We werden midden in de nacht wakker omdat het was begonnen te miezeren en we de ventilatie flap van de tent dicht moesten doen. Een uurtje later moest ik dringend naar de wc, balen want dat is een enorm eind lopen… Maar het kon niet wachten, dus maar ergens om 4 uur ‘s nachts aankleden en heel dat eind in het donker met mijn koplampje naar de wc’s en teruglopen (ondertussen toch even kijken of er geen hyena’s rondlopen). En ergens na 5:15 uur was Hans wakker en besloten we maar aan te kleden en de laatste dingen in te pakken en op te ruimen. Er waren wat dingen vochtig geworden door de miezer, maar alles moet ingepakt worden want we gaan weg, plus bijna alles is vuile was en ruikt naar kampvuur rook, dat gaat thuis dus heerlijk ruiken als we de tassen over een dagje uitpakken! Ach alles gaat gelukkig gelijk de wasmachine in…


We hebben hartelijk afscheid genomen van de mannen die ons zo goed gegidst en verzorgd hebben de afgelopen dagen, en het Engelse stel was speciaal ook opgestaan om ons nog uit te zwaaien. Leuk! Mochten we problemen krijgen onderweg dan konden we ze bellen, ze gaven ons hun telefoonnummer en zouden ons namelijk een paar uur later achternarijden richting Johannesburg. We hadden hier op de campsite slecht tot geen bereik dus elkaar test-bellen lukte niet, maar we hadden in ieder geval elkaar’s nummer en ze drukte ons op het hart om ze een smsje te sturen als we voorbij het Jozini gebied waren. Omdat het andere stel niet samen een fooien-envelop had willen maken hadden we gisteravond het enigszins ongemakkelijke afscheidspraatje gehad en heeft Hans vanochtend maar Jock, Sanana en Rooijan ieder apart onze fooi voor hen gegeven; 200 rand per persoon, zo’n 12 euro per persoon.


We waren blij dat we zo vroeg waren opgestaan, want al met al werd het vertrek toch later dan gepland met al dat hartelijke afscheid nemen. Jock vroeg nog of we een kopje thee wilde, maar daar hadden we weinig tijd meer voor. Iets na 6 uur reden we de 7 km door Ndumo reservaat richting de gate, en zagen nog drie giraffen en wat impala, en moesten opeens stoppen om een schildpad van de weg halen! Het was een kleintje, niet zo groot als de joekels in Baviaanskloof in 2012... Bij het hek aangekomen kwam er gelukkig gelijk een mannetje aanlopen, en nadat we onze (gisteren door Jock speciaal geregelde) gatepass lieten zien maakte hij het hek open en konden we de weg op.

En toen was het kilometers maken. Maar we waren nog niet goed en wel op weg, of om 6:45, nog voor we begonnen aan de weg langs het Jozini Stuwmeer, kwamen we een politiecontrole tegen; van voren lijkt onze huurauto natuurlijk veel op alle andere witte 4WD’s op de weg, maar meestal als je dichterbij komt laat de politie je door omdat ze zien dat je blank bent en in een huurauto zit. Deze agenten hadden echter duidelijk zin in een praatje en wilde weten waar we vandaan kwamen en wat ons plan was vandaag. Hans begon het gesprek gelijk door hartelijk te roepen dat we onderweg naar het vliegveld waren om ons vliegtuig te halen, waardoor ze ons niet te lang tegengehouden hebben – en ze waren blij om te horen dat we de plaatsen die we bezocht hadden (even een paar opnoemen) heel erg mooi vonden en regelmatig naar Afrika kwamen. Rijd maar door!


Het eerste uur zou het lastigste worden, want dat zou een kronkelende weg langs het Jozini stuwmeer en door de heuvels zijn, waar normaal veel langzaam vrachtverkeer rijdt die je dus niet kunt inhalen. Een mooie route overigens, met mooie uitzichten over het stuwmeer die door de droogte erg laag stond. En dan heb je nog vee op de weg, dat hier niet altijd goed weet welke kant het op wil, en dat midden op jouw weghelft terwijl je eraan komt probeert te besluiten… Maar we hadden geluk, vanwege het vroege uur en omdat het zaterdag was, was het nog erg rustig op de weg en konden we ongehinderd doorrijden. Ook het vee viel wel mee gelukkig. Wel was het in de bergen rond het stuwmeer en daarna af en toe behoorlijk mistig de eerste paar uur.

De rit was lang maar ging vlot voorbij, alleen de laatste 200 km werd een stuk drukker en dat is nog niet eens zo erg, maar mensen rijden als malloten: 30 km/uur rijdend op de snelweg, of juist 150 km/uur, een vrachtwagen die een ander probeert in te halen bergopwaarts, minibusjes die plotseling op de weg stoppen om passagiers op te halen, mensen die invoegen terwijl het gewoon echt niet kan, enz… Ongelooflijk dat we geen ongelukken gezien hebben eigenlijk, en heel intensief rijden voor Hans dus!

En de laatste 80 km is voor mij ook intensief navigeren, om de GPS en wegwijzers goed te interpreteren in een drukke grote stad met ingewikkelde knooppunten en ons de juiste afslagen te laten nemen. Plus ik had stress want de Garmin vertoonde steeds meer kuren de laatste tijd, en was bijna onmogelijk om nog goed op te laden. Ik heb dus een heel groot gedeelte van de route genavigeerd op het kaartenboek dat we van de parken van KwaZulu-Natal gekregen hadden, printscreentjes van de route op mapsource (van de laptop) die ik op mijn mobiel gezet had, en alleen bij lastige stukjes onderweg de Garmin aanzetten, zodat ik, tegen de tijd dat we bij de buitenwijken van Johannesburg kwamen, de garmin gewoon aan kon laten omdat ik nu zeker wist dat we genoeg batterij zouden hebben om naar Bushlore te komen. En ik had een beetje stress omdat het allerlaatste stukje naar Bushlore een beetje verwarrend was op de Garmin, die ons zo te zien recht door gebouwen wilde sturen. Ik moest dus in mijn hoofd prenten dat we bij het kruispunt ervoor de weg over zouden steken in tegenstelling tot de Garmin, die een rare U-bocht wilde maken. Beetje spannend dus!

Maar het ging gelukkig allemaal prima, en keurig op tijd om 12:45 kwamen we aan bij de autoverhuurder (13 uur sluiten ze op zaterdag, al hadden ze al gezegd dat het geen probleem was als we later waren). Spullen uit de auto, even alles nalopen en checken, en we konden naar het vliegveld gebracht worden. We vroegen nog, hoe wordt de tol eigenlijk afgerekend? He, watte? Er volgde even een paar tellen volledige spraakverwarring die een beetje zo ging: tol, de tol. Tol? Wat voor tol? Nou gewoon, tol, tol die je betaalt met dat kastje. He, tol? Ja tol! Wat voor tol? Enz… Opeens leken we het herkenbaar te zeggen en was het “ohhhhh, TOL!” (hij zei nog net niet, had dat dan gezegd…). Nee hoor die hoef je niet te betalen. We konden het ons eigenlijk niet voorstellen en vermoeden dat hij geen zin had in gedoe op de zaterdagmiddag tegen sluitingstijd. Het zal uiteindelijk iets van twee tientjes geweest zijn, maar er is ook nooit iets van de visa afgeschreven dus het zal wel kloppen zeker, aangezien ze het lijkt me zo kunnen uitlezen van dat apparaatje in onze vooruit!


De jongen bracht ons snel naar het vliegveld, waar we op zoek gingen naar onze balie. We wisten wel dat we een beetje vroeg waren, maar de dames waren zelfs nog bezig om de balies voor te bereiden, en een beetje onsamenhangend aan het schuiven met paaltjes en tafels… We werden toen we vroegen waar we moesten zijn een paar keer van hot naar her gestuurd, maar niet al te storend gelukkig (we hadden een hoog “TIA”-tolerantie vandaag en konden er prima mee omgaan, een enigszins gestreste zakenman wat minder…). Het is vandaag “National Heritage Day”, en daarom zien we regelmatig mensen met traditionele haar- of klederdracht, sieraden of hoofddeksels en -doeken. Dus ook de mensen achter de balie op het vliegveld, grappig!

We hebben onszelf ingecheckt, de bagage afgegeven, en gingen nog in de hal op zoek naar een “Ocean Basket” (vis restaurant waar we altijd een Afrika reis mee afsluiten, met een enorm bord calamari, knoflookgamba’s, vis en friet…Hmm!). Het is onderhand een Afrika-traditie geworden, we hebben het in 2008 in Namibiëontdekt, in 2009en in 2011onszelf in de Lakeside Mall volgepropt, in 2012op het vliegveld in Kaapstad en in 2013op de promenade in Kaapstad zelf… Dus we moesten er wel eentje vandaag vinden, en Hans meende dat die ergens voor de douane nog was.


Maar we konden niets vinden dus gingen maar door de douane en eerst richting Cape Union, een van de door Jock aangeraden buitensportwinkels, voor wat degelijke katoenen khaki kleding die tegen een stootje kan. Voor vrouwen was er weinig, maar gelukkig dat er een heel mooi degelijk mannenbloes voor Hans ook in een kleine maat voor mij was, dus ik heb er ook eentje genomen! Goed geslaagd qua kleren vroegen we in de winkel toch nog even naar een Ocean Basket, bleek die toch ergens buiten in de vertrekhal te zijn geweest, grrrrr! Dan maar bij het enigste restaurant (!) in de terminal steak en frietjes, jammer. Verder waren er alleen twee koffietentjes, ongelofelijk!

We waren doodop en zijn bij onze gate gaan zitten hangen en dutten tot het tijd was om aan boord te gaan.

free counters