AUGUSTUS 2017: NAMIBIň, ZAMBIA, MALAWI

We blijven vandaag weer een dag in hetzelfde kamp. Niemand heeft nog olifanten gezien, maar volgens Phil trekken ze ook veel rond en kunnen dus overal in het gebied zitten. We stonden vanochtend om 6:50 op en toen we buiten stonden was het landschap prachtige goudtinten in de opkomende zon. In de verte liepen een aantal giraffen statig achter elkaar aan, het was echt net een National Geographic moment met die kleuren, de lagen van de bergen erachter, en de giraffen!

De door Phil gerepareerde stalen plaat onder de auto zit nog steeds redelijk goed vast, maar inmiddels is een andere, kleinere plaat erachter losgekomen. De monteur die deze platen ooit herbevestigd heeft, heeft er met zijn pet naar gegooid, want als ze goed vast zouden zitten zouden we bij wijze van spreken wel tien keer Van Zylís over hebben gekund. En we weten dat er een eerdere reparatie geweest is, want toen Phil onder de auto lag bij Van Zylís, had hij verschillende maten sleutels nodig om de twee nog aanwezige bouten los te krijgen. Maar ja wij zijn er nu de dupe van. Vanochtend kroop hij en Hansie er weer eens onder om te kijken hoe het ervoor stond. De eerste plaat was nog goed, de tweede kleinere plaat die de diff lock moet beschermen was bijna dubbel gebogen!

We gingen om 7:15 naar het kampvuur om te ontbijten. Er wordt iedere avond een groot potjiebrood gebakken en de helft daarvan wordt in kleine stukjes gesneden voor bij het avondeten, maar de andere helft wordt bewaard voor de volgende ochtend (en soms lunch), en dan geroosterd op het kampvuur voor bij het ontbijt. Ik ben dol op het potjiebrood dat de Bhejane koks altijd maken, maar dit brood smaakt een beetje anders, een beetje weeÔg. Misschien gebruiken ze een heel ander recept of doen ze er geen zout in of zo, maar het begon me na een paar dagen al tegen te staan en ik ben het nu, zeker nadat ik een paar dagen geleden zo ziek ben geweest, echt helemaal zat en moet mezelf dwingen om iets ervan te eten ís ochtends.

Maar ja, de pap sprak me vandaag ook niet zo aan; de witte smakeloze milipap die Zuid-Afrikanen graag eten (ze hebben allerlei soorten pap), maar dan met chocolademelkpoeder erdoorheen. Brrrrr. Ik voel me sinds ik ziek ben geweest ook iedere ochtend een tijdje na het ontbijt heel licht misselijk, zelfs als we niet rijden. Vanochtend nam een van onze medereizigers pindakaas met daarop stroop op zijn brood, en raadde ons dat aan als zijnde erg lekker. Het ging wel, maar wij vertelde hem dat we liever zoete chilisaus op onze pindakaas deed; dat vond hij zo ongelofelijk dat hij dacht dat we een grapje maakte! Later bij de lunch heeft hij het geprobeerd, en hij was er zelf verrast over hoe lekker het was. Na het ontbijt is er nog verder geklust aan de verbogen plaat, en in een uurtje tijd hadden ze de tweede plaat min of meer terug op zijn plek gekregen en in vorm gehamerd met behulp van een krik, een hamer en een stukje ijzerdraad. Knap hoor!

Om 9:15 reed iedereen de rivierbedding van de Hoarusib Rivier in voor een prachtige tocht van 2,5 uur lang op en neer. De brede zand-en-keien rivierbedding waar ons kamp ook aan ligt werd al gauw smaller terwijl we de heuvels in reden, en we hebben langs prachtige rotsen, heuvels, kliffen en steenlagen gereden terwijl de kronkelende rivier steeds natter werd. Bij het kamp is het namelijk een woestijnrivier net als de rest, maar eenmaal in de heuvels beginnen er kleine ondiepe poelen (grond)water te ontstaan waar we constant in en uit reden terwijl we door de riviervallei reden. Grote grillige ruige rode, bruine, gele en zelfs zwarte rotslagen om ons heen, riet en struiken langs de rivieroevers, palmen en bomen in en naast de rivierbedding en kleine groene plantjes direct waar het water het meest aan het oppervlak lag. Een onbeschrijfelijk mooi landschap, we hebben ervan genoten!

Helaas kwam net op het punt dat Phil omdraaide om terug naar kamp te rijden weer een bekend schrapend geluid onder onze auto vandaan: de reparatie op de tweede plaat had het niet helemaal gehouden en de plaat hing weer in de weg van stenen en oneffenheden in ons pad. We konden hier niets eraan doen, dus er zat niets anders op dan gewoon rustig terug naar het kamp te rijden zoals gepland, onderweg genietend van het landschap dat op de terugweg er toch vaak weer net iets anders uitzag dan op de heenweg. Wel reed Hans heel voorzichtig over ieder hobbeltje!

Rond 11:45 waren we terug in ons kamp, en kregen omeletjes met gehakt en kaas als lunch. Ik heb geen brood gepakt want het stond me zo tegen vandaag, maar zonder was het omeletje ook zeker lekker!

Rond 12:45 was het al gauw tijd om een beetje schaduw op te zoeken bij onze tent om een siŽsta te kunnen houden, want het was erg warm vandaag! We hebben onszelf lekker geÔnstalleerd onder de dichte bomen bij onze tent, en kregen constant kleine vruchtjes op ons van de druk kwetterende en etende vogeltjes in de boom boven ons. Een klein beetje opschuiven naar een boom er vlak naast, zonder vruchtjes erin, hielp tegen het constant bestookt worden met piepkleine vruchtjes! Hans viel als eerste in slaap, ik al gauw daarna, en we hebben een lekker dutje gedaan. Toen we weer wakker waren pakte Hans wat te drinken en ik zocht de minireepjes weer eens op, en de ereader voor Hans. Hij ging lezen, maar door het rondgehip van de vogeltjes in de bomen boven ons vielen hele kleine blaadjes en friemeltjes op de ereader, die bijzonder gevoelig is, dus als Hans even niet oplette zat hij zo weer een paar paginaís verder in het boek dat hij aan het lezen was!


Het was vandaag benauwd warm, en we hebben tot een uur of 15:30 de hitte vooral uitgezeten en gedut, want het was minstens even warm of misschien zelfs wel warmer dan gisteren. EthiopiŽ was echter nog altijd warmer geweest dan dit, dat was wel duidelijk voelbaar. Na 15:30 begon er weer wat meer leven in het kamp te komen, veel mensen hadden net als wij de schaduw opgezocht voor een dutje. Hans heeft de drinkflessen bijgevuld met water uit de auto, en was verrast over hoe koel dat nog was, ondanks dat de auto in de zon stond. De vogels in de bomen boven ons kwetterde erop los en maakte zulke gekke geluidjes dat het af en toe net tekenfilm-vogels leken!

Om 16:30 was het genoeg afgekoeld om weer onder de auto te kruipen en Phil ging er weer mee aan de slag. Na een uurtje had hij de plaat op een iets andere manier gerepareerd, en hij belde Frank van Bhejane op om te vertellen dat hij niet onder de indruk was van de auto die we meegekregen hadden (Bhejane had de auto voor ons gehuurd bij het Namibisch kantoor van onze gebruikelijke autoverhuurder) en dat er geregeld moest worden dat we de auto konden laten nakijken voor we over een tijdje aan de Zambia tocht begonnen. Frank zou er mee aan de slag gaan en Hans kon rond 17:30 gaan douchen in de schemer.

Ik heb ondertussen zijn bloes, die stijf van het stof stond van het constant onder de auto liggen meekijken en meehelpen, even uitgewassen bij de gootsteen vlakbij onze tent, en daarna opgehangen om te drogen. Rond 18 uur was Hans klaar en kon ik gaan douchen. Wat een genot, het warm water van de douche kwam van een ďdonkeyĒ (ezel), oftewel een drum gevuld met water boven een houtvuurtje, gegarandeerd lekker warm water dus! Het was vanavond in tegenstelling tot gisteravond totaal niet koud, het koufront was vertrokken, maar toch is een warme douche erg lekkerÖ

Het avondeten was rijst met een lam stoofschotel, met een heerlijke wortelsalade erbij gelukkig. Terwijl we aten kwam het International Space Station hoog boven ons in de lucht langs, en er waren ook verschillende satellieten te zien tussen de heldere sterren. Er was vandaag helemaal niets als toetje, maar de meisjes, die tijdens het eten een toneelstukje uitgevoerd hadden, hebben marshmallows boven het kampvuur geroosterd voor ieder die dat wilde. Het zijn gelukkig lieve schatjes die het heerlijk vinden om buiten te zijn, en de jongste heeft zich (soms letterlijk) vastgeklampt aan mij en komt heel de dag door kletsen en knuffelen.

We zijn rond 20:30 naar onze tent gegaan, en konden de muziek van de township Puros vlakbij horen. Iets later, om 20:45, zijn we ook echt in bed gekropen. Hans heeft nog wat gelezen en ik heb getypt aan het blog terwijl het fototoestel aan een powerpack lag op te laden. Rond 21 uur stopte de muziek en was het weer helemaal stil met alleen de geluiden van de nacht, en kort daarna zijn we gaan slapen, moe van niets eigenlijk. Morgen is een lange maar waarschijnlijk mooie dag, we gaan namelijk beginnen met verder door de riviervallei van vanochtend te rijden.

free counters