De nachtvlucht was een beetje hobbelig, maar op zich verder prima, en we hebben allebei een beetje kunnen slapen – Hans met pil. Ondanks dat het natuurlijk een lange vlucht is, ging ook de tijd best snel, en we kwamen niet al te brak om 6 uur aan in Frankfurt. De veiligheidsprocedures gingen zoals ze normaal gaan, je went er aan, en we kwamen ruim op tijd bij onze gate aan. Daar konden we nog een beetje rondhangen tot we om 8:15 weer richting Amsterdam vertrokken. Stom toevallig waren we vlak bij twee koppels gaan zitten die ook uit Zuid-Afrika kwamen en richting Amsterdam vlogen; een wat ouder stel die een weekje een luxe safari gedaan hadden in een lodge, en er helemaal wild van waren, en een jong stel die drie weken met een camper in Zuid-Afrika rond hadden gereden. Van het jonge stel was de jongen aan het dutten, en toen we door hadden dat ze alle vier naar Afrika geweest waren mengde we ons in het gesprek van het meisje met het oudere stel. Altijd leuk, reisverhalen delen! Het oudere stel had de week van hun leven gehad, vooral de vrouw volgens mij die het als cadeautje van haar man gekregen had, en wilde van alles weten over onze reizen. De jonge vrouw was echter al gauw afgehaakt en ging doen alsof ze sliep. Hans en ik moesten wel lachen, zij was namelijk zo’n zeldzame reiziger die het NIET fijn vindt om andere mensen tegen te komen die dezelfde reis gemaakt hebben. Zij wil de exclusiviteit hebben van de enigste geweest te zijn, wij (en met ons bijna alle andere reizigers) willen juist delen en meegenieten van de verhalen van de ander – wat is er tenslotte mooier dan zo’n ouder stel zo enthousiast te horen vertellen over hun eerste olifant en alle andere dieren! Dus wij hebben lekker doorgekletst met het oudere stel tot het tijd was om in te stappen.


Tijdens de korte vlucht kregen we zo gauw mogelijk een broodje en een drankje uitgedeeld, en toen was het al weer bijna tijd om te landen. Je moet altijd zo’n enorm eind lopen, en helaas is het dan bijna nooit zo dat er in Schiphol ook al de bagage uit komt, daar moeten we eigenlijk ook alsnog zo’n 10-15 minuten extra op wachten. Maar goed, er zit niets anders op dan geduldig wachten en hopen dat de vieze was, de flessen lime cordial voor onze volgende reis naar Ethiopië, de spuitbussen “DOOM” (kills all insects dead) en alle andere zooi van de afgelopen drie weken goed meegekomen is… Ondertussen hadden we ook een smsje gehad van onze vaste taxi-service, dat hijzelf ons niet kon ophalen maar zijn collega zou sturen.


Toen we de bagage hadden en al bellend naar buiten liepen vroeg de collega ons naar de bushaltes voor de ingang van de terminal te lopen, hij zou daar bij een van de doorgaande weggetjes ons opwachten in een zwarte BMW. Tja, ik denk dat 95% van de taxis zwarte BMWs zijn! Maar goed toevallig viel dat vandaag best mee dus we stonden braaf te wachten tot hij kwam. Na zo’n 10 minuten kwam dan eindelijk een zwarte BMW naar ons toegereden en hij had nog niet geremd of er stond al een motoragent naast om hem te manen door te rijden; dit is tenslotte geen uitstapplaats voor niet-Schiphol taxi’s of bussen, alleen geoorloofd vervoer! Zucht, dus hij moest een rondje rijden maar de agenten die hier patrouilleren zijn ook niet gek en bleven in de buurt… Uiteindelijk zagen we hem de parkeergarage in duiken en gingen wij gauw achter hem aan en konden we eindelijk instappen. Dan is de plek van onze vaste taxi-chauffeur toch echt handiger, helemaal aan het einde van de terminal aan de rechterkant waar het rustig is en je alle plek en tijd hebt om in te stappen. We waren doodop en het zonnetje scheen, dus helaas voor onze chauffeur (mocht hij zin in een praatje hebben gehad) dommelde we steeds weg onderweg naar huis! Aangezien we redelijk op tijd thuis waren, hebben we onze spullen gedumpt in de garage en zijn gelijk naar Hans zijn moeder gereden voor een kopje koffie.


De flessen DOOM hebben de reis goed overleefd, dus de mieren in de tuin zijn hierbij gewaarschuwd als ze van de zomer weer hun nesten onder de tegels van ons terras maken…

free counters