AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

Midden in de nacht werd ik wakker omdat ik me beroerd voelde. De pasta van gisteravond had me zwaar op de maag gelegen, maar nu voelde ik mezelf echt misselijk worden, pffff… Ik deed zo stilletjes mogelijk uit mijn slaapzak ritsen, wat kleren en mijn schoenen zoeken, de rits van de tent open maken, een koplampje en wc-rol zoeken, Hans die inmiddels wakker geworden was vertellen dat ik me niet lekker voelde, naar buiten stappen, rits dichtdoen tegen insecten, en mijn opties overwegen. Zelfs als het me zou lukken om de wc’s in het kamp op tijd te bereiken, dan deed ik niemand een plezier om daarin over te geven, want die wc’s konden niet doortrekken. Bij onze tent was een mooie grote woudreus met lage takken en daaronder een holte met zacht zand. Dus ik zocht een plekje onder de boom en was net op tijd, ik moest alles overgeven wat ik gisteravond gegeten had.


Ik voelde me zo misselijk, ik rilde van de koorts en voelde me beroerd! Toen ik klaar was met overgeven heb ik wat zand erover heen geschopt en mezelf zo goed en zo kwaad als het ging opgefrist, en ben weer in bed gekropen om binnen een paar minuten mezelf weer misselijk te voelen en weer van voor af aan te beginnen. Na de tweede keer moest ik weer een keer en kreeg ik bijna tegelijkertijd diarree. Ik voelde me hondsberoerd en heb nauwelijks een oog dichtgedaan omdat ik er zo vaak uit moest, want toen het overgeven na een paar keer klaar was kreeg ik constant diarree!


‘s Ochtends vroeg stonden we om 6 uur op en stond al gauw Phil met Hansie bij onze auto om verder te werken aan de plaat. Ze hebben uiteindelijk 3 bouten en een stuk ijzerdraad gebruikt en de plaat ziet er nu beter uit dan toen we de auto ophaalde!

Ik voelde me slap en beroerd en Hans moest plots nodig naar de wc en voelde zich daarna behoorlijk trillerig: was er misschien iets mis geweest met het eten van gisteravond? Of waren het gewoon de zenuwen voor vandaag in combinatie met vermoeidheid. Ik kon in ieder geval geen ontbijt eten of zelfs maar zien, los van een kopje thee met wat suiker erin dat ik mezelf gedwongen heb op te drinken, en heb uit onze reisapotheek een anti-braak tabletje en 2 immodiums genomen om alles hopelijk een beetje onder controle te houden vandaag. Pffff ik moest vanochtend in het kamp nog twee keer naar de wc – dit keer wel de echte wc’s natuurlijk – en voelde me nog behoorlijk beroerd! Ik heb vandaag dan ook om de 2 uur immodium ingenomen om te voorkomen dat ik onderweg weer een keer diarree zou krijgen.


We vertrokken vanochtend om 8 uur uit het kamp, dat Phil vanwege de kapotte voorzieningen en slecht onderhoud als een bushcamp beschouwde en niet een plek met voorzieningen. Om bij onze tenten te komen gisteren had iedereen door de droge rivierbedding gereden, maar vanochtend was er opeens op nog geen halve meter afstand van de sporen van een auto een sinkhole, een gat, van zeker een halve meter breed en diep ontstaan! Een zwakte in de ondergrond, maar onzichtbaar omdat er een dunne korst zand overheen had gezeten, en nu zichtbaar geworden vanwege de trillingen van de auto’s die er vlakbij gereden hadden. Die ene auto was goed weggekomen dus, anders was geheid zijn vooras gebroken als hij erdoor gereden had!

Het plan voor vandaag was om de 11 km van Van Zyl’s Pass zelf in de ochtend te rijden, eenmaal aan de andere kant ervan te lunchen, en dan nog 65 km naar ons volgende kamp te rijden. We vertrokken om 8 uur en waren om 11:30 aan de andere kant, we hadden dus 3,5 uur over 11 km gedaan, en volgens Phil was dat zelfs nog best een goeie tijd, normale schattingen voor zo’n groepje als wij lagen tussen de 3-6 uur! Wat een ervaring… Echt ongelooflijk en onbeschrijfelijk, we wisten niet dat auto’s over zulk terrein konden rijden!


Van de 11 km was het merendeel “normaal” zwaar rots- en zandrijden, waar Hans op zich al wel wat ervaring mee heeft, en in ieder geval de afgelopen dagen gewend geraakt is aan wegen waar we vroeger nooit op zouden rijden. Weggetjes die niet meer zijn dan een bospad, en zo bochtig en steil dat je soms bovenaan het heuveltje niet voorbij de motorkap kunt zien wat er onder zit qua weg of welke kant je op moet!

Maar er waren drie afdalingen in het bijzonder die echt onbeschrijfelijk waren. Er is een gentleman’s agreement dat Van Zyl’s Pass maar in één richting gereden wordt, met de zwaarste delen dus bergafwaarts. De eerste die we tegenkwamen was een steile stenen plaat waar we af moesten rijden, ongelofelijk het leek ons onmogelijk! Bij deze beruchte punten (met veel adviezen en uitroeptekens op de kaart aangegeven) stap je uit om te kijken hoe de “weg” eruitziet en hoe je het moet rijden. De groep gaat dan een voor een naar beneden, begeleid door Phil die voor je uitloopt en wijst waar je moet rijden. Je rijdt echt langzamer dan stapvoets naar beneden, in de laagste 4WD versnelling die de auto heeft. De vrouwen stapten allemaal uit om de auto’s te filmen en fotograferen, terwijl de mannen overlegden met en tips kregen van Phil afhankelijk van hun auto (sommige zijn hoger of breder of moeilijker te draaien dan anderen). Hans kwam zo te zien heel gemakkelijk beneden, en zei dat het tot zijn verbazing best gemakkelijk ging! Pffff.

Een paar kilometer verderop kwamen we bij uitdaging nummer twee. Oef, daar was nummer één niets bij vergeleken! Dit stuk was een soort grote stenen trap, daar kan toch geen auto afrijden zonder vast te raken? Maar met de begeleiding van Phil en stapvoets een voor een ging het eigenlijk best soepel, ongelofelijk! Ondertussen was het landschap trouwens prachtig mooi, ruige bergen om ons heen, rode en okerkleurige rotsen, mooie valleien, grillige bomen, echt heel mooi.

Na zo’n 8 km kwamen we bij een mooi uitzichtspunt waar we uitzicht hadden op de mooie ruige rotsbergen waar we nu doorheen reden, en verderop een platte vallei, een soort savanne-achtig landschap. Na een groepsfoto reden we door, we hadden nog een paar km en nog een uitdaging te gaan.

Het mooiste/ergste/moeilijkste moest namelijk nog komen, de afdaling die je op google afbeeldingen ziet als je googlet op Van Zyl’s Pass… (Je kunt filmpjes op YouTube zien). We stapte zoals steeds uit, liepen naar de rand om te kijken en iedereen moest slikken. Hier zouden we nooit af kunnen komen! Wow… Pure steile rotswand, bochten, gaten, spleten, grote rotsblokken, dit was geen “weg” meer maar gewoon pure rotswand! Zelfs de meest ervaren 4WD enthousiastelingen werden een beetje bleek. Dit was waarom Van Zyl’s Pass berucht was! Je kon het zelfs amper lopen!

Phil reed als eerste naar beneden, begeleid door een van de Zuid-Afrikanen, want hoe ervaren je ook wel niet was, niemand kon zien waar hij reed en had daarom iemand nodig om hem te begeleiden. Zijn auto stuiterde zo angstaanjagend dat ik en de vrouwen die onderaan stonden om te filmen en fotograferen ervan overtuigd waren dat de auto óf zou breken, óf om zou slaan óf van de helling af zou donderen. Maar hij kwam heelhuids beneden en Phil liep terug naar boven om de rest naar beneden te leiden.

Eén voor één reden de mannen praktisch de afgrond in, en wonder boven wonder kwamen ze allemaal goed beneden! Sommige auto’s hotste en botste wat meer dan anderen, schraapte over de rotsen of maakte angstaanjagende geluiden, maar er was uiteindelijk alleen maar één achterspatbord van iemand zijn auto een beetje losgekomen. En het filmpje dat ik maakte van Hans zijn afdaling doet de ervaring geen recht aan, want die doet het zo gemakkelijk laten lijken. Hans reed ook inderdaad dankzij zijn eigen rijervaring en de feilloze instructies van Phil haast soepel en probleemloos naar beneden! Hij had het eigenlijk zelfs wel leuk gevonden om te doen, wat een ongelofelijke ervaring! En hij kreeg zelfs applaus toen hij beneden kwam van de toeschouwers die onder de indruk waren van hoe soepel hij naar beneden gereden was.

De rest van de afdaling was nog altijd lastig, maar niets meer vergeleken met dit, en al gauw reden we de berg af en de vlakte in. Daar lag een grote stapel stenen met namen en datums van mensen die Van Zyl’s Pass gedaan hadden, dus Hans en ik hebben er ook een steen beschreven en bijgelegd. Het was toch een hele bijzondere ervaring geweest om dit te doen, en zoals Phil zei, Hans (en de andere mannen) had nu toch echt zijn sporen als 4WD rijder verdiend!

Ondertussen zette Phil de lunch klaar en kon iedereen even relaxen. Het was een hele moeilijke rit geweest maar wat een ervaring! Ik had weer wat immodium ingenomen maar voelde me al iets beter en had wel wat te eten gelust. Alleen geen sterke smaken, en helaas was nu net vandaag het potjiebrood met tarragon gemaakt, een heel sterk ruikend en smakend kruid. Bah, jammer, dus ik hield het maar bij wat komkommer en tomaat, en heb een lauwe ginger ale met een beetje zout erin gedronken.

Na de lunch zijn we om 13 uur weer op pad gegaan, en hebben in konvooi op ons gemak in 2 uur tijd 65 km gereden door een prachtig landschap van goudgeel grassavanne, rood zand, kleine individuele boompjes en in de verte de rotsachtige bergen waar we net uitgekomen waren. Echt heel mooi, typisch een Afrikaans landschap. Phil vertelde over de radio en tijdens de benenstrekpauzes dat dit gebied, het Mariënfluss, net de Serengeti was, en nu heel mooi was, maar 4 jaar geleden helemaal dor en droog was, met alleen grond zover je kon zien. Het feit dat er nu een zee van goud gras te zien was, was omdat er nu geen koeien meer gegraasd werden, maar alleen nog maar geiten, dus was er ook veel minder druk op het land.

Ons kamp lag weer aan de Kunene Rivier, met grote Ana bomen voor de schaduw en overal veel verschillende vogeltjes. Iedereen kon ’s middags relaxen en bijkomen van de ervaring. Hans en ik hebben na aankomst onze tent ingericht en zijn daarna gelijk gaan douchen, en zitten ons er nog steeds over te verbazen dat we gereden hebben waar we vandaag gereden hebben! De douche was een gebouwtje van verticaal geplaatste stokken, zo dicht bij elkaar dat je min of meer beschut stond, maar nog altijd zo ver uit elkaar dat je redelijk duidelijk kon zien of een douchehokje bezet was. Er was geen warm water want de koppeling naar de zonneboiler bleek stuk (zon was er genoeg!), dus we hebben met lauw koud water gedoucht, maar desondanks konden we onszelf toch lekker even opfrissen.

’s Middags heb ik in de tent mijn mobiel en de Garmin aan de laptop gehangen om foto’s en de route over te zetten, maar de laptop was al gauw leeg dus heb ik hem maar opgeborgen. Omdat het me opviel dat het een beetje winderig was en er heel fijn stof door het gaas van het tentraam kwam, heb ik het beddengoed dubbelgeslagen zodat we vannacht hopelijk geen stoffige slaapzakken zouden hebben. En natuurlijk gezorgd dat de elektronica zo goed mogelijk opgeborgen was.


Rond 15:45 zijn naar de veldkeuken gelopen, die in een mooi dicht bosje gezet was, en hebben wat thee gepakt. We kregen van een van de Zuid-Afrikaanse koppels anijs rusk, volgens traditioneel Zuid-Afrikaans recept – erg lekker! Om 17 uur heeft Hans zich teruggetrokken om een dutje in de tent te gaan doen, ik zat in de schaduw bij de tent een beetje te lezen en aan het blog te werken. Maar het gezin met de twee meisjes waren onze buren , en die besloten dus in de luie namiddag zichzelf aan mij vast te klampen en hebben de hele tijd tegen mij zitten kletsen, dus ik heb ze wel een uur lang foto’s van onze tuin en de eekhoorns en zo laten zien. Om 18 uur verscheen Hans weer, hij had helaas niet kunnen slapen, maar in ieder geval een beetje gerust, en hij had onze fleecetruien bij want het begon zo ’s avonds (we zitten in een woestijnklimaat tenslotte) stiekemweg een beetje koud te worden.

Om 19 uur was het etenstijd, en is er natuurlijk uitgebreid nagepraat over de indrukwekkende rit van vandaag! Phil vertelde een paar mooie verhalen van horror-ervaringen op de Pass, wij hebben dan een relatief soepele oversteek gehad, maar het kan namelijk ook zeker misgaan! Hij had weleens olijfolie en kookspray moeten gebruiken als smeerolie omdat hij panne kreeg midden op de pas – en dan kun je echt geen kant op en kan er niemand komen om je te helpen! En hij had weleens iemand meegemaakt wiens stuuras krom was geslagen op de rotsen. Maar ook daar weer, je moet verder, dus hadden ze bovenop de pas een kampvuur moeten maken om de stuuras weer recht te kunnen buigen zodat ze in het schemerdonker konden afdalen! En hij had een keer meegemaakt dat de 4WD van zijn auto kapotging op de pas, en toen gedwongen werd in 2WD af te dalen. En ik denk dat dat iets is wat niemand mee wil maken!


Zoals iedere avond werd Rex de Rhino weer doorgegeven aan iemand die vandaag iets geks of doms gedaan heeft, een ludiek iets met een flinke korrel zout. Wij waren al heel de week kandidaten voor “Rex”, met een auto die wel 6 keer piept als je de deur opent, die stalen plaat, het feit dat we Nederlanders waren, van alles. Vandaag kregen we hem dan eindelijk omdat we, zoals het vorige slachtoffer die hem door moest geven zei, hem ingehaald hadden op de grasvlakte en tijdens het inhalen zelfs zo brutaal waren om te zwaaien! Grappig, maar nu moeten wij morgen een slachtoffer zoeken… Op het menu voor vanavond stond cottage pie met bietensalade en potjiebrood, en toe appelkruimel, allemaal best lekker, en ik had gelukkig weer een beetje eetlust dus heb van alles een klein beetje genomen.

De wind begon harder te worden en kouder, je kon echt merken dat we in de woestijn zaten! We hebben na het eten nog een beetje gekletst, maar iedereen was moe en wij zijn om 20:30 naar bed gegaan. Ik was blij dat ik vanmiddag het beddengoed omgeslagen had want het was stoffig in de tent, het fijne zand blies gewoon dwars door het gaas van het raam door de harde wind.

free counters