AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

Vanochtend vroeg was er een hels kabaal in de grote bomen boven onze tenten; er waren apen aan het spelen, en op gegeven moment hadden ze schijnbaar een emmer van iemand te pakken en waren daar capriolen mee aan het uithalen in de bomen! Hans en ik zijn maar om 6:15 opgestaan want iedereen leek al wel een uur bezig met opstaan, aankleden en auto inrichten. We hebben tijdens het ontbijt het blog verzonden met het laatste beetje wifi dat we hadden.

We zijn vanochtend om 7:45 uur vertrokken uit South Luangwa richting de grens met Malawi. Eerst zijn we gereden naar een stoffenfabriekje vlakbij, wel grappig om rond te lopen want je zag de lokale mensen er de witte stof beschilderen met was en verf (het was een soort batik-proces), en van de uiteindelijke gekleurde stoffen kleren en stoffering maken in een naaiatelier. Maar het voelde een beetje vreemd, het was namelijk aangekleed als een lokaal initiatief, maar duidelijk in werkelijkheid in de achtergrond gerund door een erg commerciële organisatie. De inrichting van de winkel was zo perfect, het had zo een Afrikaans thema in een dure zaak zoals de Bijenkorf in Nederland, of Harrods in London kunnen zijn geweest. En de prijzen ook…

Helemaal duidelijk hoe commercieel het was, was toen de kleine stalletjes op het parkeerterrein die op een klein marktje moesten lijken (Vaak trekken zulke terreinen allerlei individuele artiesten en vakmannen aan die hun eigen spullen verkopen) allemaal “beter” gerangschikt werden door een blanke vrouw. Maar ja, er zijn in South Luangwa lodges waar je gerust 500 dollar per man per nacht betaalt, en dan loont het wel om je zaak professioneel aan te pakken, want die mensen betalen wel!

We reden naar Chipata, vlakbij de grens, voor de laatste boodschappen en diesel voor wie dat nodig had. We kwamen er rond 10:30 aan en Hans en ik zijn de Choppies supermarkt binnengestapt om wat chips te kopen. Een van de vrouwen in de groep vroeg ons of we, als we ook nog de Spar ingingen, nog even voor haar voor wat gedroogde pruimen konden kijken? Ze moest namelijk nog een hoop boodschappen doen en had dan niet ook tijd voor de Spar. Natuurlijk, kleine moeite. In de supermarkt was een schap met Indiase producten, duidelijk dat er hier een Indiase gemeenschap woont. Ook de supermarktmanager bleek Indiaas te zijn.

Sanana reed langs ons over de hoofdstraat toen we, na de boodschappen, weer buiten stonden te kijken en te kletsen en naar het straatbeeld te kijken. Wij stonden ondertussen te wachten op Paul, Evan en Peter, tot opeens bleek dat die al aan het rijden waren. Ze hadden schijnbaar op de radio gezegd dat iedereen ze bij de grens moesten opzoeken, en omdat iedereen uit zijn auto was, waren er natuurlijk maar een of twee die dat gehoord hadden. Iedereen ging gauw de groep bij elkaar zoeken, sprong in de auto’s en reed Paul achterna.

De reden dat Paul niet bij ons was geweest in Chipata, was omdat hij iets buiten het stadje met een contactpersoon geld zwart aan het wisselen was geweest; dat kan er namelijk schijnbaar erg agressief aan toe gaan als je het zelf probeert, ze hebben met name de truc om je eerst een fantastische koers te bieden en dan zodra je je geld geeft met veel misbaar te doen alsof ze een vreselijke fout gemaakt hebben en eisen dat je de transactie terug draait, waarop de collega’s toestromen om ze te steunen, en in de chaos wordt je geld verwisseld voor vals geld. Vandaar dat Paul al het geld dat we nodig hadden voor de grens apart ging wisselen bij een betrouwbaar gebleken wisselaar.


We reden Chipata uit en kwamen rond 11:30 bij de Zambiaanse kant van de grens aan. Zambia uitklaren ging snel en eenvoudig: kantoortje instappen, paspoort laten stempelen, een van de 5 formuliertjes van toen we binnenkwamen afgeven, registerboek invullen en klaar, we konden door niemandsland.

We kwamen aan de Malawi kant bij een enigszins verloederd gebouw (in 2004 door de EU geschonken volgens een plaquette), omringd door geïmporteerde Engelse auto’s, die gezien de stoflaag er al zeker een jaartje of wat stonden, en wat oude Malawische auto’s die er al heel wat jaartjes langer stonden, gezien hoe diep de wielen in de grond gezonken waren! Kriskras stonden volgeladen vrachtwagens te wachten tot ze door mochten, liepen vrouwen eten te verkopen en mannen geld zwart te wisselen. Hiertussen moesten onze totaal 9 grote 4WD bakken een plekje zoeken. Ondertussen kwamen er net twee blanke fietsers uit het gebouwtje, wat een onderneming om per fiets door dit soort landen te reizen!

In het gebouwtje moesten we een formulier invullen voor Immigratie, en toen Hans en ik aan de beurt waren, kon ik de beambte totaal niet verstaan omdat hij zo zachtjes, zwaar en binnensmonds sprak en het lawaaiig was om ons heen. Hij raakte er zelfs van geïrriteerd, dus ik zei gauw dat ik een beetje doof was en hem niet zo goed kon verstaan. Hij ging helemaal stralen, ik was hem dus niet aan het dissen maar gewoon gehandicapt, en ging vriendelijk, luid en duidelijk tegen me praten. Kijk, die truc moeten we onthouden!


Hij legde uit dat het visum voor 30 dagen was, maar dat we het gemakkelijk konden verlengen mochten we meer tijd nodig hebben, en zijn collega maakte onze visa in orde (Hans en ik betalen 150 dollar voor deze visa), stempelde ze af, legde nog even luid en duidelijk en langzaam pratend uit hoe het zat (Jaja ik ben een beetje dóóf, niet zwakzinnig) en wenste ons een fijn verblijf.


Op naar het volgende loket. Formulier invullen over de auto, registerboek invullen, en formulier afgeven. Nog een formulier invullen (de twee leken me ver hetzelfde maar moesten toch echt apart ingevuld worden, en in die volgorde), afgeven, en naar buiten om te wachten want onze gids zou nu de verdere betalingen in lokale valuta regelen – tijdelijke importeerbelasting en derde persoon verzekering.


We stonden allemaal al rond 13 uur buiten, viel nog best mee. Paul had alle betalingen die buiten het visum (alleen wij en de Engelse neef hadden een visum nodig) om gedaan moesten worden voorgeschoten, wat ook veel scheelde in de tijd. Maar het heeft nog zeker tot 14:15 geduurd voordat alle benodigde papieren en bonnetjes gemaakt waren voor de hele groep, want die werden door een vrouw een voor een met de hand op haar gemak uitgeschreven en er bleek op het laatst eentje te ontbreken dus dat moest uitgezocht worden en die moest nog “even” apart gemaakt worden! Die grenzen gaan op zich wel, je moet een beetje met de stroming meegaan, blijven glimlachen en het over je heen laten komen, maar dat eindeloze wachten, wachten, wachten, pfffff!


We hadden dus van 11:30 tot 14:15 nodig gehad om door de grens te komen, maar konden nu weer in ieder geval door en reden nu Malawi in. Net toe we wegreden liepen twee blanke vrouwen langs, vermoedelijk missionarissen of iets met de kerk in ieder geval, en we hoorde ze Zeeuws praten! Hans riep ze nog na, maar ze hoorden het niet en wij reden al.

Na een klein kwartiertje rijden om een rustig plekje te zoeken, hebben we onszelf om 14:30 geïnstalleerd op een veldje bij een spoorweg om snel te lunchen: van tevoren gemaakte pastasalade en broodjes. Binnen minuten stonden er wel 15-20 kinderen vlakbij te kijken! Toen we klaar waren werd de overgebleven pastasalade en de broodjes verdeeld over papieren bordjes, en de groep kinderen in kleinere groepjes verdeeld, zodat ieder groepje een bord eten kreeg en het er zo eerlijk mogelijk aan toe zou gaan.

Om 15 uur zat iedereen weer in zijn auto, en toen was het doorrijden voor ons naar Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. We hebben vandaag af en toe moslim-invloeden gezien; madrassa’s, moskees, maar ook projecten gesponsord door islamitische organisaties of islamitische hulporganisaties. Heel typisch, want op zich zijn Malawi en Zambia volgens mij voor een aanzienlijk gedeelte christen.

We kwamen rond 16:45 aan op de campsite, een verrassend groen bosachtig kamp midden in de drukke stad. Het grensde aan een soort dierentuin dus het was best een beetje vreemd om in een bush-achtige omgeving te kamperen met aan de ene kant sirenes en verkeer van de snelweg, en aan de andere kant het gehuil van hyena’s en bavianen en het diepe gebrul van leeuwen! En hele agressieve mieren, zoals de bemanning ontdekte tijdens het opzetten van de tenten...

Er was geen stroom bij aankomst, dus Hans is gelijk nadat we aangekomen waren om 17 uur gaan douchen, zodat hij in de donkere betonnen douchehokken nog een beetje een hand voor ogen zou kunnen zien. Maar gelukkig ging de stroom om 17:20 aan en het licht in de douchehokken dus ook. Ik deed ondertussen de tent inrichten (is inmiddels routine en binnen een paar minuten gebeurd) en daarna de stoelen bij het kampvuur zetten en een kopje thee pakken voor mezelf.

Paul vertelde tijdens het eten over de presidenten van Malawi – de eerste was schijnbaar een intelligente man geweest, met een veelbelovende start, maar bleek door de macht een totale dictator te worden.

Hij vertelde ook over het Meer van Malawi waar we morgen heen gaan en wat je daar allemaal kunt doen aan activiteiten. Dus hij vertelde over zeilen, vissen, zwemmen, snorkelen, duiken, van alles, wat je wilt, het water is kristalhelder en er zwemmen allerlei gekleurde vissen rond. Klonk goed! Verder valt het risico op bilharzia op zich best mee – euh wat, pardon, wat zeg je nou? Vroeg iedereen. Ja er is bilharzia aanwezig maar de kans is maar een op duizend en de symptomen tonen zich pas na 2 weken dus je kunt doen zoals ik en thuis langs je dokter gaan voor een bloedtest; een antibiotica kuurtje en je bent ervan af schijnbaar… Hij deed er gewoon zwemmen en was nog niet ziek geworden. Jaja maar dat zegt niets. Niet iedere mug draagt de malariaparasiet maar in malariagebied neem je ook je voorzorgsmaatregelen… Slik! Je zag heel de groep een beetje bleek worden en een hoop mensen gelijk een aantal potentiële activiteiten schrappen in hun hoofd!

We aten vanavond boerewors van de braai, jus, aardappelpuree, een lekkere bijna zoete bonensalade en een van Sanana’s speciale salades, een asperge/erwtjes/roomsaus salade. Simpel en lekker. We kregen ’s avonds een smsje van de overnachtingsplaats waar we afgelopen vrijdag in Katima Mulilo hadden overnacht, of dat we nog kwamen vandaag? Euh, pardon? Ik smste terug dat we vorige week vrijdag al gewest waren!

Het koelde ‘s nachts flink af en de lucht was voor het eerst deze tocht zelfs een beetje vochtig. We zijn om 21:30 naar bed gegaan nadat we het opeens ijskoud kregen, en hebben alle flappen dichtgedaan tegen de kou; dat scheelt gelijk.

free counters