AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

Gisteravond klonk het op gegeven moment alsof er iemand op een opgevoerde grasmaaier aan het racen was op de snelweg vlakbij! Wat een herrie… er was sowieso wel consequent wat snelweglawaai heel de nacht door, het is een drukke weg hebben we gemerkt! Maar gelukkig niet zo hard of storend als in Windhoek. Het bed was een beetje hard en het werd vannacht een klein beetje te warm in de kamer, maar gelukkig hadden we airco. Alleen, Hans kreeg de airco maar niet ingesteld dat hij alleen zachtjes zou blazen; alleen standje hoog leek zo gauw in het donker mogelijk te zijn. We hadden ons voorgenomen vanochtend echt uit te slapen maar het lukt nog steeds niet, we worden nog steeds rond 5 uur ’s ochtends wakker – tijdens de Bhejane tocht ook, maar dan ga je om 21 uur ’s avonds naar bed en word je ’s ochtends wakker van de vogels en je medereizigers. Ach ja… Waarschijnlijk zijn we net weer in een beetje normaal ritme geraakt tegen de tijd dat we aan de tweede Bhejane tocht beginnen!


We stonden ongeveer om 7:30 op en het ontbijt zag er goed uit. Sowieso het hele hotel is keurig netjes, de Franse eigenaren zijn duidelijk trots op hun product, hebben oog voor detail, en hebben alles luxe afgewerkt in een safariachtige stijl voor een hele betaalbare prijs; we betalen maar 880 Nam-dollars per nacht, omgerekend 56 euro. Ze hechten duidelijk waarde aan hun boekingssite en andere websiterecensies – en dat betaalt zich terug, want op het moment hebben ze 9 kamers maar we zagen dat ze aan de achterkant al verder aan het uitbreiden waren, nog zeker zo’n 4 kamers werden erbij gebouwd! Toen we naar het eetzaaltje liepen waren de zonne-energielampjes bij iedere pilaar al opgehaald en stonden bij de fontein weer op te laden voor vanavond. Slim, in zo’n zonnig klimaat als hier! De eitjes waren lekker maar de mijne, “sunny side up”, neigde een beetje naar de eitjes die we in Ethiopiëkregen, blubberig, en van Hans zijn “easy over” waren de eigelen gebarsten. Ach, je kunt niet alles hebben, ze waren in ieder geval lekker! En er stond Nutella bij het buffet, daar had ik wel trek in, dat is alweer eeuwen geleden dat ik dat op heb. We hebben gelijk bij het ontbijt gevraagd of we vanavond hier konden eten, en dat kon; vast menu, om 19 uur, Franse keuken. De eigenaren zouden er zelf niet zijn maar de keuken was betrouwbaar en zou voor ons zorgen. We zijn benieuwd! En we vroegen of de manager nog kans had gehad om te kijken voor Randen te ruilen, maar helaas, hij had nu toevallig helemaal niets. Jammer, het is niet anders.

Toen hebben we onszelf even een klein uurtje bij het zwembad geïnstalleerd tot het te warm werd daar in de zon, en hebben wat geïnternet en gelezen – het wifi-netwerk is echt overal bereikbaar en best wel snel, luxe! Ondertussen hebben we met stomme verbazing zitten gluren naar een echtpaar waarbij de man met eau de cologne en vochtige doekjes zijn (huur!!!)auto minutieus aan het poetsen was. We roken de parfum 5 meter verderop, het was echt fascinerend om te zien! Met name omdat, zodra hij 5 meter buiten de poort gereden heeft, zijn auto waarschijnlijk weer stofjes zal vertonen. Maar goed, ieder zijn ding zullen we maar denken!

We zijn uiteindelijk naar de twee kuipstoeltjes bij onze kamer verhuisd, waar we een groot gedeelte van de dag doorgebracht hebben, afgewisseld met het bed voor een dutje tussendoor. Rond 11:30 kwam het kamermeisje – nadat ze toestemming vroeg – onze kamer schoonmaken maar vulde helaas de theespullen niet aan. Maar ze werken hier duidelijk volgens een bepaald schema, want vanochtend rond 9:30 deed ze al een rondje van alle kamers en had eigenlijk alleen chloor in de wc gegooid, dus we verwachten wel dat er nog iemand komt aanvullen. Ze had nu zelfs de binnenkant van de waterkoker gepoetst, wauw! We laten de deur van onze kamer open omdat het lekker weer is en het hotel mooi opgezet is met veel schaduw van het overhangende dak, zodat de kamer kan luchten en de zware parfumlucht een beetje uit de kamer kan trekken… Ik heb getypt, om een beetje bij te raken want tijdens de normale volle reisdagen of Bhejane-dagen heb ik maar net genoeg tijd of laptop-batterij-tijd om notities en blog te maken, het complete verslag voor de website werk ik dan thuis uit. Op dit soort dagen kan ik een klein beetje bij raken met dat typewerk.

Rond 12 uur heeft Hans twee maagzuurremmers ingenomen in een poging wat rust in zijn lijf te krijgen, hij was de maagzuuraanvallen goed zat, en hebben we een kopje koffie gezet met een granenbosvruchten koek van de Aldi. Deze reis is voor het eerst dat we die proberen en ze zijn erg lekker als opkikker onderweg of zoals nu in plaats van een stroopwafel. De twee pakjes stroopwafels die we nog hebben bewaren we voor Bhejane om te trakteren. Er vlogen mooie vlinders rond; een hele grote zwart-gele, en een kleine witte met oranje vlekken op zijn vleugeltippen. En een mooie grote hagedis zat zich misschien wel een uur lang op het muurtje (met geëlektrificeerde draden erboven) in het zonnetje op te warmen, dus daar heb ik wat foto’s van gemaakt.

’S middags zijn we weer naar bed verhuisd, we slaan vandaag de lunch over want de porties zijn overal steeds gigantisch en vet en meestal in de stijl van vlees en friet, en anders loopt het echt de spuigaten uit. Rond 14:30 kwam er inderdaad een lief meisje met een trolley aan de deur, of we nog iets nodig hadden? Haha, dat is niet tegen dovenmansoren gezegd; Hans zette zijn charme aan en regelde dat de koekjespot helemaal gevuld werd, en we extra chocolademelk, melk, thee, suiker en rooibosthee kregen! We hebben gelijk een koekje geproefd (nog steeds lekker) en ik heb twee van de zakjes melk met het chocolademelkpoeder en kokend water aangemaakt tot een romige chocolademelk voor Hans; was erg lekker. Ook de droëwors van de weduwnaar uit Uis smaakte ’s middags nog altijd erg goed, lekker hartig om te knabbelen! En de Simba chips met chutneysmaak later op de middag waren ook erg lekker. Hans begon op gegeven moment een beetje trekkend gevoel te krijgen in zijn voet, en was bang dat het misschien beginnend jicht was; de omstandigheden zijn er wel naar, we hebben net een behoorlijk stressvolle periode achter de rug, en hij heeft al 2 dagen dat hij erg veel moet plassen. Maar het kan ook gewoon stijfheid zijn van de lange rechte rit van gisteren natuurlijk!

Om 17 uur werden de opgeladen zonnelampjes weer keurig weggezet bij alle pilaren van het hotel zodat je kon zien waar je liep ’s avonds, en om 18 uur kreeg ik als eerste een echte hongertik – bij Hans was dat pas om 18:30, maar gelukkig hoefde we toen niet zo lang meer te wachten op ons avondeten. De serveerster stond al een beetje te kijken waar men bleef toen we om klokslag 19 uur naar de eetzaal liepen, achter ons aan kwam nog een Frans gezin van 3, de enigste andere avondetengasten. Er waren op twee tafeltjes keurig waxinelichtjes zet; eentje voor 3 en eentje voor 2 plaatsen gedekt. De vrolijke en stevige serveerster vroeg of we wijn wilde, leek blij dat we dat niet hoefde, en kwam al gauw met twee kommen soep aanzetten; pompoensoep met flinters biltong als garnering. Ik heb al dagen zin in soep maar kom het maar nergens tegen (en gisteren was de huisgemaakte specialiteitensoep van Casa Forno nu net champignonsoep!!!) en deze soep was echt heel erg lekker, dus toen de serveerster de lege borden kwam halen en vrolijk vroeg of we nog meer wilde, had ik al ja geroepen had voor ik er erg in had! Ze was stomverbaasd, dat had ze nog nooit meegemaakt – waarschijnlijk vraagt ze het al jaren en zei nooit iemand ja! Maar ze kon er erg om lachen, in de keuken deed ze zo te horen heel het verhaal aan de eveneens stevige kokkin (die twee komen duidelijk niets te kort!), en ze heeft inderdaad het restje uit de pan geschraapt voor me. Erg lekker! Het hoofdgerecht was gebakken aardappeltjes (net niet meer rauw, je kunt niet alles hebben natuurlijk in Afrika), een heerlijke romige spinazie waarvan zelfs Hans zei dat hij lekker was, en malse stukjes vlees. Een lekkere, gewone, lichte maaltijd, heerlijk! Geen grote grove hompen vlees met vet en bergen slappe friet, maar een gewone maaltijd. Daar hadden we eigenlijk allebei al wel behoefte aan! Toe was een bakje chocolademousse, en Hans begon nog te zeggen zoals hij altijd doet als we chocolademousse krijgen, dat hij niet dol is op chocolademousse en ik wel de rest zou krijgen, maar hij heeft zijn eigen bakje uiteindelijk helemaal zelf leeggegeten, zo lekker was de mousse; dat heb ik nog nooit meegemaakt!

We zijn helemaal voldaan rond 20 uur terug naar onze kamer gegaan waar Hans gelijk onder de douche gestapt is, we daarna lekker even koffiegedronken hebben met een koekje van het kamermeisje, en ik daarna ben gaan douchen. Helaas werd het water op het laatste lauw koud, maar op zich hebben we allebei lekker kunnen douchen. We hebben de rest van de avond besteed aan het googlen en opzoeken van de laatste twee overnachtingen voor we bij Bhejane zijn, omdat ze allebei wat lastiger te vinden waren op google maps dan de rest deze reis, en uitrekenen hoeveel geld we voor de komende dagen nog nodig hebben en wanneer we dat moeten pinnen.

free counters