Vannacht heeft Hans weer een slapeloze nacht gehad en ik een hele onrustige. Dus ik ben er maar om 7:30 uitgegaan zodat hij misschien nog even een uurtje of wat zou kunnen slapen terwijl ik in de woonkamer wat achter de laptop zat te fröbelen. Hans kwam er om 8 uur ook maar uit, hij was namelijk klaarwakker en kon niet meer slapen. We hadden gisteren in de supermarkt een verse pizza gekocht voor de lunch voor vandaag, en we hadden deze kamer zonder ontbijt genomen omdat we nog niet wisten van tevoren of we wilde ontbijten, maar nou besloten we dat het handiger en minder rommelig zou zijn om de pizza gelijk hier op te eten dan in de auto tijdens het rijden. Dus ik heb hem lekker warm gemaakt in het oventje en een grote pot thee gezet; smaakte prima, zelfs als ontbijt!


We hoefde pas om 10 uur uit te checken, en we hadden geen haast vandaag want er waren niet zo heel veel kilometers meer te doen, dus we hebben onze spullen op ons gemak opgeruimd en ingepakt. Dat is dan weer lastig van zo’n grote ruimte, je spreidt je zooi door het hele huisje… Toen we eenmaal zo ver waren zijn we via de achterpoort terug om het terrein gereden naar de hoofdstraat waar Hans even voor het restaurant parkeerde zodat we konden gaan afrekenen bij het kleine receptiegebouwtje. We waren half bang dat de rekening toch op de een of andere manier hoog uit zou vallen bij het uitchecken, met zo’n luxe bungalow, maar we hebben maar 80 euro hoeven betalen voor een luxe bungalow en een lekkere avondmaaltijd! De prijs van de kamer was zelfs een paar rand lager dan op booking.com geadverteerd had gestaan toen we boekte!

Terwijl we door Ermelo reden zagen we, toen we op een kruispunt aankwamen, schuin tegenover in een parkje een Tweede Wereld oorlogsmonument staan, en Hans kon redelijk gemakkelijk links afslaan en op het parkeerterrein van een klein winkelcentrumpje parkeren, dus zijn we even gestopt om te kijken. Dat is wel het laatste wat we verwacht hadden op deze reis, we hadden van te voren niet eens gekeken of we misschien onderweg nog iets tegen zouden kunnen komen van Eerste of Tweede Wereldoorlog (terwijl we dat meestal eigenlijk altijd wel even doen). Het was een combinatie-monument; oorspronkelijk opgericht voor de Boerenoorlog, toen is er een plaquette toegevoegd voor de Eerste Wereldoorlog, en later ook voor de Tweede Wereldoorlog.

Thuis heb ik op Wikipedia gevonden dat Ermelo vlak voor de Boerenoorlog als kerk met dorpje gesticht was in 1871, en tijdens die oorlog volledig in de as gelegd, min de kerk en één huis die bleven staan. Na de oorlog is het volledig opnieuw opgebouwd, en daarom dat ze sindsdien in het stadswapen een feniks hebben. En toen kwam dus de Eerste en later nog de Tweede Wereldoorlog waar ze veel jonge mannen aan kwijtraakte…

Vlakbij Ermelo lag Leiden en iets verderop Amsterdam, we moeten iedere keer lachen als we die namen zien! Of namen zoals Onverwacht, Nooitgedacht of Vryheid, ook grappig. De rit was door een Europees-aandoend landschap van glooiende heuvels, velden en bosbouw, en al was het niet echt ver meer, na twee lange rijdagen en met name helaas ook hele slechte nachten, was Hans helemaal gaar vandaag en viel het hem erg zwaar. Zeker ook omdat het best druk was af en toe.

Het was sowieso wat meer concentratiewerk voor Hans, in het heuvelachtig terrein, maar er reden ook veel vrachtwagens en op gegeven moment reed er een absolute idioot in een BMW voor ons, die zonder waarschuwing soms bijna stilstond en dan weer 150 km ging rijden. Het werd zelfs een beetje vervelend op gegeven moment, hoewel hij het niet tegen ons gericht leek te doen maar vooral met allerlei andere dingen bezig was in plaats van rijden… Op gegeven moment ging hij gelukkig weer concentreren op de weg en scheurde er met 150 km/uur vandoor, en waren wij van hem af. Pffff!

Rond 14:00 kwamen we bij de hoofdingang van het Ithala Game Reserve aan, waar we ons moesten registreren in het kantoortje in de poort, en ik een gestreste parkbeheerder moest beloven dat we onze gids hem zouden laten bellen als we bij het kamp aankwamen, want die was vergeten zijn nummerplaat in te vullen bij het registreren… (Administratie, administratie, administratie…). Eigenlijk zou hij graag gehad hebben dat ik de gids daar ter plekke belde, maar ik deed alsof ik niet het nummer van onze gids had en stelde voor dat ik hem zelf zou laten bellen. Dat was ook goed, de parkbeheerder krabbelde “main gate” en zijn nummer op een papiertje en wij konden gaan.

Het was nog zo’n 16 km rijden naar ons bush kamp over kronkelende 4WD bergpaden, maar we zagen nog veel giraffen, zebra’s en gnoes onderweg, leuk! Vlak bij de poort was er een vallei waar er hele mooie badlandsachtige erosie was, en een parkeerplaatsje waar ooit de bedoeling was geweest om een bord met uitleg bij te zetten, waarschijnlijk… Met de garmin ingesteld op Doornkraal kamp stuurde ik Hans de juiste richting op; de route werd helaas al heel gauw gravel, maar dat is misschien niet onlogisch, het is hier tenslotte geen Kruger. Onderweg in de heuvels (net op een smal steil gravelachtig stuk natuurlijk) kwamen we onze gids Frank Carlisle tegen, tevens de eigenaar van Bhejane, en het was een hartelijk weerzien; we hebben hem voor het eerst en laatst zelf ontmoet in Zimbabwe.

Omdat de kampeerplaats een beetje een privé plaats is, staan er overal borden dat het verboden is voor onbevoegden, dus we reden nog even verkeerd richting een mooie rivierbedding in een steil valleitje, tot we omdraaide en ons de tweede keer bij het bord besefte dat wij juist wel bevoegd waren! In het kamp bleek dat we een tweede gids hadden, Jock, omdat Frank halverwege de trip andere verplichtingen heeft (waar hij van baalt, want dit gebied is zijn basis, waar hij jarenlang neushoorns heeft beschermd van stropers, en waar hij heel graag mensen mee kennis laat maken). De kok Sanana kende we ook nog van onze reis door de Kalahari in 2008: toen was hij nog het jonge hulpje, maar nu dus de kok; en zijn broertje Rooijan had nu de rol van hulpje. Het bleek dat er, door een late annulering van een groep, maar zes deelnemers waren, we waren dus maar met drie auto’s. En dat met (tijdelijk) twee gidsen, kok en kokshulp! Een hele kleine groep dus, waar Hans en ik wel blij om zijn. Het fijne van deze manier van kamperen is dat er gekookt wordt en de tenten voor ons opgezet worden, we hoeven er alleen onze veldbedjes en slaapzakken in te leggen en onze stoelen bij het kampvuur te zetten: ideaal!

De kampeerplaats is ook veel luxer dan we dachten; het heet een “bush kamp” en dat betekent meestal minimale voorzieningen, maar er waren twee keurige doortrek-wc’s met wc-papier, een buitenkeukentje, stromend water en een douche. Allemaal simpel en basic, open aan de buitenlucht en enkel met rieten dak bedekt, maar best netjes dus. Het ligt aan een riviertje in een vallei en Hans en ik zijn even naar de rivierbedding gelopen om te kijken. De rivier staat erg laag maar duidelijk dat er ‘s nachts nog wel regelmatig van alles komt drinken! Toen we uitgekeken waren zijn we terug naar het kamp gelopen en hebben we onszelf bij het kampvuur geďnstalleerd met een kopje thee.

Nadat iedereen er rond 17 uur was en zichzelf had geďnstalleerd, hield Frank om 18:30 een welkomstpraatje en daarna konden we lekker eten. Sanana zijn koken is gelijk al goedgekeurd, we kregen een lekkere goedgevulde lamsstoofpotje met groente, krieltjes en rijst en sla, toe fruitsla met custard, en we krijgen volgens Frank iedere dag vers potjiesbrood (warm zacht klef brood in een gietijzeren pan in de kolen van het kampvuur gebakken) dus ik ben blij! Een van de twee andere echtparen was een pas gepensioneerd stel uit Engeland die een paar jaar geleden op bezoek waren gegaan bij hun zoon die in Zuid-Afrika woont en werkt, en gelijk verliefd geraakt op het land. Zij hebben hun huis in Engeland verkocht, en wonen nu de helft van het jaar in Zuid-Afrika in een flatje vlakbij hun zoon en zijn gezin, en trekken de andere helft van het jaar door Europa met een camper die ze ergens in Engeland in opslag hebben staan. Het andere stel was hij Duits Afrikaans, en zij Engels Afrikaans, een heel lief mens. Hij was een supermarkteigenaar geweest en nog altijd erg goed georganiseerd met allerlei mooie snufjes zoals kleine compacte opklapstoeltjes die zo ingewikkeld waren dat alleen hij wist hoe hij ze moest opklappen! Nadat we wat gekletst hebben met iedereen taaide men rond 20:30 af naar bed want iedereen was moe. Er waren weinig dierengeluiden al waarschuwde Frank en Jock ons wel dat de olifanten, hyena’s en andere dieren weleens door het kamp wandelen – vannacht zagen we echter alleen vuurvliegjes, en een brulkikker onderweg naar de rivier! Die werd gelijk door Jock onderschept en moest natuurlijk op de foto voor hij verder mocht…

free counters