AUGUSTUS 2017: NAMIBIň, ZAMBIA, MALAWI

Vandaag is een beetje een rustdag want we blijven op deze plek. We zijn rustig opgestaan rond 7:10, en zelfs het ontbijt was wat later dan anders, om 7:30. Ik had weinig trek dus heb alleen twee rusks gegeten en wat thee genomen, om wat in mijn maag te hebben. Ik heb gelukkig geen immodiums meer nodig gehad na gisteren, maar ik heb het gisteren flink te pakken gehad!

Iedereen heeft vandaag een beetje in de schaduw gehangen en gerelaxt. Hans heeft de flessen met drinkwater bijgevuld en zijn limonade gemaakt, en we hebben de tent een beetje opgeruimd met belangrijke dingen tussen het dubbelgeslagen beddengoed om het zo stofvrij mogelijk te houden. Ook hadden we de kans om bij het douchegebouwtje een beetje aan ons uiterlijk te werken Ė je kijkt eigenlijk NIET in spiegels op zoín reis, plus zijn de enigste spiegels waar je beschikking over hebt vaak in donkere ruimtes. Maar hier hing er een buiten een goede spiegel met de zon er precies goed op, dus kon Hans bijvoorbeeld zichzelf eens echt goed scheren en ik wat verdwaalde haartjes plukken. Ook weleens fijn om er weer netjes uit te zien!


Er liepen af en toe wat Himba vrouwen door ons kamp, die aan de rand ervan hun koopwaar uitstalde voor wie erin geÔnteresseerd mocht zijn. Sommigen van onze medereizigers hebben hun auto schoongemaakt, anderen deden een klein wandelingetje. Hans heeft lekker zitten lezen, eerst in de campingstoel tot hij het daarin niet meer uithield, en toen voorin de auto, die stoelen zitten namelijk veel comfortabeler! Ik zat ondertussen het blog bij te werken maar de meisjes kwamen weer nieuwsgierig bij mij zitten kletsen en vragen stellen over van alles, wel bijna een uur lang tot een ander echtpaar ze rotsen uit de rivier kwamen laten zien en ze mij met rust lieten.

Wij zijn toen even naar het water vlakbij gewandeld. Er waren een paar vrouwen vlakbij de was aan het doen aan de oever, en in de rivier hield een krokodil een oogje op ons, maar verdween onder water toen we te dichtbij kwamen. We vonden een mooie steen voor de meisjes en liepen terug naar de schaduw van het kamp. De meisjes waren in de buurt dus we gaven de steen en vertelde ze over de krokodil; ze waren nog maar net daarvoor aan de oever stenen aan het rapen geweest, en waren dus best onder de indruk. Het is tot daaraantoe dat je ouders zeggen dat er krokodillen zijn, maar dat iemand er ook echt een foto van eentje heeft, maakt het opeens echt!

Om 11:30 kregen we gebakken eitjes met spek als brunch (de eieren moeten op, want morgen rijden we een hele dag over wasbord-zandwegen, en anders worden ze omelet!), helaas waren de eitjes erg vet gebakken dus ik had er niet zo veel trek in want ik merkte dat nog niet alles echt in orde was in mijn maag. In de takken om ons heen was een ďbotergat-vogeltjeĒ (Zuid-Afrikaanse dierennamen zijn soms echt prachtig!) druk aan het kwetteren, omdat hij volgens Phil de geraspte kaas wilde hebben die wij aan het eten waren! Ik had vanwege alle diarreeremmers van gisteren nu vreselijke buikpijn en een opgeblazen gevoel, het is ook nooit goed, maar ik ben in ieder geval van de diarree af gelukkig. Phil liet een dood-uitziend takje rondgaan en vertelde ons hoe dit plantje bijzonder goed aan de woestijn was aangepast. Hij zette het in een beker water weg op de tafel en vertelde ons om vanavond nog eens goed te kijken ernaar.

Na de eitjes kon iedereen nog een paar uurtjes relaxen. Hans heeft nog wat gelezen, ik heb het blog bijgewerkt, en we hebben allebei een beetje gedut in de schaduw. Het is warm, woestijnachtig-droog, maar er is een lekkere harde wind en dan is het in de schaduw goed te doen. Alleen alles wordt vreselijk stoffig!

Onze radio heeft al een dag of wat een vervelende constante piep erin als hij aanstaat, dus ik had Phil gevraagd of hij misschien een reserve had waarmee hij hem kon ruilen. Hij geloofde me niet (hij dacht dat de voeding niet diep genoeg in de choke gestoken was), tot hij het zelf merkte en gelijk een nieuwe ging halen!


Om 15:30 hebben we een kort stukje gereden door een prachtig landschap van ruige rotsen en bergen in allerlei kleuren bruin en rood, een mooie vallei met groene bomen en grote verweerde rode granieten boulders, naar een uitzichtspunt waar we op een richel parkeerde en wandelde naar een natuurlijke bron verscholen tussen allerlei grote rode granieten boulders in de vallei.

Daar was een kleine poel waar het water kletterend tussen de spekgladde rotsen vandaan kwam en sommige mensen even lekker gepoedeld hebben, Hans ook. Hij gleed uit over de rotsen omdat het enorm glad was maar kwam goed terecht en lijkt er gelukkig geen blijvende schade aan over gehouden te hebben.

Toen iedereen hier klaar was en weer afgedroogd en aangekleed reden we verder naar een prachtig uitzichtspunt over de rivier, de vallei en omringd door de bergen. Daar hebben we de stoeltjes weggezet om te genieten van het uitzicht en de zonsondergang, met een ďsundownerĒ, een drankje, en veel mensen deden wat te knabbelen delen met de rest van de groep. Er werden veel fotoís gemaakt en inmiddels zijn er al een paar vrouwen die panorama-fotoís maken. Hans en ik ontdekte dat een tweede, kleinere plaat naast de beschadigde bashplate onder de auto losgeraakt was. Wat een gedoe! Het was wel duidelijk te zien aan kleine dingen dat onze huurauto een flinke beschadiging had opgelopen tijdens een eerdere huurperiode, en de zichtbare en mechanische dingen waren waarschijnlijk (hopelijk) wel gerepareerd, maar het lijkt erop dat er maar half werk is gemaakt van datgene dat uit het zicht onder de auto lag. Phil raadde ons al aan om terug naar de autoverhuurder te gaan in Windhoek voor we verder zouden rijden naar Zambia.

Hans en ik hadden het rond 18 uur wel weer gezien en hadden geen behoefte om in volledige donkerte terug te rijden naar het kamp, dus begonnen alvast in de schemer terug te rijden samen met twee andere autoís die het inmiddels ook wel mooi vonden. Rond 18:15 waren we terug en hebben onszelf bij het kampvuur geÔnstalleerd met een kopje thee. De wind blies zoals steeds weer flink hard. Niet veel later kwam de rest in het donker terug.

Tijdens het avondeten deed Hans ďRexĒ doorgeven aan iemand die vandaag een jerrycan niet open kreeg omdat hij het veiligheidspalletje niet losgemaakt had. Het eten smaakte me niet echt Ė Harry is niet de beste bushkok die we ooit gehad hebben Ė maar de marinade van het vlees was gelukkig wel lekker. Phil liet het takje van vanochtend zien, en het dorre takje stond nu opeens helemaal vol kleine groene blaadjes - deze struik ziet er dor en dood uit maar zodra het regent schiet hij gelijk helemaal uit om er optimaal van te kunnen profiteren.

Phil vertelde dat de community camps per se in volledig beheer van de lokale gemeenschap moeten zijn, maar dus in de praktijk binnen 5 jaar verwaarloosd zijn. Het doet hem pijn om dat te zien want vaak liggen die camps op mooie locaties, en hij heeft een plan om ze aan te pakken, wat ze wel willen hebben, maar hij geeft het niet weg Ė als ze zijn plan willen gebruiken zullen ze hem het beheer moeten laten doen. Er was vandaag schijnbaar een belangrijke rugbywedstrijd dus Phil stelde voor een potje te maken voor wie daaraan mee wilde doen, en te wedden wie zou winnen Ė ze zouden de uitslag echter pas over een week kunnen opvragen, want we hadden hier in dit gebied geen bereik natuurlijk!


Na het eten deed het jongste meisje dansen voor iedereen, en hebben Hans en ik lang gekletst met een koppel die inzaten over de relatie van hun dochter. Toen we om 21:30 moe richting onze tent liepen zagen we weer de Melkweg, prachtig!

free counters