AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

We konden na ongeveer 4 uur vanochtend niet meer slapen, en ondanks dat we ons hadden voorgenomen om uit te slapen, deden we geen oog meer dicht, en waren al ruim voor zonsopkomst wakker. Dus maar om 6:45 eruit en aankleden om om 7 uur te ontbijten bij het gasthuis! Ik heb vandaag een rokje aangedaan en mijn “kleine” schoenen – vanwege de bush loop ik al twee weken in broeken en zware wandelschoenen en dan is het best wel weer eens lekker om wat andere soort kleren te dragen – ik voelde me alleen in het begin een beetje naakt met die lichte schoenen aan!


We liepen naar de overkant waar ons ontbijt zou zijn, en er was nog een ander echtpaar dat in het hoofdgebouw geslapen had bij het ontbijt. Het was een prima en erg net ontbijtje, maar we hadden de indruk dat ze nog een beetje zoekende waren naar de “juiste formule”. We hebben de indruk dat ze er best wel een succes van zullen kunnen maken! De eigenaar vertelde trots wat hij allemaal gedaan heeft aan het gasthuis sinds hij het overgenomen heeft – hij heeft de Bed & Breakfast pas 4 maanden geleden overgenomen, en alle muurschilderingen die we zagen waren van hem en alle kamers kregen een make-over, het was duidelijk een echte aanpakker. Dat ging vast goedkomen met hem! We rekende het restant van onze overnachting af; dat was ook allemaal keurig geregeld, we hadden van tevoren al 50% deposit overgemaakt (nog naar de oude eigenaar, dus vermoedelijk), maar wij hoefde hem nu inderdaad ook alleen nog maar het restant te betalen.

Na het ontbijt liepen we weer terug naar het huis van de weduwnaar, die net op zoek was naar zijn hondje. Die was schijnbaar door het hek geglipt dat hij per ongeluk op een kier had gelaten, achter een kat aan. We hielpen een beetje te roepen naar het beest, terwijl we nog een beetje kletste met de weduwnaar. Hij vertelde dat hij pas in april weduwnaar was geworden, na een lang ziekbed van zijn vrouw; heftig! En hij kon het wel goed vinden met de nieuwe eigenaar van de B&B, dat was volgens hem een voormalige leraar die inderdaad flink met de handen uit de mouwen aan de slag ging om wat moois te maken van deze B&B, maar bij de koop flink genept is door de oude eigenaar, omdat die hem bij overname een vol geboekt gasthuis aanbod, maar ondertussen de 50% deposits in eigen zak hield na de verkoop. Jeetje en daar had hij helemaal niets van tegen ons gezegd bij het afrekenen! De weduwnaar zei ook dat hij zijn reeds geboekte klanten niets vertelde over dit, omdat hij vond dat het zijn eigen probleem was en niet die van de klant. Erg netjes, die komt er vast wel, hopelijk is deze financiële tegenslag niet te groot voor hem!


Het hondje werd niet gevonden maar de weduwnaar was er wel van overtuigd dat als hij uitgeraasd was hij de weg wel weer terug naar huis zou vinden. Omdat we leuk gekletst hadden met de weduwnaar en hij ons zo gastvrij had ontvangen, besloten we hem een paar klompjes te geven als kleinood: bleek zijn overleden vrouw gek op Nederlands porselein te zijn geweest, en we mochten even bij hem binnen kijken… Ieder oppervlakte van de grote, ouderwets ingerichte woonkamer vol Perzische tapijten, houten meubels met grote kussens en koffietafeltjes met kanten kleedjes stond vol met goudgerande theekopjes, de muren hingen vol met Delfts blauwe borden en romantische schilderijen, ongelofelijk! De klompjes kregen een ereplaats en de weduwnaar liet nog even trots zijn oude Nederlandse familiebijbel zien – met het porselein had hij niet zo veel, dat zouden zijn dochters binnenkort helpen uitzoeken.


Nadat we uitgekeken waren in de woonkamer zijn Hans en ik naar ons gastenhuisje gegaan en hebben we onze was opgeruimd en alles ingepakt, en Hans heeft zijn schoenen een beetje opgepoetst – was hard nodig, bleek, na al dat Namibisch woestijnstof! We waren rond 8:30 klaar met alles en met de auto terug inrichten, en Hans heeft nog even de ramen van de auto gewassen want die waren ook vol stof geraakt! Toen zijn we rond 8:45, na een hartelijk afscheid, op ons gemak vertrokken, de weduwnaar was ondertussen al met zijn laptop naar het enigste café van Uis om, zoals iedere dag, te internetten en koffie te drinken.

We reden op een mooie rechte weg, waar net een schraper overheen was gegaan, rustig richting de kust gereden. De weduwnaar had het er nog over gehad dat de schrapers lang gestaakt hadden omdat ze geen salaris kregen (vanwege corruptie…) waardoor de weg naar Swakopmund bijna niet meer te rijden was, zo vol wasbord en ribbels. Maar hij had opgevangen dat de gespreken onderhand misschien al rond waren, en we hadden duidelijk geluk, want ze waren net vandaag weer begonnen, de schraper reed er zelfs nog! Heerlijk, een prima weggetje dus… We zagen al op 50 km afstand van de kust een soort bergketen in de verte – dat bleken wolken te zijn, de eerste die we zien in twee weken!

We daalde af naar zeeniveau en het werd geleidelijk aan ook een beetje frisser buiten. Eenmaal langs de kust sloegen we af richting Hentisbaai (en in het verlengde daarvan Swakopmund), en hier werd de gravelweg een zoutweg – letterlijk van zout gemaakt, zit qua rijgemak tussen een goeie gravelweg en asfalt in – het lijkt zelfs een beetje op een vuile asfaltweg. Hans en ik zijn in 2008en 2013 in dit gebied geweest, Hans ook nog in 2003, en we verbazen ons over hoe gigantisch alles langs de kust gegroeid is.

Hentisbaai was altijd maar een klein vakantiedorpje voor vissers. Maar tegenwoordig is het een volwaardig stadje aan het worden. We zijn even afgeslagen van de hoofdweg om in Hentisbaai een pinautomaat te zoeken en te pinnen, wat een druk stadje voor ons gevoel! Eenmaal weer terug op de hoofdweg zijn we al gauw een zijweggetje naar het strand ingedoken, en Hans is als inmiddels ervaren 4WD coureur gewoon het strand opgereden naar het water toe (en we zijn weer weg gekomen zonder vast te raken…)! Het was fris, er woei een koude wind, maar lekker om de zee weer eens te zien en even uit te waaien! Onderweg kwamen we langs een natuurgebied van groene lage begroeiing op zandduintjes – een speciale plant die zijn vocht bijna volledig van de natte ochtendmist krijgt die hier iedere ochtend het land intrekt vanuit de zee. Omdat ze kwetsbaar zijn worden ze tegenwoordig op de meeste plekken beschermd, en hier was een stukje langs de weg waar ze dus inderdaad beschermd worden (hoge boetes voor er off-road rondrijden en zo, dus).

Bij het volgende zijweggetje zagen we vanaf de weg al een groot wrak in de branding liggen. Daar zijn we ook even naar toe gereden: het vissersschip was in 2008, een paar maanden nadat wij hier waren geweest, gestrand en lag er nog, enigszins weggeroest. Het was nu een aalscholversparadijs geworden, zo te zien, het zat vol aalscholvers en hun nesten! Dit stuk kust naar het noorden toe heet Skeleton Coast, omdat het erg moeilijk en verraderlijk is, en dus vol scheepswrakken ligt. Er zijn verhalen dat, ergens na de Eerste Wereldoorlog toen er nog niet zo veel wegen lagen, de reddingspartij die de reddingspartij kwam redden die gestrand was terwijl ze schipbreukelingen kwamen redden (zowel vanuit het binnenland of vanuit de zee) ook gered moesten worden!

We waren net weer op weg na de fotostop of we zagen opeens dat de radiator oververhit raakte. Dus weer zo gauw mogelijk stoppen bij het volgende afsteggertje (er zijn er hier gelukkig zat, want er wordt druk gevist langs deze kust dus zo om de kilometer is er wel een zijweggetje richting het strand), dit keer om de radiator af te laten koelen. Terwijl we daar stonden kwam een passerende auto even informeren of we ok waren – de eigenaar van een reisbureautje gespecialiseerd in invalidenreizen, die ieder jaar naar de jaarbeurs in Utrecht ging. Heb je panne in Zuidelijk Afrika, zet je motorkap open en mensen zullen stoppen. Hij gaf ons het nummer van zijn garage in Swakopmund en reed door toen we aangaven dat hij weinig kon doen, we hoefde alleen maar de radiator even te laten afkoelen en bijvullen. En met het koude weer vandaag was dat geen probleem! We hebben er even een tijdje gestaan (het voelde als een eeuwigheid), tot de radiator genoeg was afgekoeld, en toen heeft Hans het koelwater bijgevuld met kraanwater (we hebben altijd een voorraad drink- maar ook kraanwater bij). Er ging een volle fles van 5 liter in! Die radiator was dus flink leeg geraakt.

We zijn voorzichtig weer op pad gegaan, maar alles leek goed te gaan en de meter van de radiator bleef redelijk stabiel, dus al gauw waren we iets geruster. Maar we baalde wel als een stekker, dit was WEER iets wat bovenop al het gedoe in Kaokoland was gekomen, die radiator had in orde moeten zijn geweest en hij lekte waarschijnlijk al toen we de auto kregen, of er is een slechte reparatie aan gedaan want het is vandaag een koude dag dus hij is niet oververhit, maar gewoon droog gekookt! We reden in ieder geval weer, en na een tijdje reden we Swakopmund in, dat ook gigantisch gegroeid is.

We hadden gehoord van een nieuwe mall in Swakopmund, maar we konden die niet vinden ondanks dat we eigenlijk redelijk nauwkeurig wisten waar hij moest zijn, dus we reden de stad weer even een tijdje uit langs het spoor in de richting van Windhoek. Dit was om te kijken of we afbeeldingen van de insignes konden vinden in de duinen langs de weg, van Zuid-Afrikaanse soldaten die hier in de Eerste Wereldoorlog gestationeerd waren en uit verveling hun regimentale insignes gingen uittekenen in het landschap met verschillende gekleurde kiezels. De weduwnaar uit Uis wist er vaag nog van, en zei dat vroeger, lang geleden, er zelfs een speciaal “monument” bordje bij een of twee van de mooiste stonden en je zo kon afslaan om ze te bekijken.

We hebben wel 35 kilometer gereden op de B2 snelweg, waar vandaan we volgens een website (er was bijna geen informatie over te vinden geweest op internet, behalve een hele oude website erover) sommige van de grotere afbeeldingen gemakkelijk hadden moeten kunnen zien. Aangezien de website had gezegd dat ze 24 kilometer buiten de stad lagen, en wij inmiddels al ruim 10 kilometer extra hadden gereden voor de zekerheid (je wilt niet erachter komen dat ze EEN kilometer verderop lagen, tenslotte!), zijn we uiteindelijk enigszins balend omgedraaid om terug Swakopmund in te rijden. Balen! We hadden allebei aan beide kanten van de weg zitten speuren tijdens het rijden, en nu terugrijdend ook weer, maar er was echt niets meer te zien, en we kregen het vermoeden dat ze na ruim 100 jaar in het landschap gelegen hebben, nu opgeruimd zijn en in een museum tentoongesteld. Dat hopen we tenminste… Voor hetzelfde geld zijn ze vernield. In ieder geval zonde!

Terug de stad dus maar weer in, we reden pas weer net nadat Hans was gedraaid (dat kan gewoon nog lekker hier in Namibië op de hoofdweg richting de hoofdstad ;-) ) of er kwam een vreselijk geluid onder de auto vandaan. De flap onder het voorwiel was weer tegen de band aan geklapt. Zucht. We hebben onderhand een heel lijstje met dingen waar we willen dat de autoverhuurder naar kijkt in Windhoek! Onderweg terug de stad in rijdend reden we langs een klein glazen gebouwtje dat het “Martin Luther Museum” heette. Dat was in 2008toen we er langsreden de glazen tentoonstellingsruimte van de stoomlocomotief die naar Swakopmund was gebracht voor vrachttransport en na een hoop ellende in het mulle zand rond 1897 definitief tot stilstand kwam 4 kilometer buiten Swakopmund. In 2003toen Hans erlangs reed stond de locomotief gewoon nog in de open buitenlucht in het zand. En nu leek de locomotief (die dus schijnbaar “Martin Luther” gedoopt was) dus een museumpje te hebben

Het was onderhand lunchtijd, dus we reden richting een Ocean Basket (vis-en-friet-keten), waar we rond 13:30 aankwamen, en een heerlijke en te grote lunch hebben gegeten. Het is een beetje een traditie geworden om daar een keer te eten op een Afrika reis, ze zijn namelijk in veel steden te vinden. En we hebben ze notabene voor het eerst leren kennen toen we hier in Swakopmund waren in 2008, op aanraden van de eigenaresse van de B&B waar we toen verbleven. Vandaag zaten we wel op een ander adres dan toen, ze hebben inmiddels al 2-3 filialen hier in Swakopmund!

Toen we tonnetje rond waren en ongetwijfeld een uur in de wind naar knoflook stonken zijn we naar de lokale stadsbegraafplaats vlakbij gereden, mooi gelegen aan de rand van het stadje waar de grote rode zandwoestijnduinen begonnen, en hebben even rillend van de kou vanwege de bijtende ijzige wind een aantal oorlogsgraven bekeken. Het was een aparte en mooie begraafplaats zo in het woestijnzand, en er waren verschillende monumenten voor zowel de Herero-oorlogen als de Eerste Wereldoorlog.

Toen we er uitgekeken waren (en tot op het bot verkleumd) zijn we als laatste in Swakopmund nog even naar de Pick & Pay gereden vlakbij, een supermarkt, om de voorraden weer wat aan te vullen (chips!), en hebben toen onze overnachting voor vanavond ingepland. Het zou nog zo’n 35 km rijden zijn tussen de zee en de hoge woestijnduinen richting Walvisbaai, waar we vanavond zouden blijven.

We hebben getankt in een buitenwijk waar de pompbediende keek alsof ze nog nooit een blanke gezien had, geen Engels leek te spreken en zich leek af te vragen wat we met een auto met tankdop open in een tankstation kwamen doen. We vroegen om 400 nam-dollar aan diesel te pompen en ze wilde eerst weten of we geld hadden. “Do you have the cash”. Euh, ja natuurlijk. Ze leek het nauwelijks te geloven. Het lukte uiteindelijk om haar diesel te laten pompen (je kunt zoiets niet zelf doen want de pompbediende heeft een sleutel of code voor de pomp) en we konden weer verder. Bizar! Er kan trouwens 160 liter in onze dubbele tank, waar we op normale wegen 1200-1500 km mee kunnen rijden. De afgelopen twee weken hebben we vanwege de zware omstandigheden echter maar zo’n 700 km op een volle tank gereden!

Eenmaal bij de bed en breakfast voor vanavond aangekomen bleek de poort potdicht te zijn. We deden aanbellen want we zagen geen andere optie, en kregen via de intercom na een tijdje aanbellen en wachten te horen dat we het hek zelf open moesten duwen. Hmmm, niet direct een goede eerste indruk maar als het hek ook maar weer dicht kan ’s avonds en op slot gaat maakt het verder niet zo veel uit. Achter de muur en het hoge hek was een nette wat oudere woning met mooie tuin. Hans en ik keken elkaar echter stiekem aan, de blanke eigenaresse bleek namelijk al direct extreem, haast fanatiek religieus te zijn, met drie bijbels en een kruis op de balie, een gezegende betonplaat in de tuin, bijbelspreuken op alle muren en een bijbel op de kamers. Wow…

We vroegen of het een probleem was dat we graag morgenvroeg weg wilde, maar dat was geen enkel probleem want ze ging zelf ook vroeg naar de kerk en daarna de townships in om mensen te bekeren… Het huis was van binnen veel groter dan het van buiten had geleken, en de vele slaapkamers waren nu dus de kamers geworden die wij voor vannacht hadden geboekt. De boeking was allemaal verder prima in orde, we hebben onze bagage naar de ons toegewezen kamer gebracht en kwamen tot de ontdekking dat er geen wc-papier of handdoeken waren. Die werden alsnog gebracht, en er waren geen thee-faciliteiten in de kamer maar we konden ten alle tijden in de gemeenschappelijke woonkamer thee- en koffie zetten als we wilde. Dus zodra we geïnstalleerd waren hebben we dat maar gedaan, want het was behoorlijk fris vandaag en deze huizen hebben nooit verwarming dus we waren ook nog niet opgewarmd!

Terwijl we daar zaten kwam de eigenaresse erbij zitten, en een aantal jonge mannen, en hebben zij onderling gekletst – ze waren allemaal super, extreem kerkelijk en dat was dus ook het enigste waar het gesprek over ging. Hans en ik hebben met een beleefde glimlach meegeluisterd naar het gesprek, en ondertussen een beetje onderling gekletst en de mooie houten eettafel bewonderd. We zoeken namelijk naar inspiratie voor onze nieuwe eettafel! Toen de thee op was zijn we naar onze kamer gegaan, en hebben we de ramen (die open stonden!!) dicht gedaan en geprobeerd met dichte deur en dichte ramen een beetje warm te blijven, want het leek wel steeds kouder te worden! Toen we een lamp naast het bed aan wilde doen bleek er geen lamp in te zitten, dus moest ik daar ook om gaan vragen, en toen bevestigde de eigenaresse dat ze gehoord had dat dit het ergste koufront in tijden was. Zijn we blij mee, we zijn in Namibië, daar hoort het gloeiend heet te zijn! Pfffff!

We zijn niet meer weggegaan om ergens te gaan eten want we zaten nog goed vol van de lunch en deze wijk sprak ons niet zo aan om iets op te gaan zoeken, en het was gewoon te koud om te bewegen. Dus we hebben wat extra dekens gezocht (maar helaas niet gevonden), en uiteindelijk maar van ellende het sierdekentje aan het voeteneind over de rest van het bed gegooid voor een piepklein beetje extra warmte straks. Hans is uiteindelijk om 19 uur gaan douchen om zichzelf en hopelijk ook de ruimte wat op te warmen met een hete douche! Toen hij klaar was heb ik koffiegezet en hebben we die lekker met een stroopwafel genomen, en daarna ben ik om 19:30 gaan douchen, zo heet als ik aankon, tot de hele boiler volgens mij leeg was! Het water begon namelijk op gegeven moment af te koelen, dus tijd om te stoppen… Maar ik was lekker wel even flink door gewarmd, en de kamer was ook iets opgewarmd door onze douches. Hans had een van onze lege flessen bijgevuld met kraanwater, maar dat bleek putwater te zijn en niet direct bruikbaar behalve in noodgevallen - in ieder geval niet helder genoeg om in de radiator te gooien mocht hij morgen weer oververhitten, wat goed mogelijk was aangezien er nu bijna geen koelvloeistof meer in zat en vooral nog maar water!

Er was inmiddels in de kamer naast ons een familie uit Angola gekomen, en zij hadden hun tv keihard aan, ze praatte keihard en de kinderen waren ook erg lawaaiig. Gelukkig werden ze op gegeven moment tegen het einde van de avond rustiger. Na het douchen zijn we alvast onder de dekens gekropen om warm te blijven, huizen hier zijn namelijk niet gemaakt voor de kou, want men is zelfs in de winter geen lagere temperatuur gewend dan 18 graden! Het is hier echter nu vanavond zo’n 10 graden, vanwege het koufront en de koude wind, in combinatie met het woestijnklimaat! We hebben lekker in bed tv-kijkend chips gegeten en ons verbaasd over de verschillende Chinese netten op tv, en zijn om 22 uur gaan slapen want we waren moe en koud. Hans stond zelfs vreselijk te trillen van de kou toen hij er op gegeven moment uit moest om te gaan plassen!

free counters