richting, maar het was heel erg onduidelijk hoe, wat, en zelfs wanneer. Op gegeven moment werd een plaats genoemd die op zo’n 400 km van ons vandaan lag; tja, we zullen maar doorrijden want wie weet, misschien staan die borden er nog van werkzaamheden van 5 maanden geleden of zo… Vlak bij Kranspoort iets verder op kwamen we echter stil te staan; de Kranspoort Pas was gesloten wegens werkzaamheden, en alleen open voor 11 uur en na 15 uur – het was nu 12:15 dus dat zou heel erg lang wachten worden. We vroegen aan een van de werklui hoe we dan bij Ermelo, 150 km verderop, moesten komen, en ze zei iets over een gravelweg aan de andere kant van de brug. Dus we reden maar de brug over om te kijken of we die gravelweg konden vinden, en waar hij zou leiden. En ook of we nog iemand anders konden vinden aan wie we het konden vragen om te checken, voor we onherroepelijk zouden verdwalen in de bergen…

We vonden iets verderop bij een stelletje winkeltjes en een benzinepomp twee stellen die samen reisden en met de kaart van de ene, en de kennis van de omgeving van de andere kwamen Hans en ik een heel eind om een alternatieve route in elkaar te puzzelen die niet al te ver omrijden zou zijn – alleen wel gravelwegen, maar ja daar hebben we een 4WD voor natuurlijk. Ik had wat fotootjes gemaakt van de kaart van het ene stel, want die was redelijk gedetailleerd, en aan de hand daarvan kon ik zeggen wat we bij welke splitsing moesten doen, want onze gps is natuurlijk ingesteld op de snelste route en wilde eerst nog ons terug naar de snelweg leiden. We reden terug naar de brug, waar de gravelweg moest beginnen, maar daar was net allerlei werkvoertuigen bezig de onderlaag van de ene weghelft te egaliseren. Vandaar waarschijnlijk dat we het op de heenweg niet gezien hadden. Een van de werklui gebaarde dat we konden komen dus wij reden het gravelpad op; instructies waren twee keer rechts en dan Middelburg aanhouden. Dat klopte aardig, en na de tweede rechts deed de gps ook de route herberekenen. Alleen zij wilde ons terugbrengen naar de onderkant van de pas, en we wisten niet zeker of alleen de pas gesloten was of heel dat stuk weg.

Er reden in het aller begin ook wat vrachtwagens die Hans voorlieten want ze hadden al genoeg aan zichzelf op de kronkelende stoffige gravelweg, en we overwogen toen we bij de splitsing terug naar de pas kwamen of we op hen moesten wachten, zien wat zij deden. Met name ook omdat er twee kleine gele pijltjes op de verkeersborden geplakt waren, die leken alsof ze een omleidingsroute zouden kunnen zijn en leken alsof ze recent waren. Maar dat weet je hier nooit zeker. Het was 7 km naar de onderkant van de pas, was ie open dan konden we over 7 km weer op asfalt rijden. Maar mocht het daar afgesloten zijn dan moest je ook weer 7 km terugrijden naar dit punt en had je een hoop tijd verloren en moest je daarna alsnog de overgebleven 38 km op gravel rijden richting Middelburg. Uiteindelijk besloten we maar te gaan rijden in de richting van Middelburg, dan waren we in ieder geval onderweg en het was niet zeker dat de vrachtwagens wel de weg zouden weten.


We hebben de vrachtwagens daarna niet meer gezien en denken dus dat ze waarschijnlijk de afslag naar de onderkant van de pas genomen hebben – maar ja, zeker weten doe je het niet misschien zaten ze gewoon nog heel ver achter ons. De weg was op zich best mooi, het was heuvelachtig terrein met veel boerderijen, en soms reden we op hele goede vlakke stukken fijn grindweg. Maar soms lag het vol scherpe stenen en op gegeven moment toen we waarschijnlijk over de oude oorspronkelijke pas reden, reden we zelfs op de rots ondergrond.

Halverwege stonden twee blanke boeren een pauze te nemen bij hun bakkie, en een glaasje van het een of ander te drinken, dus Hans sprak ze even aan voor een praatje en om te vragen of we de goede kant op gingen – we wisten wel dat we goed reden, maar dat was Hans zijn tactiek; ze stonden met de auto in onze richting gewezen, dus mochten wij straks opeens een lekke band krijgen en zij kwamen langs, dan was na dit praatje de kans iets groter dat ze zouden stoppen om te helpen. Vond ik slim verzonnen!

Uiteindelijk was het nog geeneens zo veel omrijden qua afstand, ik denk maar zo’n 10 km extra, maar qua tijd waren we natuurlijk een uurtje kwijtgeraakt met deze omweg. Niet dat dat erg was gelukkig, we hadden de tijd. Maar het was ook wel intensief rijden voor Hans en sowieso leek vandaag haast een zwaardere dag dan gisteren, ook vanwege de vermoeidheid. We waren blij toen we weer op asfalt reden!

We wilde nog even wat boodschappen doen voor de tweede helft van de trip, en we hadden dringend drinkwater nodig, dus we keken in Middelburg voor een supermarkt of shopping mall. Die vonden we wel, langs de route ook nog, maar het zag er niet helemaal vertrouwd uit; een beetje rommelig, veel straatstalletjes overal, een raar figuur die er een beetje naast leek te slaan op het parkeerterrein, en het was vast nergens op gebaseerd, maar het gaf gewoon niet zo’n goed gevoel. Dus we besloten verder te rijden. In Hendrina, het plaatsje voor Ermelo, zagen we opeens een Pick & Pay en hier hadden we wel een goed gevoel over, dus hebben we gauw de laatste boodschappen gedaan; nog wat lime cordial voor Hans, water voor ons beide, nog wat blikjes fris, extra muggenspiralen en nog wat Peacefull Sleep anti-muggenspul want onze spuitbus was op de een na laatste dag in Kasane opgegaan en dat heeft Hans geweten, opeens wisten de muggen de laatste avond hem ook te vinden!


Rond 16 uur kwamen we aan in Ermelo, en we vonden al gauw Izimbali Lodge. Alleen de ingang was zo smal en volgebouwd met van alles, dat Hans besloot in de auto te wachten terwijl ik ons in ging schrijven en vragen waar we de auto veilig konden parkeren. Daar had deze lodge/hotel namelijk mee geadverteerd, veilige bewaakte parkeerplek op het terrein zelf. Maar Hans zag zichzelf nog niet zo gemakkelijk de smalle weggetjes tussen bomen, gebouwen en bric-à-brac inrijden die we vanuit de ingang zagen! Toen ik de receptie had gevonden (ieder vrij stukje grond of gebouw was beschilderd, met mozaïek, spiegeltjes of schelpen versierd, en overal stonden of hingen dingetjes zoals windvaantjes en zo) heb ik ons ingeschreven en stuurde de eigenaar iemand met me mee om Hans te wijzen waar we konden parkeren. Hij gaf me ook de inlogcode voor internet maar waarschuwde dat die het misschien nog niet deed omdat er aan gewerkt werd.

De jongen die ons de weg zou wijzen liep door het restaurant terug naar buiten – ik keek mijn ogen uit terwijl ik achter hem aanliep; een en al zwarte muren, spiegeltjes, zilverwerk en sfeervolle schilderijen op ieder vrij stukje muur! Hij stapte in de auto naast Hans om hem te weg te wijzen en ik kroop achterin op de vuile was en boodschappen, en hij wees ons de hoek om naar de achterkant van het terrein, dat een heel blok leek te beslaan. Op onze sleutel zat een poortopener en zo reden we een ruim terrein op met allerlei bungalowtjes. Hans herinnerde zich later dat hij bij www.booking.com specifiek gevraagd had voor een kamer aan de achterkant vanwege de lawaaiige hoofdweg, en niet-roken, en dat we daarom misschien hierachter zaten. Want het was een paleisje, toen de jongen de deur open deed en ik, en later Hans, naar binnen stapte, riepen we allebei “wauw” – en de jongen lachen natuurlijk! De bungalow had een sfeervolle, luxe ingerichte woonkamer en eetgedeelte, overal leer en hout en kussens, echte schilderijen, een grote nette keuken, een luxe slaapkamer en een nette grote badkamer! Wauw! We hopen dat de prijs nog steeds hetzelfde is…

De jongen liep even gauw een rondje of alles in orde was, mompelde iets over handdoeken, wees ons op een jerrycan drinkwater die we konden gebruiken want het water uit de kraan was niet lekker, gaf ons de sleutel en liet ons alleen. Wij deden onze zooi uitladen en probeerde onszelf te oriënteren, want je bent gewend je zooi in een kleine ruimte kwijt te moeten en nu konden we alles uitspreiden, en ik was net begonnen een welverdiend kopje koffie te maken want Hans stond bijna te tollen op zijn benen van vermoeidheid, toen er op de deur geklopt werd; een kamermeisje, die kwam nog even de puntjes op de i zetten die de jongen geconstateerd had. Extra handdoeken dus, extra koffie en thee, een mes in de keuken die ontbrak, keurig allemaal!

Maar het blijft Afrika dus het zal nooit 100% perfect zijn: toen ik Hans zijn bloes ging wassen in de wastafel in de badkamer bleek die te lekken en liep er een grote plas water over de badkamervloer… En toen ik de bloes in het bad uitspoelde spoot er meer water uit de slang van de douchekop dan uit de douchekop zelf leek het wel! Lachen…


We hebben gerust en Hans heeft op bed gelegen en gelezen tot het tijd was om te gaan eten, en om 18:30 zijn we richting het restaurant gelopen. We hadden al heel de dag zin om lekker uit te pakken; niet dat we slecht gegeten hadden de afgelopen twee weken, maar het was ook wel lekker om eens je eigen eten uit te kunnen kiezen, het was nu steeds wat de pot schafte. We werden niet teleurgesteld, we hebben heerlijk gebuffeld! Vooraf gebakken kalamari met frietjes en een heerlijke saus, als hoofdgerecht spareribs en gebakken gamba’s, ook met friet, en toe wilde we eigenlijk wortelcake (we hadden wel zin in een experiment, wortelcake zou wel niet zijn zoals we ons voorstelde en zoals hij in Australië of Engeland geweest was…) maar die was helaas niet geleverd dus hebben we het alleen bij een milkshake gehouden. Lekker!

Toen het meisje die ons serveerde de borden kwam ophalen en de ongeveer 10 frietjes zag liggen die ik niet meer op gekregen had, vroeg ze iets van “take-out” – ik dacht dat ze bedoelde een doggybag, Hans dacht dat ze gewoon bedoelde om het bord mee te nemen, maar ik zei dat het te veel was en ik het niet op kreeg, en toen ging ze weg zonder mijn bord. Iets later kwam ze terug, en toen vroeg ze weer of ik take-out wilde, dus dit keer zei ik duidelijk dat dat niet hoefde, ik was klaar. We hadden namelijk veel mensen met piepschuim warmhoudbakjes zien lopen dus dat is hier duidelijk heel gewoon. Hans heeft heel de avond zijn ogen uit zitten kijken naar een aantal vrouwen (staf? Of gewoon gasten, we weten het niet), die warmhoudbakjes vol geschept hadden en achter mij aan het eten waren, vooral met hun handen, stukken vlees afscheurend… Niet heel erg smakelijk. Maar dat zullen ze vast ook gevonden hebben van het slagveld dat wij maakte van onze gamba-schalen en spareribs botjes!


We hebben de rekening op de kamer laten zetten, het meisje die ons heel lief geserveerd had 50 rand gegeven – bijna niets voor ons, 3 euro, maar 10% van de rekening en dus een goede fooi – en zijn terug naar onze kamer gerold voor een kopje koffie, douchen en bed. De douche was heerlijk, en het bed goed. Typisch alleen dat, juist doordat deze bungalow een afsluitbaar hek had voor de voordeur, we ons eigenlijk een beetje onveilig voelde; het hek zelf gaf dat gevoel. Nu maar hopen dat met name Hans een beetje kon slapen… ‘S avonds kwamen we erachter dat de bedlampjes op de tafeltjes naast het bed het niet deden, omdat ze niet op een stopcontact aangesloten waren, want die was er niet eens. OMG! This is Afrika. Dus we hebben het koplampje maar bij Hans zijn kant van het bed gelegd en het grote licht uitgedaan.

free counters