AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

Hans was heel erg vroeg wakker vanochtend voor het eerst, en heeft nog wel een beetje gedommeld maar echt opschieten deed het natuurlijk niet. Om 7 uur zijn we opgestaan en hebben we na het aankleden de spullen in de auto gelegd, voor we naar de boma gelopen zijn om te ontbijten. Hannes bood zijn oprechte excuses aan, en Ansi kwam erbij staan, want ze hadden geen bacon meer voor bij onze eitjes deze ochtend! Ansi had de doos besteld maar vergeten toen ze van de week om boodschappen was geweest in Rundu, en Hannes had eergisteren de opdracht gehad om de doos op te halen maar was zo lang bezig geweest bij de garage dat tegen de tijd dat hij hem kon gaan ophalen de diepvries van die winkel op slot was gedaan en de persoon met de sleutel in geen velden of wegen meer te verkennen. Geen bacon bij het eitje dus, helaas… We konden er wel om lachen! Ansi nam al voor het ontbijt hartelijk afscheid van ons, want ze moest om boodschappen (en bacon) omdat ze van het weekend weer een volle bak hadden, en volgeboekt waren!


Hannes verzorgde ons ontbijt verder en we hebben er nog een beetje mee gekletst. Hij vertelde dat de eigenaar van Ngepi niet bij Ngepi woont maar in Zuid-Afrika, omdat hij ruzie heeft gekregen met de lokale hoofdman en letterlijk van zijn eigen terrein afgejaagd is… En daardoor wordt de boel nu door jonge dingen gerund en lokale mensen en gedragen ze zich alsof ze de eigenaar zijn, dat is wat wij, de paar keer dat we er geweest zijn, gezien hebben en ons tegenstond, de enigszins arrogante houding van het personeel. Dat hadden Hannes en Ansi ook gemerkt, en dat klopt dus ook, het personeel doet wat ze willen want de baas is er toch niet.

Hans vroeg aan Hannes of hij misschien wat Nam-dollars kon ruilen voor Randen, en dat kon, mooi zo! We hebben uiteindelijk 800 kunnen wisselen; de koers is identiek, maar Randen zijn in heel Zuidelijk-Afrika te gebruiken en Nam-dollars eigenlijk alleen in Namibië, gek genoeg. Ik vroeg nog hoe lang ze hier al woonde, en Hannes vertelde dat ze hier 8,5 jaar geleden naar toe verhuisd waren, en eerst alleen onze bungalow en hun eigen woonhuis hadden, maar dat ze 4 jaar geleden zijn begonnen uit te breiden en de andere bungalowtjes erbij gebouwd hebben. Dan hebben ze echt hard gewerkt de afgelopen jaren, indrukwekkend!

Om 8:30 vertrokken we na een hartelijk afscheid van Hannes, en hebben de triplog van de Garmin terug gevolgd totdat die de wegen weer herkende, en van daaruit op de D3433 onze sporen van eergisteren terug gevolgd naar de asfaltweg, omdat dat een kortere route was naar een goede weg dan de zandweg verder te volgen.

Eenmaal terug op asfalt was het aan een stuk doorstomen op de B8 – daar bleven we vandaag op tot een kilometer voor onze volgende overnachting, lekker gemakkelijk navigeren dus! Na een uurtje kregen we de eerste roadblock van de dag – we hebben die af en toe wel gehad tot nu toe, maar de Caprivi Strip is historisch gezien altijd al wat onrustiger geweest en daar zijn dus veel roadblocks. Deze eerste was eentje waar wij inderdaad gecontroleerd werden, en de officier was erg beleefd en correct. Wij doen natuurlijk al gelijk bij benaderen van zo’n roadblock onze zonnebrillen af en roepen gelijk bij stilstand “good morning sir, how are you?”, waarbij het Afrikaanse begroetingsritueeltje begint van “Fine thanks, how are you?” “Fine thanks”. Gisteren op de boot met de lokale bevolking was de begroeting als volgt: de oudste persoon begint met “morre”, de jongere gesprekspartner antwoordt “mmmmm” (een soort instemmend geluid), dan zegt de eerste “Macheri”, de tweede “mmmmm”, en dan afsluitend nog een woord en nog een keer “mmmmm”, of de eerste sluit af met “mmmmm”, waarop het riedeltje van voor af aan begint maar dit keer met de tweede persoon die de woorden zegt. De woorden betekenen zoiets als goeiedag, hoe gaat het, goed. Pfffff!

In ieder geval, deze officier was erg correct, wilde weten waar we vandaan kwamen (beetje lastig uit te leggen en hij had nog nooit van Mukuku gehoord) en waar we heengingen, wilde Hans zijn rijbewijs zien en we konden door met een vriendelijke “goede reis verder”. We hebben in de loop van de dag nog een paar roadblocks gehad; eentje die ons al door wuifde terwijl we nog reden, en twee die ons eerst netjes helemaal tot stilstand lieten komen voor ze vermoeid aangaven dat we door konden. Zucht, vriendelijk glimlachen en bedanken en weer op gang komen dus.

Terwijl we op de Caprivi Strip reden viel het ons op dat het veel rustiger langs de weg was dan we gedachten hadden of herinnerde van eerdere reisjes. Er waren wel auto’s maar veel minder mensen die langs de weg liepen dan vroeger, en zelfs de hoeveelheid vee die rondliep was minder dan de afgelopen dagen. Er stonden om de zoveel afstand borden om op te passen voor olifanten, maar we denken eigenlijk dat dat wel onderhand iets is van vroeger, want er wordt misschien wel minder langs de weg gelopen dan vroeger, maar er is nog altijd heel veel bebouwing in de bush aan beide kanten van de weg. En over het algemeen vinden olifanten dat niet fijn! Ook stonden er borden die we nog nooit eerder gezien hadden, ook niet vorig jaar: waarschuwingen om op te passen voor wild dogs, “wilde honden” (dus niet de huishond die verwilderd is, maar echte wilde honden, prachtige beesten met gevlekte vachten die helaas heel zeldzaam aan het worden zijn en wij nog nooit in het wild gezien hebben).

De laatste 100 km voor Katima Mulilo waren er veel “bermslagers”; stalletjes van losjes aan elkaar gebonden takken met daarop geslachte onderdelen van een koe. Is moeilijk om het anders te omschrijven. Het leek wel (en we denken eigenlijk dat dat ook het geval is) dat men gewoon ter plekke langs de weg een koe geslacht heeft en de stukken vlees, hele poten in sommige gevallen, te koop uitstallen. Ze zagen er niet altijd even fris uit, brrrrr!

We kwamen in Katima Mulilo aan met een bijna lege tank, maar tanken doen we morgen wel onderweg naar de grens. Wel zijn we op zoek gegaan naar een pinautomaat en is Hans er uitgesprongen om in de hitte in de rij (het is vrijdag middag, en dus druk) te staan en te pinnen. Daarna zijn we achter de bordjes 3Palms B&B aangereden – we hebben deze overnachting maar weer enkel bij benadering kunnen inplannen, Hans had hiervoor bijvoorbeeld het kantoor van SWAPO, een politieke partij, ingepland vlakbij waar we dachten dat het moest zijn!

De wegwijzerbordjes waren duidelijk, en leidde ons in een wijk waar we zelf nooit zouden rijden, en we kwamen voor een hoge stenen muur uit met een uithangbord dat we niet konden lezen omdat het gedeeltelijk verbrand (???) was geweest. Hmmmm, we zijn weer eens ergens terecht gekomen geloof ik. Ik drukte op de intercom en de poort ging open nadat ik uitgelegd had dat we een reservering hadden, en we kwamen een kleine maar prachtig aangelegde lodge binnen waar we netjes opgewacht werden door een jonge zwarte jongen. Hij bracht ons naar de receptie met wel 4 zwarte vrouwen, de oudste ervan ontving ons hartelijk, wees welkom! We werden allerhartelijkst ontvangen, de bazin bood haast haar excuses aan voor al het volk, ze had een paar stagiaires in dienst, vandaar! We zagen een menu op de receptiebalie liggen en ze zei dat ze zelf een heel klein beperkt menu hadden, maar ze had een afspraak met een restaurant in Katima Mulilo en we konden daar gratis bestellen via het menu en dan werd het gebracht naar 3Palms. We konden het menu wel meenemen naar onze kamer, zolang we maar uiterlijk een uur voor we wilde eten bestelde. We vulde de administratie in, en ze stuurde haar zoon (de jongen die ons ontvangen had) met de sleutel naar onze kamer, en ons erachteraan, en hij bracht ons naar een mooi ingerichte, grote keurige kamer, super sjiek!

We hebben onszelf geïnstalleerd, helaas deed de wifi het niet in de kamer, en hebben wat thee en warme chocolademelk gemaakt (we hadden nog een zakje vanuit Hadassa), voor we het menu bestudeerde en een keuze maakte. Ik heb alles opgeschreven op mijn mobiel zodat er geen verwarring zou kunnen ontstaan, en we zijn terug naar de receptie gelopen om onze bestelling door te geven, voor 18:30 vanavond af te leveren, en even in te loggen op de wifi.

We stonden nog buiten alles binnen te halen toen de stagiaire die onze bestelling opgenomen had ons riep, ze was naar onze kamer gelopen via de achterdeur van de receptie, was ons kwijt en duidelijk opgelucht dat ze ons gevonden had! Ze wilde even iets dubbelchecken van onze bestelling. We zijn terug naar onze kamer gegaan waar Hans, als hij zijn telefoon in een bepaalde stand hield, nog net een streepje ontvangst had, en hebben berekend hoeveel geld we de komende tijd nodig hadden, voor de grensovergang en zo morgen, en hoe we dat het beste konden regelen. Daarnaast nog een beetje gerust en gedut tot om 17:45 opeens op de schuifpui naar onze kamer geklopt werd; de eigenaresse, het eten was er al! Pffffff, blij dat we niet om 18 uur besteld hadden!

We zijn snel in onze schoenen geschoten en hebben de portemonnee meegepakt, en zijn naar de receptie/ontbijtzaaltje gelopen waar we naar een keurig gedekte tafel verwezen werden door de eigenaresse, die de twee bezorgers opdracht gaf om het eten uit te stallen voor ons. Dat hoefde nou ook weer niet hoor! We hebben afgerekend en zijn ons eten gaan uitpakken; enigszins bizar was het wel, al de piepschuim bakjes en plasticfolie op tafel tussen het nette service! We hebben nog nooit een afhaalmaaltijd in de eetzaal van een hotel gegeten! We bestelden allebei een glas jus d’orange en kregen een hele karaf vol voor ons tweetjes, én een klein kannetje water.

Het eten was zogenaamd “Portugese stijl” maar gewoon natuurlijk weer op zijn Afrikaans, grof, vet en veel, maar op zich smaakte het meeste wel en we hebben goed gegeten. De kleffe vette frietjes waren ondanks hun onappetijtelijke uiterlijk erg lekker! We hebben opgegeten wat we konden (6 broodjes bij mijn soep was een beetje gortig, ik heb er voor de vorm ééntje op) en toen al het verpakkingsmateriaal een beetje fatsoenlijk geprobeerd weg te stoppen in een van de zakken. We wilden de karaf jus d’orange afrekenen, maar de eigenaresse lachte, dat hoefde niet, dat was inbegrepen. Als we bij haar hadden gegeten was het ook inbegrepen geweest tenslotte.

Buiten de receptie hebben we nog geprobeerd op internet te komen, maar we vermoeden dat de stagiaires aan het youtuben waren, want nu en eerder tijdens het eten kregen we de mail wel binnen, en whatsappjes, maar konden we verder niets, nog geen google openen. We wilde op de ING 90 euro overschrijven van mij naar Hans zijn rekening zodat we morgen de benodigde kwatcha’s konden pinnen voor de grensformaliteiten, maar dat lukte dus helaas niet. Later op de kamer probeerde Hans zijn trucje weer en op gegeven moment lukte het en had hij, door zijn hand op te houden, een redelijk stabiele verbinding en konden we het geld overmaken en nog wat enquêtes en zo invullen. We hebben lekker een kopje thee en een mini-reepje als toetje genomen en om 19:45 is Hans gaan douchen. De douchebak liep over als hij niet voorzichtig was, maar verder was het een lekkere douche met flinke straal.

free counters