AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

We hadden een onrustige nacht gehad en Hans was weer vroeg wakker, maar gelukkig hebben we tijdens de nacht zelf het al gauw niet meer zo koud gehad als gisteravond. Het dekbed was lekker warm en de kamer was door ons, koffiezetten en heet douchen ook een beetje opgewarmd. Plus het leek vannacht al minder koud te worden.


De wekker ging om 6:30 en we kleedde ons aan en wilde alvast de spullen naar de auto brengen, zodat we als laatste konden eten en dan gelijk daarna op pad. De voordeur was echter nog op slot, dus we moesten de eigenaresse zoeken die in haar pyjama en badjas in de keuken bezig was het ontbijt voor te bereiden. Ze schrok toen Hans de keuken binnenstapte – hij had geklopt op de muur maar dat had ze niet gehoord. Had ze niet aan gedacht, om de deur alvast van het slot te halen en het traliehek ervoor open te maken. Wij konden nu in ieder geval de auto inrichten. Het leek buiten wel alsof het geregend had, maar dat was dauw; volgens de eigenaresse ook veel zout vanuit zee – als je je auto een week buiten liet dan verroestte hij al schijnbaar!


Bijna precies om 7 uur stapte we weer het gebouw binnen maar er leek nog geen ontbijt klaar te zijn, dus we deden maar alvast theezetten. De eigenaresse was nog op haar gemak het ontbijt aan het maken, we hoorde ze eieren kloppen voor scrambled eieren, en het schoot niet echt op. Eindelijk om 7:15 (we hadden gevraagd om om 7 uur te ontbijten omdat we een vroege start wilde maken) was het laatste beetje van het ontbijt gebracht, de warme eieren en warme worstjes. Tja, er was geen zoet beleg, alleen kaas, tomaat, warm eten en wat ontbijtgranen en blik-fruit-sla. Geen denderend ontbijt maar we hebben er maar wat van gemaakt en een geroosterde boterham met suiker genomen als zoet beleg.

We wilden vertrekken en Hans trok het hek open, maar die ging niet verder dan 30 cm open. @#$#$ wat nu weer. We hebben een hele tijd staan roepen en zoeken naar de eigenaresse voor ze eindelijk verscheen, inmiddels aangekleed, en een hendeltje omdeed ergens bij een bedieningspaneel en het hek dan eindelijk open kon. Muts, je weet toch dat we vroeg weg willen, en hoe moeten wij nou weten welk palletje we moeten bedienen van jouw hek! Iets voor 8 uur waren we uiteindelijk pas op pad, het was buiten toch koud, bewolkt en het miezerde een beetje.

De banden waren bij vertrek, door de kou en de lagere luchtdruk waar ze sinds de tocht nog altijd op zijn, best zacht, maar Hans reed voorzichtig en dan zouden ze hopelijk gauw opwarmen en harder worden. Plus we zouden vandaag praktisch heel de dag op gravel rijden en morgen gaat de auto naar de verhuurder dus voorlopig is een wat zachtere band nog prima. Een paar kilometer buiten Walvisbaai hield het asfalt op, en 40 km van Walvisbaai vandaan reden we opeens uit de nevel en wolken en werd het mooi woestijnweer! Ik heb op een kaarsrecht stuk weg een paar kilometers gereden om te voelen hoe zo’n grote bak voelt; erg raar, mijn autootje thuis is de helft van deze bak, en wat een power voel je alleen al in 2WD en op een rechte weg! Ik had het op zich wel naar mijn zin maar na 8 kilometer rijden smeekte Hans mij of hij weer mocht rijden, hij verveelde zich in de bijrijdersstoel!

Het was ruim 100 kilometer alleen maar zand, een enkel bosje en zand zo ver je kon kijken, best wel indrukwekkend eigenlijk, en vandaar ook dat de zeemist zo ver het binnenland in kan reiken, want er is niets om het tegen te houden! De woestijnplanten profiteren daar dan weer van. Maar een plaspauze betekent dus gewoon naast de auto gaan en hopen dat er geen andere auto’s langskomen op dat moment, want er is helemaal niets behalve zand zo ver je kunt kijken! Op een gegeven moment verschenen er steeds meer bergen op de horizon, en na 140 kilometer reden we zelf de bergen in (we waren op de “platte” vlakte sinds Walvisbaai al een paar honderd meter geklommen) en bereikte we het begin van Kuiseb Pass.

We hebben in 2008deze pas de andere kant op gereden, toen we vanuit het Namib Naukluft Nationaal Park langs de woestijnduinen naar Walvisbaai reden, en deze keer was het net even mooi als toen. Prachtig wat een landschap! Rollende heuvels van afgebrokkeld leisteen met allerlei doorkijkjes naar mooie kloven waar de rivierbedding er tussendoor gesleten was. De weg kronkelde tussen de heuvels door en iedere bocht gaf weer een ander zicht. Heel erg mooi! Halverwege reden we over betonnen platen waar de rivierbedding zelf was, en keek je de kloof van de rivier zelf in.

De weg was behoorlijk druk, het verraste ons eigenlijk zo druk. We reden rustig en werden regelmatig ingehaald, ook door bussen en overlanders, en hadden ook veel tegenliggers. Een paar kilometer na Kuiseb Pass kwam echter de afslag naar Solitaire, en toen werd het gelukkig heerlijk rustig. We reden tussen de berg“keten” van Kuiseb en de volgende bergpas op een langzaam stijgende vlakte, in de verte bergketens en vooral heel veel vlakte om ons heen, en als je niet zou weten dat je op 1000 meter boven zeeniveau zat, zou je zo denken dat je veel lager zat.

We begonnen honger te krijgen want het was rond 12 uur, maar besloten nog even vol te houden tot we de volgende pas ingereden waren, Gamsberg Pass. De weg kronkelde nog meer dan bij Kuiseb Pass, en wat een mooie uitzichten bij iedere bocht!

Vlak voor het hoogste punt vonden we een plat stukje waar we konden parkeren en een mooi uitzicht hadden, en na een hoognodige en iets meer beschutte plaspauze haalde we het kaasbrood tevoorschijn dat we gisteren gekocht hebben in de Pick&Pay. Het was helaas niet veel, alleen de topping was wel lekker, dus de rest hebben we achtergelaten voor vogels en zo, maar het toetje, twee mint-tartlets die Hans bij de bakkerij gezien had, was dan weer heerlijk! Een krokante koek gevuld met zoete meringue-crème, mint en chocoladechips. Een blikje fris om af te sluiten en we hebben prima gegeten… Helaas bleek toen Hans de achterklep opendeed om een mooi stukje kwarts en mica in de stenendoos te doen, dat een van onze drinkwaterflessen tegen een uitstekend iets was gaan schuren en kapotgegaan. Bijna 5 liter goed drinkwater weggelopen dus in de bakkie. Gelukkig waren de Rij-uit tassen niet nat geworden! Maar toch zonde.

We reden verder door de laatste bochten van de mooie Gamsberg Pass, die tegen de 1850 meter hoogte eindigde, en klommen toen geleidelijk de laatste 100 km richting de Kupferberg Pass, die nog 200 meter hoger lag.

Het landschap tussen deze twee laatste passen was wat eentonig, hoewel wel mooi, maar Hans begon ook moe te worden en het was warm. De Kupferberg was op zich best mooi, maar viel behoorlijk in het niet vergeleken met de andere twee die we vandaag gehad hebben. Wel was dit het hoogste punt van deze pas en dus van vandaag 2076 meter boven zeeniveau. En we zijn op zeeniveau begonnen dus hebben vandaag een hele klim achter de rug!

Tijdens het rijden door Kupferberg Pass zagen we in de verte al Windhoek liggen, en gelukkig was de Arebbusch Travel Lodge niet zo ver van de Kupferberg Pass vandaan want Hans was er onderhand wel weer klaar mee voor vandaag.

Wat een lodge. Geklemd tussen het vliegveld en een drukke weg, een soort stedelijk vakantieparkje Afrika-stijl. Niets voor ons! Maar onze boeking was in ieder geval doorgekomen ondanks het gedoe met de creditcard, we hebben gelijk cash afgerekend (en we hadden 5 Nam-dollar mazzel want de man wist door het zoeken naar wisselgeld niet meer hoeveel hij precies terug moest geven en gaf 5 Nam-dollar te veel terug), en er werd op ons verzoek gelijk een tafeltje in het restaurant gereserveerd voor vanavond 18 uur. Al is heel dit complex niet direct onze smaak of een plek waar we ons erg comfortabel voelen, we moeten toegeven dat omgerekend 50 euro niet duur is voor de luxe, nette safari“tent” die we voor vannacht hebben! Een stalen frame met houten deur, praktische keramische houtprint tegelvloer (super strak gelegd) en canvas muren en dak, maar een volledig stenen gemetselde luxe afgewerkte badkamer die even groot is als het slaapgedeelte! Met leer bedekte bed en nachtkastje, airco, een “tent” kun je het niet noemen! Buiten braaifaciliteiten en zelfs een buitenkraan, een afdakje voor de auto, de picknicktafel en de “tent” zelf. Keurig allemaal en vermoedelijk gloednieuw!

Nadat Hans de airco met wat geknutsel aan de gang kreeg hebben we de middag een beetje gerelaxt. Ondertussen probeerde ik onze oorspronkelijk gereserveerde overnachting voor vannacht te pakken te krijgen, in Otjiwarongo, om uit te leggen waarom we vanavond niet in kunnen checken, maar ik heb tig keer gebeld en niemand nam op. En de laatste keer dat ik belde werd er wel opgenomen maar de hoorn gelijk naast de haak gelegd. Waardeloos. Dan maar straks als we in het restaurant zijn een mailtje sturen en morgen maar afwachten hoe en wat.

Hans heeft tegen 17:30 onze voorraad kraanwater bijgevuld en het drink- en kraanwater anders verdeeld in de auto, en tegen 17:50 zijn we naar het restaurant gewandeld; het was 500 meter lopen, en in Zuidelijk Afrika zijn we geneigd alles met de auto te doen maar dit is een afgesloten en bewaakt terrein dus veilig, en een wandelingetje kan nooit kwaad! Ze hadden geen reservering voor onze achternaam, wel iets wat in hun oren klinkt als onze achternaam (en dan anders geschreven) en voor 3 personen. Maar wij waren maar met zijn tweetjes. Hmmm, er werd even onderling overlegd en goed in het reserveringsboek getuurd, en uiteindelijk was men het erover eens dat de rare naam wel onze reservering moest zijn!

We konden 500 MB gratis wifi verbruiken per apparaat in het restaurant (en je kunt ook hetzelfde doen in de accommodatie, alleen onze campsite is helaas te ver weg van de router), dus hebben gelijk een mailtje getikt naar Otjiwarongo om uit te leggen dat we ons best hebben gedaan om ze te bellen maar niemand antwoordde. Ook hadden we reactie van de Duitse jongen waar we mee opgetrokken hadden tijdens onze Transsib reis in mei, en die wij van de week een berichtje gestuurd hadden en wat foto’s. Leuk! Hijzelf zat op het moment in Leeds.

We hebben 3 voorgerechtjes genomen en allebei varkensribben met friet als hoofdgerecht, maar de porties zijn zo gigantisch (los van de loempiaatjes), en alles is zo vet, dat we het allemaal niet op kregen en ook geen zin hadden in een toetje. Terug op de kamer hebben we in plaats daarvan gewoon lekker een kopje koffiegezet en een mini-reepje genomen, en daarna is Hans gaan douchen, en ik na hem. Het was een heerlijke warme douche dus we hebben ervan genoten. In de tent hebben we de airco op verwarmen gezet, want het was tijdens het terugwandelen een klein beetje fris en de tent houdt geen warmte vast, en ’s avonds hebben we nog een beetje gerust en gelezen voor het bedtijd was.

free counters